บทที่ 440

มีโสมหลายชนิดในโลกนี้ โสมทั่วไป โสมอเมริกัน โสมแดง โสมม่วง และโสมป่า ในบรรดาโสมที่หายาก และแพงที่สุดก็ไม่มีใครอื่นนอกจากโสมสีม่วง

ยิ่งไปกว่านั้น โสมเองก็มีอายุการใช้งาน และส่วนใหญ่ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้นานกว่าหนึ่งร้อยปี ดังนั้นหากไม่เอามันออกมา โสมอันนี้ก็อาจกลายเป็นโสมที่มีอายุหนึ่งศตวรรษ หรือโสมอายุไม่กี่ร้อยปีได้อย่างง่ายดาย หลังจากนั้นก็จะถึงจุดจบในที่สุด

โสมใด ๆ ที่สามารถมีชีวิตอยู่ได้สองหรือสามร้อยปีเป็นโสมชนิดที่ดีที่สุด นอกจากนี้โสมใด ๆ ที่สามารถมีชีวิตอยู่ได้นานกว่าห้าร้อยปีนั้นมีค่ามาก และหายากมาก บางคนที่เก็บโสมมาทั้งชีวิตอาจไม่มีโอกาสได้เห็นเลยด้วยซ้ำ

สำหรับโสมที่มีอายุมากกว่าพันปีนั้นมีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด แทบจะมีอยู่ในตำนานเท่านั้น และหายากมากเกินกว่าที่ใครจะเอามันออกไปได้เลย

ดังนั้นโสมม่วงอายุสามร้อยปีนี้จึงเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างยิ่ง

ในเวลานี้ห้องประมูลเต็มไปด้วยผู้คนแล้ว ส่วนใหญ่เป็นคนที่มาจากสาขาการแพทย์แผนจีนที่มาจากทั่วประเทศ นอกจากนี้ยังมีแพทย์จีนเก่าแก่บางคนที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนอีกด้วย

ในหมู่พวกเขาหลายคนคุ้นเคยกับแอนโธนี และเมื่อได้เห็นแอนโธนี พวกเขาส่วนใหญ่ก็รีบไปแสดงความยินดีกับเขา

ความจริงแล้วสาเหตุที่พวกเขาแสดงความยินดีกับเขาเป็นเพราะเขาสร้างปาฏิหาริย์ในประวัติศาสตร์การแพทย์โดยการรักษาอัมพาตได้สำเร็จ

อย่างไรก็ตาม ลึก ๆ แล้วแอนโธนี่รู้สึกละอายใจมาก

ทุกคนคิดว่าเขาต้องรับผิดชอบในการรักษาอัมพาตระดับสูง แต่เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่ามันเป็นเพราะชาร์ลี และชาร์ลีคนเดียว อย่างไรก็ตาม ชาร์ลีไม่ต้องการแสดงตน และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องการให้แอนโธนีรับเครดิตในการรักษาแทนเขา

ในเวลานี้ผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันรอบ ๆ แอนโธนี ขณะที่พวกเขาถามเขาเกี่ยวกับเคล็ดลับในการรักษาอัมพาต แอนโธนีตอบอย่างรวดเร็วว่า “จริง ๆ แล้วผมไม่ใช่คนที่มีทักษะ และความสามารถในการรักษาอัมพาตขั้นสูงหรอกนะ อันที่จริงยาวิเศษที่ผมได้รับโดยบังเอิญมีผลในการรักษาที่ยิ่งใหญ่สำหรับผู้ป่วย”

มีคนถามทันทีว่า “ดร.ซิมมอนส์ คุณสามารถเผยแพร่ใบสั่งยาสำหรับยาวิเศษนี้ได้หรือไม่? เมื่อเผยแพร่แล้วจะเป็นประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติอย่างแน่นอน!”

"ถูกต้อง!" มีคนเข้ามาทันทีก่อนที่เขาจะพูดว่า “ดร.ซิมมอนส์ หลังจากที่คุณเผยแพร่ใบสั่งยาวิเศษ คุณอาจได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์อีกด้วยนะ!”