บทที่ 622

ในขณะเดียวกันนี้ จาค็อบที่อารมณ์ดีกล่าวขึ้นว่า “ใช่แล้ว ที่รัก ขอเงินให้ผมสักสองหมื่นหน่อยสิ ผมอยากจะมีงานสังสรรค์ในวันพรุ่งนี้”

“งานสังสรรค์?” เอเลนถามอย่างประหม่าว่า “ทำไมคุณถึงต้องการเงินถึงสองหมื่นสำหรับงานเลี้ยงนี้! คุณเชิญท่านประธานมาเหรอไง?”

“ผมเข้าร่วมสมาคมเขียนพู่กันและจิตรกรรมโอลรัส ฮิลล์ ผมเคยบอกคุณแล้ว จำได้ไหม? ตอนนี้มีตำแหน่งว่างสำหรับกรรมการบริหารสมาคมและผมต้องการมัน! ผมจึงอยากเชิญประธานและกรรมการคนอื่น ๆ มาทานอาหารเย็นเพื่อกระชับความสัมพันธ์ของเรา”

จากนั้นเขาก็เสริมด้วยท่าทางที่พอใจว่า “ถ้าผมได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในกรรมการบริหาร ผมจะโด่งดังในกลุ่มศิลปะวัตถุในเมืองนี้!”

เอเลนตะโกนอย่างโกรธจัด “คุณบ้าไปแล้วเหรอ? ทำไมคุณถึงต้องการมื้ออาหารเย็นถึงสองหมื่น? คุณคิดว่าเราเป็นเจ้าของเครื่องพิมพ์เงินที่บ้านเหรอไง? ไม่ ฉันไม่อนุญาตให้คุณทำแบบนี้หรอกนะ!”

จาค็อบรีบพูดว่า “โอ้ ที่รัก ผมแค่อยากไต่ขึ้นไปทีละขั้น! เมื่อผมเป็นผู้บริหาร ผมจะมีโอกาสมากขึ้นในการซื้อขายโบราณวัตถุที่หายากและมีค่า ผมจะมีโอกาสในการคว้าสมบัติได้ในราคาที่ดี! คุณก็เห็นว่าผมเก่งแค่ไหน ผมทำเงินได้หลายแสนด้วยกลยุทธ์แบบเดียวกัน!”

เอเลนรู้สึกผิดเกี่ยวกับเงินที่เสียไป แต่เธอแสร้งทำเป็นว่าโกรธ และพูดว่า “แต่คุณยังใช้สองหมื่นเหรียญในงานเลี้ยงอาหารค่ำไม่ได้! คุณคิดว่าเงินของเรางอกจากบนต้นไม้เหรอไงกัน?”

จาค็อบรู้สึกรำคาญ “ทุกเหรียญที่จ่ายไป ผมจะได้คืนในอนาคต! หรือคุณแค่คิดว่านี่เป็นเงินกู้ได้ไหมล่ะ?”

เอเลนพูดอย่างดูถูก “ฮ่า คุณคิดว่าฉันไม่รู้ว่าจริง ๆ เหรอว่าคุณเป็นคนยังไง? แล้วถ้าคุณเป็นผู้บริหาร คุณก็ยังหาเงินไม่ได้! ฉันคิดว่าคุณเป็นเหมือนชาร์ลีมากขึ้นเรื่อย ๆ คุณก็กลายเป็นคนโกหกที่หลอกลวงผู้คนทั้งวัน!”

“อ๊ะ ทำไมคุณถึงดูถูกผมมากขนาดนั้น?”

“ใช่ ฉันดูถูกคุณ แล้วยังไง? คุณต้องการเงินใช่ไหม ดูริมฝีปากของฉันนะยะว่า ไม่!”

จากนั้นเธอก็หันหลังและกลับเข้าไปในห้องของเธอ โดยแสร้งทำเป็นโกรธ

จาค็อบทั้งสับสนและหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก