บทที่ 152

ฝูงชนเริ่มประมูล และในไม่ช้าราคาของหอยก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบสองล้านดอลลาร์

หลายคนหยุดประมูลทันทีที่ราคาเกินขีดจำกัด อย่างไรก็ตามผู้คนที่รู้คุณค่าของหอยยังคงเสนอราคาต่อไป

ในเวลานี้แจ็คก็ลุกขึ้นยืนก่อนที่เขาจะพูดว่า "ฉันขอเสนอราคาสิบห้าล้านดอลลาร์สำหรับมัน!"

หลังจากนั้นเขาก็หันกลับมาก่อนที่จะโค้งคำนับ และกล่าวว่า “พี่น้องครับ เหตุผลที่ผมมาที่นี่ในการประมูลวันนี้ก็เพราะหอยตัวนี้ ดังนั้นผมหวังว่าทุกคนจะยอมแพ้ในการประมูลไอเท็มนี้เพื่อที่ผมจะได้นำมันกลับบ้านในวันนี้ วันนี้ผมจะมอบเครื่องรางแห่งสันติภาพให้ทุกคนที่นี่เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งความกตัญญูของผม”

แขกส่วนใหญ่ที่มาร่วมงานในวันนี้เป็นเจ้านาย และนักธุรกิจที่รู้จักชื่อเสียงของแจ็ค ไม่มีใครกล้ารุกรานเขาอย่างแน่นอน

ถ้าเขาไม่มีความสุขเขาอาจจะทำอะไรบางอย่างที่จะทำให้อีกฝ่ายสูญเสียโชคลาภหรือครอบครัวของเขาไปทั้งหมด!

นอกจากนั้นเขายังจะแจกยันต์สันติภาพมูลค่าสองแสนดอลลาร์ให้กับแขกทุกคนที่นี่ในวันนี้ ดังนั้นแม้ว่าแขกหลายคนจะรู้สึกไม่มีความสุข แต่พวกเขาก็เลือกที่จะทนกับมันเพราะดูเหมือนว่าการเดินทางมาที่นี่จะไม่ไร้ผล

ในเวลานี้ฟินน์มีสีหน้าสงบแม้ว่าเขาจะไม่มีความสุขมากก็ตาม

ในขั้นต้นกฎของการประมูลคือสินค้าจะไปถึงผู้เสนอราคาสูงสุดเสมอ แต่ดูเหมือนว่าแจ็คจะพยายามฝ่าฝืนกฎ

หากเขาสามารถจ่ายเงินให้กับหอยได้ถึงสิบห้าล้านเหรียญ การได้เงินน้อยลงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับฟินน์ แต่ถ้าข่าวนี้เกิดขึ้นมันจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเทรวชัวร์ พาวิลเลียน อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งนี้จะสร้างความเสียหายอย่างมากต่อวงการการประมูล

อย่างไรก็ตาม ฟินน์รู้ดีว่าแจ็คมีฝีมือ และทรงพลังมาก ดังนั้นจึงไม่เป็นการฉลาดที่จะทำให้เขาขุ่นเคือง ดูเหมือนว่าเขาทำได้เพียงยอมแพ้ และยื่นหอยให้เขา

ตอนแรกแจ็คเป็นคนหยิ่งผยอง แต่ในเวลานี้เขาไม่สามารถกลั้นความตื่นเต้นได้เลย

เขาบินไปที่โอลรัส ฮิลล์ เพื่อรับสมบัติชิ้นนี้ และแม้ว่าจะมีความพ่ายแพ้หลายครั้งในที่สุดเขาก็ได้สิ่งที่ต้องการ!

ทำไมเงินสิบห้าล้านถึงมีความสำคัญกับเขา?

ตราบใดที่หอยตัวนี้เป็นของเขาเขาจะมีโชคแน่นอน!

ยิ่งไปกว่านั้นทุกคนก็เงียบในเวลานี้เพราะดูเหมือนว่าไม่มีใครกล้าที่จะต่อสู้กับเขา

เขาเป็นผู้ชนะอย่างแน่นอน!

ใครจะไม่ยอมแพ้อะไรเพื่อคุณเยลแมนผู้ยิ่งใหญ่ และมีชื่อเสียง?

ดูเหมือนว่าเขาได้รับข้อเสนอที่ดีเพียงแค่สิบห้าล้านดอลลาร์เท่านั้น!

ในเวลานี้จู่ ๆ เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ฉันจะจ่ายสามสิบล้านดอลลาร์สำหรับมัน!”