บทที่ 564

ผู้คนรวมตัวเพื่อเดินเข้าไปในโรงเรียนด้วยกัน มีคนถามเอริคว่า “นี่ เมื่อกี้นายคุยเรื่องอะไรกัน? ดูเหมือนว่ากำลังเข้มข้นกันเลย”

เอริคหัวเราะและพูดว่า “เรากำลังพูดถึงมาทิลด้า ฮอลล์ ว่าแต่วันนี้เธอจะมาไหม?”

มีคนหัวเราะ “จาค็อบ เขายังไม่ได้ถามเลย ไม่ต้องไปอยากรู้นักหรอก”

“แหม่ ๆ ฉันก็แค่ถามแทนเขา! มาทิลด้าเป็นรักแรกของเขานี่ ฉันสงสัยว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา จาค็อบเขายังคงจำเธอได้ไหม”

แอรอนแทรกขึ้นด้วยการเยาะเย้ย “พนันได้เลยว่าเขาไม่อาจลืมมาทิลด้าไปตลอดชีวิตเขาแน่ เพราะมันทำให้ชีวิตเขาพังพินาศมาถึงตอนนี้”

"ฮะ? มันเกิดอะไรขึ้นหรอ?" มีคนถามด้วยความสงสัย

“ฉันจะบอกรายละเอียดเพิ่มเมื่อเราไปถึงห้องเรียนของเรา”

จาค็อบบ่นอย่างหงุดหงิด “โอ้ ช่วยหุบปากสักแป๊บนึงจะได้ไหม?”

แอรอนหัวเราะและพูดว่า “ก็ฉันอยากคุยเรื่องนี้ นายควบคุมปากผมได้ไหมล่ะ?”

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในห้องเรียน กลุ่มคนต่างมองไปรอบ ๆ ตัวของพวกเขา มีความทรงจำที่หวนคิดถึงช่วงเวลาดี ๆ ของพวกเขาในมหาวิทยาลัยได้ท่วมท้นจิตใจของพวกเขา บางคนถึงกับร้องไห้ทันทีที่เดินเข้าไปถึง

แอรอนนั่งลงที่เก้าอี้และถอนหายใจราวกับว่าเขากำลังเสียใจก่อนจะพูดว่า “ความจริงที่จะบอกกับพวกนาย มันอาจจะรุนแรงไปหน่อย มาทิลด้า เธอแค่หาข้ออ้างที่จะหลีกเลี่ยงบรรดาแฟน ๆ ของเธอเท่านั้น นั่นคือเหตุผลที่เธอมาอยู่กับจาค็อบ เห็นไหม ว่าเธอไปอเมริกาทันทีหลังจากเรียนจบน่ะ”

แอรอนสูดหายใจแรงและพูดต่อ “ได้ยินมาว่า แม่ของจาค็อบก็ไม่ค่อยจะรักหรือโปรดปรานเขาสักเท่าไหร่อยู่แล้ว นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้ชีวิตเขาเจอแต่ความล้มเหลว จนเขามีลูกสาว เขาคงคิดว่าจะพลิกชีวิตตัวเองได้ จากความช่วยเหลือของลูก แต่ก็ใครจะรู้ ว่าลูกสาวเขาก็ดันได้สามีเป็นพวกขี้แพ้อีก! ฉันยังได้ยินมาอีกนะว่าลูกเขยของเขาเป็นพวกเด็กกำพร้าและขี้โมโหด้วย ก็ถ้าหากเทียบกับพวกเราแล้ว จาค็อบ เขาก็ไม่ได้ดีอะไรนักหรอกหลังจากที่เรียนจบไป”