บทที่ 151

ทุกคนต่างก็เฝ้าดูอดัมในเวลานี้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะตัดสินใจว่าเหตุผลที่เขามีนั้นจะเอาชนะแรงกดดันได้ในที่สุด

เขาพูดด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด “ฉันยอมแพ้!”

“ฮะ!”

“ไอ้ขี้แพ้!”

“ช่างน่าเสียดายจริง ๆ !”

“ช่างขายหน้าเหลือเกิน!”

ทุกคนยังคงดุด่า และสร้างความสนุกสนานให้กับอดัมขณะที่พวกเขาหัวเราะเยาะเขา อดัมรู้สึกอับอาย และเขาไม่รู้ว่าจะซ่อนใบหน้าไว้ที่ไหนได้อีก

เขาเสียใจกับการกระทำของเขา เขาเสียใจที่มางานในวันนี้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ลำบากใจขนาดนี้

อดัมโกรธมากขณะที่เขารู้สึกอับอายมากในเวลานี้ หลังจากนั้นไม่นานอดัมก็หันกลับมา และเขาก็ยิ่งโกรธเมื่อเห็นชาร์ลีหัวเราะเยาะเขา

ในเวลานี้เขาไม่สามารถหยุดตัวเองไม่ให้พุ่งไปหาชาร์ลีในทันทีได้

“คนที่มีนามสกุลเวด! คุณกำลังทำสิ่งนี้โดยเจตนาใช่หรือไม่?”

ชาร์ลีหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจากโต๊ะก่อนที่เขาจะจิบแล้วพูดว่า “ไม่มีใครบังคับให้คุณเสนอราคาต่อผม คุณต้องการที่จะเสนอราคาต่อผมแล้วทำไมคุณถึงโกรธผมตอนนี้ซะล่ะ?"

จัสมินยังพูดด้วยท่าทีเย็นชา “คุณควินตันกฎของการประมูลเป็นแบบนี้มาโดยตลอด หากคุณไม่สามารถเสนอราคาได้คุณก็ไม่ควรอยู่ที่นี่เลย”

อดัมกัดฟันด้วยความโกรธ แต่เขาไม่กล้าที่จะทำให้จัสมินขุ่นเคือง

“ฝากไว้ก่อนเถอะ!” อดัมตะโกนขณะชี้นิ้วไปที่ชาร์ลีก่อนจะกลับไปนั่งของตัวเอง

ชาร์ลีทำได้เพียงส่ายหัวขณะมองไปที่อดัม คงเป็นเรื่องยากสำหรับครอบครัวควินตันที่จะมีสมาชิกในครอบครัวอย่างอดัม

หลังจากนั้นชาร์ลีก็รูดแบล็คการ์ดอีกครั้งในขณะที่เขาจ่ายเงินสำหรับหยกภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน

อย่างไรก็ตามนี่คือเงินของเกรแฮม ดังนั้นชาร์ลีจึงไม่รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใด

ยิ่งไปกว่านั้น…

ชาร์ลีอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเกรแฮมจะทำอย่างไรหากพบว่าอดัมเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องใช้เงินมหาศาลในตอนท้าย

เขาคงจะโมโหอดัมอีกแน่ ๆ