บทที่ 645

ในขณะนี้ ฌอนรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

เขาไม่เคยคิดว่าสร้อยข้อมือที่สุดจะโทรมบนข้อมือของจัสมินจะกลายเป็นของที่ระลึกที่แม่ของเธอทิ้งไว้

…

ยิ่งกว่านั้น เขายังบอกด้วยว่าของที่ระลึกที่แม่ของเธอทิ้งไว้นั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าเศษขยะ…

นี่เป็นหายนะไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

จัสมินเดิมทีก็เย็นชาและไม่แยแสต่อเขาอยู่แล้ว ดังนั้นในตอนแรกเขาจึงวางแผนที่จะพึ่งพาสร้อยข้อมือนี้เพื่อรับคะแนน

แต่ก็ไม่คาดคิดว่าเขาเพิ่งขุดหลุมฝังศพของตัวเองไป…

คราวนี้คะแนนในใจจัสมินน่าจะลดลงจนเหลือคะแนนติดลบ

ในเวลานี้ โดนัลด์ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม อดไม่ได้ที่จะรู้สึกงงเล็กน้อยขณะจ้องมองลูกชายของเขาที่ถูกทิ้งให้ยืนอยู่คนเดียวในความงุนงง

ลูกชายของเขาเพิ่งไปมอบของขวัญให้จัสมินไม่ใช่หรือ?

จัสมินต้องมีความสุขมากที่ได้รับของขวัญราคาแพงเช่นนี้

ถ้าเป็นเช่นนั้น เหตุใดจัสมินจึงขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว?

ขณะที่เขามีความสงสัยอยู่ในใจ โดนัลด์เดินไปหาลูกชายก่อนจะตบไหล่เบา ๆ แล้วถามว่า “จัสมินเป็นอย่างไรบ้าง?”

เมื่อโดนัลด์เห็นว่าฌอนยังคงถือสร้อยข้อมือเพชรอยู่ในมือ เขาถามด้วยความประหลาดใจว่า “จัสมินปฏิเสธของขวัญของลูกเหรอ?”

ฌอนมีสีหน้าเสียใจและเศร้ามากในขณะที่เขาพูดว่า “พ่อ สร้อยข้อมือที่จัสมินใส่อยู่จริง ๆ แล้วเป็นของที่ระลึกที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้เธอ… ผมไม่รู้เรื่องนี้ ผมยังบอกด้วยว่าสร้อยข้อมือเส้นนั้นเป็นเพียงเศษขยะไร้ค่าที่ไม่คู่ควรกับคนที่มีจิตใจและสถานะของเธอ…”

“ไอ้เวรเอ้ย…”

โดนัลด์เองก็ประหลาดใจมากในเวลานี้