บทที่ 446

จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเขาโยนเช็คลงในเครื่องซักผ้าโดยไม่ได้ตั้งใจเพื่อซักเสื้อผ้าของเขา?

โอ้พระเจ้า! มันน่าตกใจสำหรับพวกเขาที่คิดถึงเรื่องนี้

ใบหน้าของเคนเน็ธกระตุกเบา ๆ ด้วยความโกรธ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเศษขยะเช่นนี้ถึงมีเงินมากมายขนาดนี้ เขาเป็นเพียงลูกเขยที่ไร้ประโยชน์ของตระกูลวิลสันไม่ใช่หรือ?

ชาร์ลีถามพิธีกรไปว่า “เนื่องจากไม่มีใครสามารถเสนอราคาสูงกว่าผมได้ และเนื่องจากผมสามารถจ่ายเงินได้หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สำหรับมันในตอนนี้ โสมสีม่วงที่ยอดเยี่ยมนี้ควรเป็นของผมใช่ไหมครับ?”

พิธีกรฟื้นคืนสติ และพูดออกไปทันทีว่า “ตอนนี้ ผมจะประกาศว่าโสมสีม่วงอายุสามร้อยปีนี้เป็นของ… ”

ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค เคนเน็ธก็รีบพูดไปว่า “หยุดก่อน! ผมจะเพิ่มราคาเสนอเดี๋ยวนี้!”

ทุกคนในเหตุการณ์นั้นยังตกใจอีกครั้ง

การประมูลเริ่มต้นที่ห้าล้านดอลลาร์ และตอนนี้การประมูลอยู่ที่หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ เขาจะประมูลและเพิ่มราคาต่อไปจริง ๆ หรือ?

โสมสีม่วงนั้นไม่คุ้มกับเงินมากขนาดนั้น! สองคนนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า?

เจฟฟรีย์รีบเตือนเขาไปทันทีว่า “ประธานวิลสัน! การเสียเงินหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์เพื่อซื้อโสมสีม่วงชิ้นนั้น เป็นการเสียเงินเปล่าอย่างแท้จริง คุณสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ด้วยเงินจำนวนนั้น! ทำไมคุณถึงอยากเสียมันไปแบบนั้นล่ะครับ?”

ในตอนนี้ เคนเน็ธรีบตอบไปด้วยคำถามว่า “ถ้าผมไม่ได้โสมสีม่วง แล้วยาตัวใหม่ของคุณล่ะ? แล้วผมจะสามารถรักษาอาการป่วยของผมได้ยังไง?”

ขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่นั้น ชายวัยกลางคนที่ศีรษะล้านเล็กน้อยรีบวิ่งมาหาพวกเขา ก่อนที่เขาจะพูดกับเจฟฟรีย์ว่า “ผมขอโทษครับคุณวีเวอร์ ผมมาสายเพราะกำลังรอผลตรวจทางห้องปฏิบัติการอยู่!”

คนที่พูด คือหัวหน้าเภสัชกรของ วีเวอร์ เภสัชกรรม เขารีบมาที่นี่ หลังจากตรวจสอบประโยชน์และการใช้โสมสีม่วงในนามของเจฟฟรีย์ จากโรงงานผลิตยาแล้ว

เจฟฟรีย์รีบถามไปว่า “ศาสตราจารย์ครูซ ผมดีใจมากที่คุณมาที่นี่ คุณคิดว่าชิ้นส่วนของโสมสีม่วงบนเวทีนั่น มีมูลค่าถึงร้อยล้านดอลลาร์ไหมครับ?”