บทที่ 136

เจคอบตื่นเต้นมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาร่วมงานระดับไฮเอนด์เช่นนี้ เขาไม่สามารถหยุดมองไปรอบ ๆ ได้ แต่แขนขาของเขาเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าเนื่องจากความตื่นเต้นของเขา

เขากำบัตรเชิญแน่น และยื่นไปที่ทางเข้าของงานด้วยความกังวลว่าคำเชิญที่ชาร์ลีได้มานั้นเป็นของปลอม

อย่างไรก็ตามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูได้สแกนบัตร และตรวจสอบแล้ว จากนั้นเขาก็หันไปหาทั้งสองคนแล้วพูดด้วยความเคารพว่า "ยินดีต้อนรับ ขอให้สนุกนะครับ!"

เจคอบถอนหายใจอย่างโล่งอก และเดินเข้าไปพร้อมกับชาร์ลี

ทันทีที่พวกเขาเข้ามา แฮโรลด์ซึ่งแต่งตัวราวกับเขาอยู่ในงานปาร์ตี้ริมชายหาดก็เดินเข้ามาพร้อมกับท่าทีหยิ่งผยอง

เมื่อเห็นพวกเขา แฮโรลด์ก็ขมวดคิ้วขณะที่ความตกใจฉายไปทั่วใบหน้าของเขา

ชาร์ลี และเจคอบก็มาที่นี่ด้วย!

ไอ้ขี้แพ้สองคนกำลังทำอะไรที่นี่? ตระกูลวิลสันมีการ์ดเชิญเพียงใบเดียว และเขาได้มัน! พวกเขาพยายามแอบเข้าไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็นงั้นเหรอ?

เมื่อเขานึกถึงความทุกข์ยากที่เขาต้องทนทุกข์เพราะชาร์ลี ความโกรธเกรี้ยวเริ่มลุกโชนอยู่ภายในตัวเขา เขาพุ่งเข้าหาพวกเขา และคำรามว่า “ชาร์ลี นายเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร? นายรู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ไหน?

ชาร์ลีขมวดคิ้วด้วยความรำคาญเมื่อเสียงโหยหวนของแฮโรลด์ดังก้องอยู่ในหูของเขา

เจคอบยิ้มให้แฮโรลด์อย่างมีชัย "เฮ้ แฮโรลด์ นายมาที่นี่ด้วย"

แฮโรลด์ไม่เพียง แต่ดูหมิ่นชาร์ลีเท่านั้น แต่เขายังดูถูกเจคอบซึ่งเป็นลุงของเขาด้วย เขาขมวดคิ้วและถามว่า “คุณลุงมาทำอะไรที่นี่? คุณลุงได้คำเชิญด้วยเหรอ?

"แน่นอน!" เจคอบโพล่ง

แฮโรลด์ถามขึ้นอีกครั้ง “คุณลุงเนี่ยนะ? พวกคุณทั้งคู่? คุณได้รับมันจากที่ไหน?

ชาร์ลีจ้องมองเขาอย่างเคือง ๆ และพูดอย่างเรียบเฉยว่า "แฮโรลด์ วิลสัน เราจะได้รับคำเชิญจากที่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ"

แฮโรลด์ยิ้มเยาะ “นายเป็นแค่คนขี้แพ้ นายจะได้รับคำเชิญจากตระกูลมัวร์ได้อย่างไร? จากสิ่งที่ฉันเห็น นายต้องขโมยมันมาจากใครบางคนเพื่อเข้ามาที่นี่ใช่ไหมล่ะ?