บทที่ 576

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น

เขาไม่รู้ว่าทำไมอัลเบิร์ตถึงให้หน้าชาร์ลีขนาดนี้ ชาร์ลีเป็นแค่ลูกเขยที่ไร้ประโยชน์ของเพื่อนพ่อตาไม่ใช่หรือ?

เพื่อนพ่อตาของเขาเป็นเพียงคนที่น่าสงสารและไร้ประโยชน์เหมือนกันนี่ ซึ่งถ้ามีลูกเขยย่อมเป็นเพียงแค่เศษขยะที่น่าสมเพชเช่นกันสิ!

ทำไมอัลเบิร์ตถึงให้ความสำคัญกับขยะที่ไร้ประโยชน์พวกนี้กัน?

ก่อนที่เขาจะรู้เหตุผล อัลเบิร์ตก็ได้ตบหน้าเขาอย่างแรง!

ผัวะ!

เจครู้สึกเวียนหัวและแก้มก็บวมขึ้นทันที

“ดอน อัลเบิร์ต นี่คุณ…”

เจคตัวสั่นด้วยความตกใจขณะที่เขาถาม “ดอน อัลเบิร์ต ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?”

อัลเบิร์ตกัดฟันก่อนจะด่าว่า “แกเป็นแค่หมาจรจัด แล้วยังกล้าทำให้คุณเวดขุ่นเคืองเหรอ? แกเบื่อกับการใช้ชีวิตแล้วใช่ไหม? ได้เลย! ฉันจะลากแกไปที่ฟาร์มหมาและสับแกเพื่อเป็นอาหารหมาในวันนี้!”

เจครู้สึกว่าหัวของเขากำลังจะระเบิด เขาเป็นอัมพาตแน่นิ่งด้วยความตกใจ จากนั้นเขาก็ทรุดลงกับพื้น

ในฐานะสุนัขรับใช้ของอัลเบิร์ต เขารู้ดีแก่ใจว่ามีคนนับไม่ถ้วนที่เสียชีวิตด้วยน้ำมือของอัลเบิร์ต และหลายคนหายเงียบอยู่ในท้องของสุนัขที่อัลเบิร์ตเลี้ยงไว้!

หลังจากนั้น เจคก็คุกเข่าลงต่อหน้าอัลเบิร์ตอย่างเร่งรีบก่อนจะส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ดอน อัลเบิร์ต ขอร้องล่ะ ยกโทษให้ผมด้วย! ขอร้อง ได้โปรดเถอะ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นเพื่อนของคุณ…”

“เพื่อนเหรอ?!” อัลเบิร์ตอุทานขณะเตะเจคเข้าที่อก "คุณเวด เขาเป็นเหมือนแสงจันทร์สว่างในใจฉัน! ฉันทำได้เพียงเทิดทูนเขา ฉันจะเป็นเพื่อนกับเขาได้ยังไง?!”