บทที่ 712

จอห์นนี่ไม่สามารถทำอะไรได้แล้วในตอนนี้ กระดูกไหล่ทั้งสองข้างของเขาแตกเป็นเสี่ยง ๆ เนื้อของเขาถูกทุบจนเละและถ้าเขาไปโรงพยาบาลในตอนนี้ ทางเดียวเท่านั้นคือการตัดแขน เขาจะไม่สามารถแม้แต่จะเช็ดก้นของตัวเองได้! มันจะเหมือนนรกทั้งเป็น!

ไม่ เขาไม่อยากอยู่อย่างนั้นไปตลอดชีวิต!

ในที่สุดมาร์คัสก็เห็นภาพที่ชัดขึ้นหลังจากที่พ่อตบและดุเขา มันไม่มีประโยชน์สำหรับเขาที่จะยังอวดดีต่อชาร์ลีในตอนนี้ ชายผู้แข็งแกร่งและทรงพลังอย่างจอห์นนี่ ผู้ซึ่งเอาชนะคนของดอน อัลเบิร์ตได้ก็ยังพ่ายแพ้อย่างง่ายดาย

แม้ว่าเขาจะขู่ชาร์ลีด้วยมีดที่คอของจาค็อบ เขาก็มั่นใจว่าชาร์ลีจะฆ่าเขาได้โดยที่จาค็อบไม่ได้เจ็บตัวด้วยซ้ำ

ดังนั้นพ่อของเขาจึงฉลาดมาก!

เขาคุกเข่าลงและโอดครวญ “ปรมาจารย์เวด ผมขอโทษ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย… พ่อกับผมมาที่นี่วันนี้เพราะฌอน เวบบ์ บังคับให้เราทำ! ผมมันคนอ่อนแอ! ผมไม่กล้าที่จะทำอะไรด้วยตัวเองถึงแม้ว่าผมจะยืมความกล้าหาญจากสิงโตก็ตาม…”

เขาคร่ำครวญและร้องไห้เสียงดังขณะขอโทษชาร์ลี

ชาร์ลีพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า “อืม ดูเหมือนว่าพวกคุณจะมีความปรารถนาอย่างมากที่อยากจะมีชีวิตอยู่นะ!”

เคนรีบพูดต่อว่า “ใช่แล้วครับ ปรมาจารย์เวด พวกเราได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของเราแล้ว ได้โปรด…”

ชาร์ลีดุอย่างเย็นชา “อยู่กับที่บนพื้น! ไม่งั้นหัวพวกคุณไม่เหลือแน่ ถ้าคุณกล้าขยับ!”

ทั้งเคนและมาร์คัสต่างก็ตัวสั่นเทาเหมือนสุนัขขี้ขลาดสองตัวและพวกเขายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น

ชาร์ลีเดินเข้าหาอัลเบิร์ตและรับรู้ได้ถึงชีพจรของเขา

เขารู้ว่าเขายังคงหายใจและมีชีวิตอยู่ แต่เขาขาดออกซิเจนนานเกินไป ดังนั้นร่างกายของเขาจึงอ่อนแออย่างมากจากผลกระทบและได้รับความเสียหายอย่างมากภายในร่างกาย

สถานการณ์ของเขาสามารถอธิบายได้ว่าเป็นคนที่ได้รับบาดเจ็บที่สมองอย่างรุนแรง เขายังมีชีวิตอยู่ แต่เขาอาจจะไม่สามารถฟื้นคืนสติได้ภายในสามถึงห้าปีหรือแม้แต่ตลอดชีวิต

ชาร์ลีทนดูเขาใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ได้

ท้ายที่สุดแล้ว คนที่แข็งแกร่งและภักดีอย่างอัลเบิร์ตก็เป็นอัญมณีที่หายาก เขาไม่สามารถยืนดูเขาเป็นแบบนี้ได้