บทที่ 127

ดาเนียลเด้งออกจากกำแพงขณะที่เขาดูแคลร์กลืนน้ำชา

ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำคือรอให้ยานอนหลับออกฤทธิ์!

หลังจากดื่มชา แคลร์ก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างมืดดับลง!

เธอรู้สึกเหมือนหัวของเธอหมุน เธอเวียนหัว และหัวเธอรู้สึกหนักมาก

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เธอตกใจอย่างที่สุดเมื่อความคิดของเธอเข้าครอบงำ!

ดาเนียลวางยาเธอหรือเปล่า?!

เธอตัวสั่นด้วยความตกใจ และหวาดกลัวเมื่อนึกถึงสถานการณ์เช่นนี้!

เธออยากจะลุกขึ้น แต่ขาของเธอกำลังหลีกทาง จากร่างกายของเธอตอนนี้ มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะหนีด้วยตัวเอง!

ในขณะที่เธอยังมีสติอยู่เธอก็แอบหยิบโทรศัพท์ออกมาค้นหาผู้ติดต่อเบอร์ชาร์ลี ในแอปแชทแล้วกดปุ่มบันทึกเสียง

ในขณะที่โทรศัพท์กำลังบันทึกข้อความเสียงของเธอ เธอจึงพูดกับดาเนียลว่า “คุณโคชฉันรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย ชาของคุณมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ?”

ดาเนียลหัวเราะเบา ๆ “ไม่ ไม่มีอะไรนะ! ชานี้เป็นถุงชาพีจี ทิปส์ ไดมอนส์ อันดับต้น ๆ ที่ฉันได้มาจากอังกฤษ สิบห้าแกรนด์ต่อถุงชา มันเนียนละเอียด และดีมาก คุณต้องการถ้วยอื่นเพิ่มไหมครับ?"

“ไม่ ขอบคุณค่ะคุณโคช ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ฉันต้องไปแล้ว ขอโทษด้วยค่ะ”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และหื่นกระหายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของดาเนียล เขานั่งอยู่บนโซฟาข้าง ๆ แคลร์ แต่ตอนนี้เขาลุกขึ้นมานั่งข้าง ๆ แคลร์แทน

เมื่อมองไปที่แคลร์ที่กระสับกระส่าย และประหม่า ดาเนียลยิ้ม และพูดว่า “คุณวิลสัน ทุกคนบอกว่าคุณเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโอลรัส ฮิลล์ ชื่อเสียงของคุณนำหน้าคุณจริง ๆ ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณในวันนี้!”

แคลร์เขยิบตัวออกจากเขาขณะที่เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ และพูดพร้อมกับส่ายหัวอย่างรังเกียจ “คุณโคช คุณช่วยอยู่ห่างจากฉันได้ไหมคะ?”

ดาเนียลหัวเราะ “ทำไมหรอครับ คุณวิลสัน? เราเป็นพันธมิตรทางธุรกิจ การรู้จักกันดีขึ้นไม่ใช่เรื่องเสียหายถูกไหม?”