บทที่ 1451

อันที่จริงนานาโกะไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรในตอนนี้ ดังนั้นจู่ ๆ เธอจึงคิดที่จะมอบชานมให้กับชาร์ลี

ถึงแม้ว่าชาร์ลีจะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียวตั้งแต่ขับรถออกไปรับพ่อตา แล้วตอนนี้เขาก็รู้สึกกระหายน้ำเล็กน้อยด้วย

ดังนั้นเขาจึงรับชานมนั้นมาไว้ในมือโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่จะยิ้มแล้วพูดว่า “ขอบคุณครับ บังเอิญผมรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมานิดหน่อยพอดีเลย”

หลังจากพูดออกไปอย่างนั้นแล้ว ชาร์ลีก็ก้มหน้าลงและดูดชานมเข้าไปอึกใหญ่

ในเวลานี้นี่เองที่นานาโกะนึกขึ้นมาได้ในทันที แล้วร้องอุทานอยู่ภายในใจ ‘อุ๊ย! เมื่อกี้นี้ฉันจิบชานมจากแก้วนั้นไปสองสามอึกแล้ว… ถึงแม้ฉันจะดื่มชานมไปเพียงสองสามอึก แต่ก็ยังถือว่าดื่มไปแล้ว! นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันได้จูบกับชาร์ลีทางอ้อมหรอกเหรอ?’

ชาร์ลีไม่รู้ว่านานาโกะได้ดื่มชานมไปก่อนเขาแล้ว ในขณะที่เขายังคงดื่มชานมต่อไปอยู่นั้น ชาร์ลีก็พูดว่า “คุณอิโตะ ทำไมคุณถึงมาหาผมในช่วงกลางดึกขนาดนี้? มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?

นานาโกะรู้สึกเขินอายและละอายใจเล็กน้อย

เธอได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดถึงยี่สิบปีว่าควรทำตัวให้สมกับเป็นผู้หญิง และเธอรู้ถึงความสำคัญของคำพูดที่บอกว่า ‘ผู้ชายและผู้หญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน’ นี่เป็นการสัมผัสแบบใกล้ชิดที่สุดที่เธอเคยมีกับเพศตรงข้าม!

ดังนั้นนานาโกะจึงรู้สึกทั้งประหม่าและวิตกกังวลในเวลานี้

แต่นอกเหนือจากนั้น เธอก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ในขณะที่เธอกำลังงุนงงสับสนอยู่นี้ ชาร์ลีก็ถามว่า “คุณมาที่นี่ทำไมครับ?”

“เอ่อ… ฉัน…” นานาโกะตอบอย่างประหม่า “ฉัน… ฉัน… ฉันแค่ผ่านมา… ไม่สิ… ฉัน…”