บทที่ 230

แคลร์รู้สึกกระวนกระวายใจขณะที่เธอฟังคำดูถูก เธอจึงพูดแทรกขึ้นมา “คุณเมอเรย์คะ ชาร์ลีช่วยงานที่บ้านได้ดีมาก นอกจากนี้กรุณาเรียกดิฉันว่าคุณวิลสันก็ได้ค่ะ การเรียกฉันด้วยชื่อจริงฟังดูไม่ค่อยเป็นมืออาชีพเท่าไหร่ค่ะ”

“เขาทำอะไรที่บ้านบ้างล่ะ? ไปตลาด? ทำอาหาร? ซักรีด?" ปีเตอร์หัวเราะอย่างประชดประชัน “ แคลร์ถ้าสามีของคุณหางานยากล่ะก็ บริษัทของผมกำลังรับสมัครพนักงานรักษาความปลอดภัยอยู่ตอนนี้ คุณสามารถปล่อยให้เขาลองมาสมัครดูได้นะ”

จากนั้นเขาพูดต่อด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “แคลร์ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะไม่แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่มีงานมั่นคงด้วยซ้ำ ผมคงหย่ากับไอ้ขี้แพ้คนนี้ไปนานแล้วล่ะครับ”

แคลร์ขมวดคิ้วด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูด เธอก็รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่มาจากข้าง ๆ เธอ

เธอหันกลับมา และเห็นชาร์ลียืนขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าขณะที่เขาพูดกับปีเตอร์ว่า “คุณเมอเรย์ชื่อเสียงของคุณโด่งดังมาก ในที่สุดผมก็รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบคุณ จริง ๆ แล้วบุคลิกของคุณช่างตรงกับชื่อเสียงของคุณอย่างสมบูรณ์แบบ ผมมีบางอย่างจะพูดกับคุณเลยครับ คุณเมอร์เรย์”

ริมฝีปากของปีเตอร์โค้งลง "อะไร?"

เขาพนันได้เลยว่าชาร์ลีไอ้ขี้แพ้จะไม่กล้าทำอะไรเขา!

ชาร์ลีวางมือบนโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า “สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือเรื่องของการเป็นคน คุณอาจไร้ประโยชน์หรือไร้ความสามารถ แต่คุณต้องมีมาตรฐานทางศีลธรรม! เพราะถ้าคุณไม่ทำ คุณก็ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสัตว์!”

จากนั้นเขาก็ถือซุปเห็ดที่เพิ่งเสิร์ฟด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วเทลงบนหัวของปีเตอร์ใบหน้าของเขาว่างเปล่า และไร้อารมณ์

ปีเตอร์ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด และสะดุ้งขึ้นอย่างกะทันหัน ขณะที่น้ำซุปร้อนลวกศีรษะ และใบหน้าของเขา

แคลร์ตกใจอย่างที่สุดกับความปั่นป่วนที่เกิดขึ้น เธอรีบจัดแจงตัวเอง และเรียกบริกรเพื่อเอาผ้ามาให้

น้ำซุปร้อน ๆ ลวกใบหน้าของปีเตอร์ และมันไหลลงคอ และเข้าไปในเสื้อผ้าของเขา ซุปเหนียว ๆ ชุ่มหัว และเสื้อผ้าของเขา แถมยังมีเห็ดติดอยู่ที่แว่นของเขาด้วย

ปีเตอร์คร่ำครวญอย่างต่อเนื่องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

ผู้จัดการรีบไปพร้อมกับบริกรสองสามคน และตกตะลึงกับฉากนั้น เขารีบนำพนักงานเสิร์ฟมาช่วยทำความสะอาด