บทที่ 73

รอยยิ้มกว้าง และสดใสฉาบอยู่บนใบหน้าของพวกเขาทันที เมื่อชาร์ลีบอกว่าจะซื้อรถที่ดีกว่าให้พวกเขาในวันพรุ่งนี้

สิ่งที่เจคอบไม่รู้มาก่อนก็คือเขาเพิ่งพลาดรุ่นท็อปสเป็ค 760 ไป

แคลร์กังวลเล็กน้อย หลังจากกลับไปที่ห้อง และซักผ้าเธอก็ถามอย่างเงียบ ๆ ว่า “นี่คุณยังมีเงินซื้อรถคันใหม่อยู่จริงหรือเปล่า? ฉันพอจะมีเงินเหลืออยู่ที่นี่ เอาไว้ใช้วันพรุ่งนี้เถอะค่ะ!”

ชาร์ลีโบกมืออย่างรวดเร็ว “ไม่ล่ะครับ ผมไม่ต้องการเงินของคุณ ผมยังมีอยู่บ้างก็เพียงพอแล้ว”

แคลร์พึมพำอย่างขอโทษ “ฉันขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าพ่อกับแม่จะเป็นแบบนี้…”

“คุณกำลังพูดถึงอะไร? พ่อแม่ของคุณก็เป็นพ่อแม่ของผมเหมือนกัน เราเป็นครอบครัวเดียวกันผมดีใจที่ได้ให้ของขวัญพวกเขานาน ๆ ครั้ง”

ชาร์ลีนอนบนเตียงเล็ก ๆ ของเขาบนพื้น และพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนว่า “ไม่ต้องกังวลนะ ผมจะไปรับรถคันใหม่ให้คุณพ่อพรุ่งนี้เช้า!”

แคลร์ยิ้มอย่างอบอุ่น “ขอบคุณนะคะชาร์ลี!”

ชาร์ลีหัวเราะเบา ๆ “ด้วยความเต็มใจครับ ที่รัก!”

แคลร์หน้าแดงทันทีเมื่อเธอถามว่า “ตอนกลางคืนคุณจะหนาวไหมถ้านอนบนพื้น?”

ชาร์ลีโพล่งโดยไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียวว่า “ไม่นะ มันไม่ได้เย็นเลย ไม่ต้องกังวล ผมไม่เป็นไร!”

แคลร์ขบริมฝีปากด้วยความรำคาญ “ไปนอนก่อนนะ! คนซื่อบื้อ!”

ในที่สุดเธอก็อยากจะขอให้เขานอนบนเตียงเดียวกับเธอ แต่ชายซื่อบื้อคนนี้ก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่เธออยากจะสื่อออกไป ...

ทันใดนั้นชาร์ลีก็ตระหนักว่าเขาดูเหมือนจะพลาดในความตั้งใจของเธอโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ…

เขาจึงพูดอย่างติดตลกว่า “เอ่อ ที่รัก จริง ๆ แล้วอากาศหนาวมากและตอนนี้ผมตัวสั่นแล้ว!”

แคลร์รู้สึกงอน “ถ้าหนาวก็เพิ่มผ้านวมเอาสิ!”

“เฮ้อ…”

ชาร์ลีรู้สึกเสียใจ และหดหู่อย่างยิ่ง