บทที่ 439

เลียมล้มลงกับพื้นทันทีที่เจฟฟรีย์เตะเขาที่ท้อง เขาทำได้เพียงจับท้องของเขาขณะที่ใบหน้าของเขาแดงจากความเจ็บปวด

อย่างไรก็ตามเขาไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีกต่อไป เลียมยืนขึ้นอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่เขาจะยืนอยู่ข้างหลังเจฟฟรีย์อีกครั้งโดยไม่พูดอะไรอีกต่อไป

ในเวลานี้ชาร์ลีมองไปที่เลียมอีกครั้ง

ชาร์ลีรู้สึกราวกับว่าเขาสามารถมองเห็นเงาของตัวเองในอดีตของเขาในเลียม

เขาถูกคนอื่นดูหมิ่นดูถูก และแม้กระทั่งทำให้อับอายขายหน้า แต่เขาทำได้เพียงเลือกที่จะทนและซ่อนตัวอยู่ในขณะที่รอโอกาสที่จะลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ

จากนั้นเวนดี้ก็สะกิดเจฟฟรีย์ก่อนที่เธอจะพูดว่า “ที่รัก อย่าไปโกรธเพราะไอ้เศษขยะและไอ้เด็กที่ไร้ค่าพวกนี้เลยค่ะ ไปดูงานแสดงสินค้ากันเถอะ”

เจฟฟรีย์พยักหน้าทันที

ชาร์ลีเป็นเพียงเศษขยะสำหรับเขาและเลียมก็เป็นแค่เด็กสารเลวในสายตาของเขา แม้ว่าเขาจะต้องสูญเสียครั้งใหญ่เพราะชาร์ลีไปแล้ว แต่เขาก็ไม่คิดว่าชาร์ลีเป็นคนที่ยอดเยี่ยมหรือเหลือเชื่ออะไรเลย

อย่างไรก็ตาม เจฟฟรีย์ยังคงรอโอกาสที่จะตอบโต้ชาร์ลี และบรรเทาความเกลียดชังทั้งหมดของเขา

ส่วนชาร์ลีไม่ได้อยากที่จะโต้เถียงกับคนกลุ่มนี้ต่อไป ท้ายที่สุดเหตุผลเดียวที่เขามาที่งานมหกรรมการแพทย์แผนจีน เป็นเพียงเพราะโสมม่วงอายุสามร้อยปีเท่านั้น

สำหรับเคนเน็ธและเจฟฟรีย์หากพวกเขายังคงเหน็บแนมเขา และทำราวกับว่าพวกเขาสามารถจัดการกับเขาได้ล่ะก็ เขาจะจัดการกับพวกเขาอย่างช้า ๆ

หลังจากที่เคนเน็ธ,เจฟฟรีย์ และคนอื่น ๆ เดินจากไป แอนโธนี่ก็ส่ายหัวก่อนจะถอนหายใจ และพูดว่า “เคนเน็ธอวดดีเกินไปจริง ๆ !”

เกรแฮมก็พูดขึ้นมาว่า “คุณเวด ดร.ซิมมอนส์ ทำไมเราไม่เข้าไปในห้องโถงกันล่ะครับ อย่าปล่อยให้คนเหล่านั้นมาทำลายหรือส่งผลต่ออารมณ์ของเราในวันนี้เลยครับ”

ชาร์ลียิ้มขณะพูดขึ้นว่า “แน่นอน ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมไม่ได้คิดอะไรกับพวกตัวตลกทั้งหลายนั่นครับ”