บทที่ 756

แคลร์แทบหมดสติเพราะฉากประหลาด ๆ เหล่านั้น

แม่ของเธอต้องการฆ่าตัวตายเมื่อพ่อต้องการหย่าและท่ามกลางความโกลาหล เธอกลับทะเลาะกับพวกคนที่เธอได้ยินแต่เสียงของพวกเขาเท่านั้น ด้วยถ้อยคำหยาบคายที่ระคายเคืองหู…

จาค็อบก็รู้สึกหงุดหงิดเช่นกัน

เขารู้ว่าเอเลนสามารถใช้คำพูดที่รุนแรงได้ แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่ามันจะโหดร้ายขนาดนี้...

ถ้าเขายืนยันที่จะหย่ากับเธอ เธอจะใช้ชีวิตที่เหลือของเธอ ร้องไห้และสาปแช่งเขาหรือไม่?

มันคงจะเป็นการตกนรกทั้งเป็นอย่างน่าสยดสยอง!

จาค็อบถอนหายใจอย่างท้อแท้และคิดว่า 'บ้าเอ๊ย เหมือนว่าแผนการหย่าจะไม่เป็นไปตามที่วางแผนไว้ อีกอย่าง ตอนนี้ฉันไม่กล้าทำแล้ว…'

หลังจากชนะการโต้วาทีที่ระเบียงแล้ว เอเลนก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

เธอพิงกับราวระเบียงและยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปีนลง เธอปัดฝุ่นออกจากตัวแล้วเดินกลับมา

“จาค็อบ วิลสัน แกสามารถหย่ากับฉันได้และกำหนดของฉันคือ ฉันต้องได้บ้าน แกต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูให้ฉันห้าหมื่นดอลลาร์และแกไม่ได้รับอนุญาตให้ย้ายไปที่ธอมป์สัน เฟิร์ส กับเรา แกต้องไปโดยไม่ได้อะไรและหาทางด้วยตัวแกเอง!”

จาค็อบขมวดคิ้วด้วยความตกใจมาก “อะไรนะ? เฮ้ เธอเป็นคนทำผิดนี่! เธอควรเป็นคนเดียวที่ไม่เหลืออะไรเลย ไม่ใช่ฉัน!”

“แกคิดว่าจะไล่ฉันออกไปได้อย่างนั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ฉันจะไม่ไป และฉันจะย้ายไปที่วิลล่า ธอมป์สันเฟิร์ส!”

“โอ้พระเจ้า ทำไมเธอถึงน่าไม่อายเช่นนี้!” จาค็อบกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มันเกิดอะไรขึ้น? ก่อนหน้านี้ เขาได้เปรียบ แต่จู่ ๆ มันกลับเปลี่ยนเป็นการควบคุมของเอเลนไปเมื่อไรกัน?

เอเลนพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า “ใช่ ฉันน่าไม่อาย! แกทำอะไรได้? ฉันขอเตือนแก ว่าถ้าแกอยากหย่ากับฉันฉันจะไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไป! ฉันไม่กลัวแก เอาเลย ถ้าแกกล้า!”