บทที่ 1450

นานาโกะจึงบอกเจ้าของร้านว่า “คุณคะ ขอชานมอีกแก้วหนึ่งค่ะ”

เจ้าของร้านตอบว่า “คุณครับ เรากำลังจะปิดร้านแล้วนะครับ พนักงานของเราก็เลิกงานแล้วด้วย ผมต้องขอโทษด้วยที่ตอนนี้เราไม่สามารถชงชานมให้คุณได้แล้วนะครับ”

“โอเคค่ะ” นานาโกะพยักหน้าอย่างช่วยอะไรไม่ได้

ในเวลานี้เธอเห็นชาร์ลีเดินไปทางประตูทางเข้าวิลล่าธอมป์สัน เฟิร์สด้านขวามือ เธอจึงรีบถือแก้วชานมวิ่งตามเขาไป

ชาร์ลีคิดว่านานาโกะกลับไปแล้ว เขาจึงไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้ออาหารเสริมชนิดเม็ดที่ช่วยบำรุงตับให้กับพ่อตาของเขา

เมื่อเขามาถึงร้านขายยาเขาก็พบโปสเตอร์ขนาดใหญ่แขวนอยู่ตรงทางเข้าร้านขายยา ซึ่งเป็นภาพโปสเตอร์ของควินน์ผู้งดงามจนไม่มีใครเทียบได้ กำลังถือยาแก้โรคกระเพาะของนักปรุงยาเอาไว้ในมือ นอกจากนี้ยังมีคำบรรยายสั้น ๆ ที่ควินน์เขียนขึ้นเองว่า “ยาใหม่ของชาวออสเกียนที่ผลิตขึ้นในประเทศ ฉันวางใจในยาแก้โรคกระเพาะของนักปรุงยา”

โดยมีลายเซ็นของควินน์อยู่บนโปสเตอร์ด้วย

เมื่อชาร์ลีเดินเข้าไปในร้านขายยา เขาก็เห็นใคร ๆ หลายคนกำลังพูดคุยอยู่กับพนักงานขาย “คุณครับ! ผมต้องการยาแก้โรคกระเพาะของนักปรุงยาที่มีควินน์ โกลดิ้งรับรองให้ ผมขอหนึ่งกล่องครับ!”

“ฉันขอหนึ่งกล่องด้วยค่ะ!”

“ผมก็ขอด้วย!”

สาวพนักงานขายยิ้มแล้วบอกว่า “พวกคุณทั้งหมดซื้อไปเป็นของที่ระลึกใช่ไหมคะ?”

“คุณรู้ได้ยังไง?” ชายคนหนึ่งถามด้วยความประหลาดใจ “คุณเป็นแฟนคลับของควินน์ โกลดิ้งด้วยใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ!” สาวพนักงานขายยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันก็เป็นแฟนคลับของควินน์ โกลดิ้งเหมือนกันค่ะ! คนที่มาซื้อยาแก้โรคกระเพาะของนักปรุงยาที่นี่เกือบทั้งหมดเป็นแฟนคลับของเธอ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ควินน์ให้การรับรองผลิตภัณฑ์ ฉันจึงคิดว่านี่เป็นของสะสมที่มีคุณค่าทางจิตใจน่ะค่ะ”