บทที่ 536

ในเวลาเดียวกันนี้จัสมินถามขึ้นมาว่า “คุณปู่คะ พวกเราควรนำของขวัญไปด้วยไหมคะ?”

นายท่านมัวร์ตอบว่า “มีคนให้หยกชิ้นหนึ่งแก่ฉันเมื่อสองสามปีก่อน มันส่งผลทำให้จิตใจสงบและให้ความสงบแก่เจ้าของ ฉันต้องการให้หลานมอบมันให้โดนัลด์ และบอกเขาว่ามันเป็นของลูกชายของเขา แม้ว่ามันอาจจะมีผลเพียงเล็กน้อย แต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย”

จัสมินพยักหน้าก่อนจะพูดว่า “ได้ค่ะคุณปู่ หนูเข้าใจแล้ว"

ทันใดนั้น นายท่านมัวร์ลุกขึ้นยืนก่อนจะพูดว่า “จัสมิน ฉันต้องการให้เธอมากับฉัน”

“ได้ค่ะคุณปู่” จัสมินลุกขึ้นยืนโดยไม่ลังเล และรีบตามคุณปู่เข้าไปในห้องทำงานของเขา

เมื่อเข้าไปในห้องทำงาน นายท่านมัวร์นั่งลงบนเก้าอี้ไม้มะฮอกกานีก่อนจะถามจัสมินว่า “จัสมิน ฉันอยากถามเธอว่า ช่วงนี้เธอมีความคืบหน้าอะไรกับคุณเวดบ้างไหม?”

จัสมินหน้าแดงทันทีที่ได้ยินคำพูดของปู่ของเธอ “คุณปู่ หนู… หนู… เอ่อ…”

นายท่านมัวร์ยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่กระวนกระวายใจของจัสมิน “หลานของปู่ ทำไมหลานถึงเขินอายได้ขนาดนี้? แค่บอกฉันมาว่าความคืบหน้าเป็นอย่างไร!”

จัสมินเขินอายมากขณะที่เธอตอบว่า “คุณปู่คะ พูดตามตรง คุณเวดช่วงนี้งานยุ่งมาก แทบไม่มีโอกาสได้เจอกันเลยค่ะ…”

นายท่านมัวร์รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย และเขากล่าวว่า “จัสมิน หลานอย่าเมินเฉยกับเรื่องนี้เชียวล่ะ! หลานยังเด็ก แต่ปู่ของหลานแก่แล้ว! หลานอาจรอได้ แต่ปู่ของเธอไม่สามารถรอได้อีกสองสามปีหรอกนะ…”

จากนั้นนายท่านมัวร์พูดต่อว่า “จัสมิน ปู่ไม่ได้ขอให้หลานเป็นคนไร้ศีลธรรม ฉันไม่ได้บังคับให้เธอไปทำอะไรกับคุณเวด ถ้าเธอไม่ต้องการ เหตุผลหลักที่ฉันขอให้เธอเข้าใกล้คุณเวดมากขึ้นก็เพราะฉันบอกได้ว่าเธอชอบคุณเวดจริง ๆ จากก้นบึ้งของหัวใจ ปู่พูดถูกไหม?"