บทที่ 711

จอห์นนี่พิการไปบางส่วนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และร่างกายของเขาก็เจ็บปวดมากจนความหาญกล้าและพละกำลังทั้งหมดของเขาได้สลายไปจากร่างกายของเขาโดยสิ้นเชิง!

เขาเหลือบมองชาร์ลีอย่างสิ้นหวังและภาพของเหยื่อทั้งหมดของเขาก็เริ่มแวบเข้ามาในหัว

คืนนี้เขาจะเดินตามรอยเหยื่อของเขาแล้วงั้นเหรอ? เขาจะถูกบดขยี้และฆ่าโดยนักฆ่าฝีมือดีที่แข็งแกร่งกว่าเขาแล้วงั้นเหรอ?!

จอห์นนี่รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมากในขณะนี้!

อันที่จริงเขาแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่กลัวตาย

มันเป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม

ยิ่งเขาฆ่ามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรักชีวิตมากเท่านั้น

เขาต้องการที่จะมีชีวิตอยู่อย่างสบาย!

นี่คือเหตุผลที่เขาทำงานภายใต้ตระกูลเวบบ์ในฐานะนักฆ่าของพวกเขา

เขาจะฆ่าศัตรูของตระกูลทั้งหมดภายใต้คำสั่งของพวกเขา และเพื่อแลกกับรางวัลที่เขาจะได้รับมาอย่างมากมาย

หลังจากใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยและสุขสบายมาหลายปี เขารู้สึกว่าชีวิตเขานั้นดีเกินกว่าจะยอมแพ้ในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่อาจยอมรับชะตากรรมของการตายในคืนนี้ได้

เขาร้องไห้และอ้อนวอนว่า “ปรมาจารย์เวด ผมต้องขออภัยที่ประเมินคุณต่ำไป ผมไม่รู้ว่าคุณมีพลังมากขนาดนี้ ได้โปรดเถอะครับ ผมแค่ทำงานภายใต้ตระกูลเวบบ์และปฏิบัติตามคำสั่งของพวกเขาเท่านั้นเอง ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย!”

ชาร์ลีเย้ยหยันอย่างเย็นชาว่า “ฉันยิ่งคิดว่านายมันน่ารังเกียจมากขึ้นไปอีกเพราะนายทำงานให้กับพวกเขา!”

จากนั้นเขาก็กระทืบไหล่ขวาของจอห์นนี่ แขนขวาของเขาแตกละเอียดอีกครั้ง!

จอห์นนี่คร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง ขณะที่ชาร์ลีพูดด้วยความรังเกียจว่า “ฉันยังคงเข้าใจคนที่จะมาฆ่าฉันเพราะพวกเขามีความแค้นส่วนตัวจริง ๆ กับฉัน แต่นาย! ไม่มีเรื่องอะไรระหว่างนายกับฉันด้วยซ้ำ แต่นายมาฆ่าฉันเพราะเห็นแก่เงิน! บอกฉันทีว่านั่นทำให้นายเกลียดฉันมากกว่าศัตรูของฉันอีกงั้นเหรอ?”

“ปรมาจารย์เวด ผมขอโทษ…”