บทที่ 137

แฮโรลด์ที่ว่าเร็วแล้ว แต่ชาร์ลีก็ยังเร็วกว่า เขาหลีกเลี่ยงการกระชาก และด้วยการกระทำที่รวดเร็ว เขาจับข้อมือของแฮโรลด์เขย่าเล็กน้อย และหัวเราะเยาะ "อะไรกัน? อาการบาดเจ็บที่มือของนายหายแล้วเหรอ? ความเจ็บปวดถูกลืมไปแล้วว่าเคยได้รับมันมายังไงแล้วเหรอ?”

ทันใดนั้นแฮโรลด์ก็รู้สึกได้ถึงแรงมหาศาลที่พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว เขาทั้งรู้สึกโกรธ และตกใจในเวลาเดียวกัน

ความแข็งแกร่งของไอ้ผู้แพ้นี้ทรงพลังมาก!

เมื่อรู้ว่าเขาออกจากการควบคุมของชาร์ลี แฮโรลด์ก็คำรามอย่างเย็นชา “ไอ้เวรเอ้ย นายรออยู่ที่นี่ฉันจะบอกผู้จัดการ และไล่นายออกจากงานไปซะ!”

จากนั้นแฮโรลด์ก็หันศีรษะ และตะโกนให้ผู้จัดการมา

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในชุดสูท และรองเท้าหนังก็เดินอย่างรวดเร็วโดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเดินตามมา

ชายคนนั้นมีรอยยิ้มทางการทูตบนใบหน้าของเขา และพูดกับแฮโรลด์ด้วยความเคารพว่า “คุณชายวิลสัน ให้ผมช่วยคุณได้อย่างไรดีครับ?”

“ผู้จัดการ ช่วยตรวจสอบบัตรเชิญของพวกเขา” แฮโรลด์ชี้ไปที่ชาร์ลีอย่างดูถูกเหยียดหยาม “ ฉันสงสัยว่ามันคือของปลอม”

ด้วยเหตุผลด้านความเป็นส่วนตัว และความปลอดภัยจึงไม่มีการระบุชื่อของผู้เข้างานในการ์ดเชิญ แต่จะแสดงชุดรหัสผ่านพิเศษแทน การใช้แอปเฉพาะบนโทรศัพท์เพื่อสแกนรหัสผ่านจะแสดงชื่อของผู้เข้าร่วม

เมื่อพิจารณาจากชุดสูทหรูหราของแฮโรลด์ ผู้จัดการจึงรู้ว่าเขามาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงแน่ ๆ แต่ในขณะที่ชาร์ลีแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าธรรมดา ริมฝีปากของเขาโค้งงอเป็นรอยยิ้มที่น่าอาย และพูดกับชาร์ลีว่า “คุณครับ โปรดแสดงบัตรเชิญของคุณให้ผมดูหน่อยครับ แล้วผมจะไปตรวจสอบ”

เขาสวมน้ำเสียงที่สุภาพ และเป็นทางการ แต่มีร่องรอยของการดูถูกอยู่ในดวงตาของเขา

ตามคำพูดเดิม ๆ ว่า "อย่าตัดสินหนังสือจากหน้าปก" แต่ผู้จัดการทำ จากการแต่งกายธรรมดา ๆ ของชาร์ลี ผู้จัดการสันนิษฐานว่าเขาดูไม่เหมือนแขกคนสำคัญที่สามารถเดินเข้าไปใน เทรชัวร์ พาวิลเลียน ได้

ชาร์ลีโกรธ และรู้สึกรำคาญกับสายตาที่ดูถูกในสายตาของผู้จัดกา รและเขาพูดอย่างเย็นชาว่า “แล้วถ้าฉันไม่ต้องการแสดงให้เห็นล่ะ?”

ผู้จัดการกระแอมในลำคอ แล้วทำสายตาอย่างมืออาชีพ และถามว่า "ผมขอทราบได้ไหมว่าคุณมาจากตระกูลไหนครับ?"

ก่อนที่ชาร์ลีจะพูด แฮโรลด์ก็โพล่งอย่างหยาบคายว่า “เขามาจากตระกูลวิลสันของเรา โอ้ ความผิดพลาดของฉันเอง เขาเป็นลูกเขยของตระกูลวิลสัน ฉันไม่สามารถพูดได้ว่าเขาเป็นสมาชิกในครอบครัวของเรา เพราะเขาเป็นเหมือนสุนัขมากกว่า!”

คำว่า "ลูกเขย" ก็เพียงพอแล้วสำหรับผู้จัดการที่จะคาดเดาได้ทุกรูปแบบ คนที่มีฐานะมีหน้ามีตาจะกลายเป็นลูกเขยอยู่ได้อย่างไร?