บทที่ 63

คลินตันรู้สึกประหลาดใจอย่างมากกับปฏิกิริยาที่ฉับพลันของคุณลี และรู้สึกรำคาญมาก แต่ในขณะที่เพื่อนของเขายังคงเฝ้าดูเขาอยู่ เขาจึงกัดฟัน และค้นหาผู้ติดต่อคนอื่น

ตอนนี้ เขาได้โทรไปหาผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรสาขา

เขาจำได้ว่าคน ๆ นี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพ่อของเขาด้วย

เมื่อเขารับสายเขาก็เริ่มทันที “สวัสดีครับ คุณเคนท์ ผมชื่อคลินตัน คลินตัน ทัคเกอร์ ผมมีปัญหาบางอย่างในเขตพัฒนาขื้นใหม่…”

เขาอธิบายเรื่องนี้อีกครั้ง

ชายที่อยู่อีกด้านหนึ่งของสายกระแอมในลำคออย่างเชื่องช้า และพูดว่า “คลินตัน เขาเป็นคนของบิล และบิลเป็นคนของ ดอน อัลเบิร์ต ผมคิดว่าคุณไม่ควรเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ดีกว่า”

คลินตันถามด้วยความสับสนว่า “นี่คุณไม่อยากทำอะไรกับเรื่องนี้เลยเหรอ?”

“คุณควรรู้สถานะของ ดอน อัลเบิร์ต ในเมืองนี้นะ แล้วมันไม่ได้อยู่ในการควบคุมของผม”

คลินตันรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อยกับคำตอบที่เขาพูดซึ่งฟังดูตื่นตระหนก “คุณช่วยผม และคุยกับเขาสักหน่อยไม่ได้เหรอ?”

ผู้ชายหัวเราะเบา ๆ “โทษทีนะ แต่ผมไม่สามารถทำอะไรได้”

คลินตันรู้สึกกระวนกระวายใจ และคำราม “นี่คุณเคนท์ ผมจำได้ว่าคุณยังคงหวังในการบริจาครถตำรวจให้สาขาของคุณจากเอ็มแกรนด์ กรุ๊ป ผมพูดถูกต้องไหม? นี่คุณไม่ต้องการรถอีกต่อไปแล้วหรือไง?”

ชายผู้นั้นรู้สึกขยะแขยงที่จะเสแสร้งอย่างสุภาพอีกต่อไป และหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “คลินตัน ทัคเกอร์ คุณไม่รู้หรือว่าพ่อของคุณถูกไล่ออกจากกลุ่มเอ็มแกรนด์แล้ว?”

“โดนไล่ออก?! ตั้งแต่เมื่อไหร่?!"

“ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว!”

เขากล่าวเสริมก่อนวางสาย “คิดให้ดีก่อนโทรหาใครอีกครั้ง”

ริมฝีปากของหัวหน้านักเลงกระตุกอย่างสนุกสนานเมื่อเขาเห็นใบหน้าที่ดูโง่เขลาของคลินตันและยิ้มเยาะว่า “เกิดอะไรขึ้น? นายไม่พบใครให้ช่วยเลยเหรอ?”

คลินตันกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ชายคนนั้นเหวี่ยงแขน และตบหน้าอย่างแรง! มันเป็นการตบทันทีที่เขาไม่สามารถต้านทานแรงของมันได้ และเขาก็ถอยกลับล้มลงกระแทกโต๊ะ และเก้าอี้!

ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกใจ และใบหน้าของพวกเขาซีดราวกับหิมะ! อย่างไรก็ตามไม่มีใครกล้าที่จะหยุดนักเลงคนนั้นที่น่ากลัวได้

“นายกล้าตบฉันได้อย่างไร?”