บทที่ 549

บ่ายวันนั้น ณ คฤหาสน์มัวร์

โดนัลด์ และฌอนเลือกของขวัญล่วงหน้าก่อนจะมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลมัวร์

นายท่านมัวร์รู้ว่าพ่อ และลูกชายจากตระกูลเวบบ์อยู่ที่โอลรัส ฮิลล์ แต่เขาก็รู้ด้วยว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับลูกชายคนเล็กของตระกูลเวบบ์ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดว่าพวกเขาจะมาเยี่ยมเขาในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทั้งลูกชายคนโตและหลานชายคนโตของตระกูลเวบบ์อยู่ที่นี่ นายท่านมัวร์จึงให้เกียรติ และออกมาต้อนรับทั้งสองคนด้วยตัวเอง

ในเวลานี้ โดนัลด์และฌอนต่างก็นั่งตรงข้ามกับนายท่านมัวร์ในห้องนั่งเล่น พ่อบ้านออสการ์กำลังเสิร์ฟชาและขนมให้ทุกคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข

โดนัลด์มอบของขวัญมากมายให้นายท่านมัวร์ และจับมือกับนายท่านมัวร์ในขณะที่เขาพูด “คุณลุงมัวร์ ผมไม่ได้เจอคุณนานขนาดนี้! ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะดูแข็งแรง และมีสุขภาพดีในวัยนี้ ผมล่ะอิจฉาคุณจริง ๆ เลยครับนายท่านมัวร์!”

นายท่านมัวร์ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “ร่างกายของฉันไม่แข็งแรงอย่างที่คิดหรอก อย่างดีที่สุดฉันก็คงจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกสักสองสามปี”

โดนัลด์รีบตอบ “คุณลุงมัวร์ คุณช่างถ่อมตัวมากจริง ๆ”

หลังจากนั้น เขาก็พูดอีกครั้ง “คุณลุงมัวร์ ผมได้ยินมาว่าคุณป่วยหนักก่อนหน้านี้ แต่ถึงอย่างไรก็ตามตอนนี้คุณดูสดใสมาก ผมเชื่อว่าตอนนี้คุณแข็งแรงดีแล้วใช่ไหมครับ?”

นายท่านมัวร์ยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะพูดว่า “ตอนแรก ฉันคิดว่าฉันโชคดีและมีสุขภาพที่ดี แต่ฉันเพิ่งรู้วันนี้ว่าฉันนั้นยังห่างไกลจากคำนั้นเหลือเกิน”

โดนัลด์ประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของนายท่านมัวร์ เขาถามอย่างรวดเร็วว่า “คุณลุงมัวร์ แล้วอะไรที่คุณนิยามที่ยิ่งใหญ่หรือครับ?”

นายท่านมัวร์ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะอุทานว่า “คงจะดีถ้าฉันสามารถกลับสู่สภาพร่างกายของฉันเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วได้ในชั่วข้ามคืน!”