บทที่ 3

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากการเตรียมอาหารเช้า ชาร์ลีก็ขี่สกู๊ตเตอร์ไปที่สำนักงานของเอ็มแกรนด์ กรุ๊ป

เขาจอดรถสกู๊ตเตอร์ไว้ข้างลานจอดรถของบริษัทเอ็มแกรนด์ กรุ๊ป ทันทีที่เขาล็อคสกูตเตอร์ของเขา รถเบนท์ลีย์สีดำก็ค่อย ๆ จอดในที่จอดตรงข้ามกับเขา

เขาเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่ได้ตั้งใจและเห็นคู่หนุ่มสาวกำลังลงจากรถ

ชายคนนี้สวมชุดสูทแต่งตัวดูมีรสนิยมมาก อีกทั้งยังดูหล่อและฉลาด ในขณะเดียวกันหญิงสาวคนนั้นก็แต่งตัวมีสไตล์ไม่แพ้กัน แม้ว่าสีอาจจะดูฉูดฉาด แต่เธอก็ยังดูสวย

ปรากฎว่าผู้หญิงคนนั้นคือเวนดี้ วิลสันลูกพี่ลูกน้องของแคลร์และชายคนนั้นคือเจอรัลด์ ไวท์คู่หมั้นของเธอ

ชาร์ลีไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงมาที่นี่ แต่เขารู้ว่าวิธีเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา คืออยู่ห่างจากพวกเขาในตอนนี้จะดีที่สุด

อย่างไรก็ตามยิ่งเขาอยากหลบหน้าจากพวกเขามากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งมีโอกาสที่จะได้พบกันมากขึ้นเท่านั้น

เวนดี้เห็นเขาจากหางตาของเธอ เธอจึงตะโกนเสียงดัง “เฮ้ ชาร์ลี!”

เวนดี้ขานเรียกชื่อเขาน้ำเสียงสดใส อย่างเป็นมิตร แต่ชาร์ลีกลับรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

ด้วยมารยาทของเขา เขาทำได้เพียงแค่ยืนอยู่กับที่และรอให้พวกเขาเดินเข้ามาหา เขายิ้มทักทาย และถามว่า“ เวนดี้ อ่าว ทำไมคุณมาที่นี่”

เวนดี้หัวเราะเบา ๆ “อ๋อ พอดีเจอรัลด์มาที่นี่เพื่อพบคุณดอริส รองประธานของ เอ็มแกรนด์ กรุ๊ป! ฉันแค่มาเป็นเพื่อนกับเขา”

จากนั้นเธอก็หันไปมองเจอรัลด์ด้วยความปลาบปลื้ม และพูดว่า “ตระกูลไวท์มีโครงการมากมายกับเอ็มแกรนด์ กรุ๊ป ไม่เพียงแต่จะช่วยตระกูลไวท์เท่านั้นนะ แต่ยังรวมถึงตระกูลวิลสันของเราในอนาคตด้วย”

ชาร์ลีไม่รู้ว่าตระกูลไวท์เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนทางธุรกิจของเอ็มแกรนด์ กรุ๊ป เพราะเขาเพิ่งเข้ามาและไม่มีเวลาอ่านรายละเอียดของบริษัทดีเท่าไหร่นัก

เขาไม่ได้แสดงอาการใด ๆ ผ่านใบหน้าของเขา แต่เขาพูดด้วยรอยยิ้มสุภาพ "คุณไวท์ มีความสามารถและเก่งมาก คุณสองคนเป็นคู่รักที่เพอร์เฟคมากครับ!”

เจอรัลด์มองไปที่ชาร์ลีอย่างดูถูกและยังรู้สึกได้ถึงความโกรธในตัวเขา

เมื่อวานนี้ที่งานวันเกิดของคุณท่านวิลสัน ไอ้ขี้แพ้คนนี้ถูกด่าอย่างรุนแรงต่อหน้าทุกคน แต่เขายังยิ้มเหมือนราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร?

ทำไมแคลร์ซึ่งเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งและเพียบพร้อมถึงได้แต่งงานกับคนขี้แพ้แบบนี้?

หากไม่มีไอ้ขี้แพ้นี่ เขาคงจะตามจีบแคลร์ต่อด้วยความพยายามทั้งหมดที่เขามี! ใครจะอยากหมั้นกับเวนดี้หญิงสาวที่ไม่สามารถสู้แคลร์ได้สักนิด?

เจอรัลด์ถอนหายใจ และถามด้วยน้ำเสียงกึ่งดูแคลนว่า “แล้วทำไมนายถึงมาที่นี่”

ชาร์ลีตอบกลับว่า “ผมมาที่นี่เพื่อสมัครงาน”

"สมัครงาน?" เจอรัลด์หัวเราะเยาะอย่างเหยียดหยาม "นายเนี่ยนะ? ไอขี้แพ้ที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่างอยากจะทำงานที่เอ็มแกรนด์ซึ่งไม่มีตำแหน่งไหนเหมาะสมกับแก นี่ล้อเล่นกันรึเปล่า?”

ชาร์ลีขมวดคิ้ว “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”

เหตุผลที่เวนดี้เรียกชาร์ลีในตอนแรก นั้นคือต้องการทำให้เขาอับอาย เมื่อเจอรัลด์เริ่ม แล้วในที่สุดเธอก็เยาะเย้ยขึ้นตามทันที “ทำไมล่ะ? เจอรัลด์เขาก็พูดถูกไม่ใช่หรอ”

“มาพูดถึงเรื่องการศึกษา นายเรียนจบอะไรมาบ้างหรือเปล่า?”