บทที่ 841

ลอเรนสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของชาร์ลี เมื่อชาร์ลีปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอ ในเวลาเดียวกัน เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเจ็บปวดอย่างที่สุด ที่เธอฟังคำสารภาพรักที่หนักแน่นและเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกที่เขามีต่อแคลร์

ในเวลานี้ ลอเรนพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง “ชาร์ลี ถ้าแคลร์รักคุณจริง ๆ ฉันจะไม่ทำอะไรเพื่อกวนหรือแทรกแซงความสัมพันธ์ของพวกคุณเลย อย่างไรก็ตาม คุณรู้ดีอยู่แล้ว ว่าเหตุผลเดียวที่แคลร์มาอยู่กับคุณ เป็นเพราะคำสัญญาที่เธอให้ไว้กับปู่ของเธอ

คุณคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถ้าคุณเป็นคนเดียวที่ทุ่มเทกับความสัมพันธ์นี้? ทำไมคุณไม่ปล่อยเธอไปและคิดถึงตัวคุณเองบ้างสักครั้งล่ะ?”

หลังจากที่เธอพูดจบ ลอเรนก็สะอื้นขณะที่เธอถามว่า “ฉันด้อยกว่าแคลร์ตรงไหน? บอกฉันที ฉันจะได้ปรับปรุงตัวเอง ฉันจะได้ตามเธอทัน ได้โปรดอย่าปฏิเสธฉันแบบนี้เลย ทำไมคุณไม่ให้โอกาสฉัน?”

ชาร์ลีส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “ลอเรน บางครั้งคุณไม่เข้าใจความคิดของผู้ชาย เหตุผลที่คุณตกหลุมรักผม เพราะผมใจดีกับคุณ และนี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงตกหลุมรักแคลร์ เพราะเธอก็ใจดีกับผม

มันเป็นเหตุผลเพียงพอที่จะทำให้ผมเลือกอยู่เคียงข้างเธอ เพื่อรักเธอและปกป้องเธอ ไม่ว่าเธอจะรักผมจริงไหม ผมก็จะไม่รีบร้อนที่จะทำความเข้าใจ ผมยังมีเวลาอีกมากเพื่อทำความเข้าใจ สำรวจและเปลี่ยนแปลงตัวเองทีละนิด เพื่อที่ผมจะได้รู้ว่าแคลร์รักผมไหม

ก็เช่นเดียวกันกับคุณ แม้ว่าผมจะบอกคุณซ้ำ ๆ ว่าผมเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้วและผมไม่สนใจผู้หญิงคนไหนนอกจากแคลร์ แต่คุณก็ยังคงมาสารภาพความรู้สึกกับผมครั้งแล้วครั้งเล่า”

ลอเรนเข้าใจสิ่งที่ชาร์ลีพยายามจะพูด

สิ่งที่ชาร์ลีปฏิบัติต่อแคลร์ ก็เหมือนกับที่เธอปฏิบัติต่อชาร์ลี

เพราะคำพูดของชาร์ลี ทำให้ลอเรนรับรู้ได้ทันที

ในเวลาเดียวกัน เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยหลังจากที่เธอได้เข้าใจ

หากชาร์ลีจะไม่ยอมแพ้ต่อแคลร์ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลอเรนก็จะไม่ยอมแพ้ต่อชาร์ลีเช่นกัน

ลอเรนปาดน้ำตาออกจากดวงตาของเธอ ก่อนจะมองที่ชาร์ลีและพูดอย่างดื้อดึง “ในเมื่อคุณไม่ต้องการที่จะยอมแพ้ต่อแคลร์ ฉันก็จะไม่ยอมแพ้ต่อคุณเช่นกัน ในเมื่อคุณสามารถอดทนรอ เพื่อให้แคลร์รักคุณได้ ฉันก็สามารถรอคุณได้เช่นกัน! มันไม่สำคัญว่าฉันต้องรอคุณนานแค่ไหน เพราะฉันเต็มใจที่จะรอคุณ แม้ว่าจะต้องรอตลอดไปก็ตาม!”

ชาร์ลีทำได้เพียงถอนหายใจขณะที่เขาพูด “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้น ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้ว ผมจะเคารพการตัดสินใจของคุณ”

หลังจากนั้น ชาร์ลีก็ดูเวลาบนนาฬิกาของเขา ก่อนจะพูดว่า “มันดึกแล้ว คุณควรกลับไปพักผ่อนที่ห้องนอนของคุณ”

ลอเรนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “คุณกลับไปที่ห้องนอนของคุณก่อนเลย ฉันอยากนั่งตรงนี้สักพัก”

ชาร์ลีพยักหน้าก่อนจะหันหลังเดินขึ้นบันไดไป

หลังจากที่ชาร์ลีจากไป ลอเรนก็เต็มไปด้วยความรู้สึกและอารมณ์ผสมปนเปกัน ขณะที่เธอนั่งบนโซฟา

เธอรู้สึกทุกข์ใจ ต่อต้าน เศร้าและหมกมุ่น อารมณ์ต่าง ๆ ผุดขึ้นในใจของเธอ เธอรู้สึกยุ่งเหยิงในปัญหา