บทที่ 868

ตอนนี้ผ่านไป 24 ชั่วโมงตั้งแต่เอเลนหายตัวไป

แคลร์รู้สึกเป็นกังวลและประหม่ามาก เธอจึงเริ่มตระเวนหาตามสถานเสริมความงามที่เอเลนไปประจำ

เธอมาที่ร้านเสริมสวยแห่งหนึ่งและถามเจ้าของร้านขณะแสดงรูปของเอเลนว่า “ขอโทษนะคะ คุณเคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อนไหม?”

เจ้าของร้านดูรูปด้วยความสงสัยและถามว่า “โอ้ นี่คุณนายวิลสันใช่ไหม?”

แคลร์ก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน “คุณรู้จักแม่ฉันเหรอคะ?”

เจ้าของร้านยิ้ม และพูดว่า “โอ้ คุณคือลูกสาวของเธอสินะ เธอเคยเป็นลูกค้าประจำของฉันที่นี่ แต่ช่วงนี้ฉันไม่ได้เจอเธอเลย เธอมาที่นี่กับเพื่อนของเธอค่อนข้างบ่อย ทำไมเหรอ? เธอหายไปเหรอ?”

แคลร์พยักหน้า และถามว่า “คุณรู้จักเพื่อนของเธอบ้างไหมคะ? ขอเบอร์หน่อยได้มั้ยคะ?”

เจ้าของอ้าปากค้างราวกับมีบางอย่างเข้ามาในใจ และโพล่งออกมาว่า “เอ๊ะ มีเพื่อนคนหนึ่งของเธอกำลังทำหน้าอยู่พอดีเลย ให้ฉันไปเรียกเธอมาให้ไหม?”

แคลร์รีบพูด “นั่นคงจะดีมากเลยค่ะ! ขอบคุณนะคะ!"

เจ้าของร้านยิ้ม “ไม่เป็นไร ฉันยินดีช่วยเหลือจ่ะ”

เจ้าของร้านยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาแล้วพูดว่า “ลิลลี่ ช่วยบอกคุณนายเวย์นออกมาสักครู่ได้ไหม? บอกเธอว่าลูกสาวของคุณนายวิลสันอยู่ที่นี่ เธออยากจะถามอะไรเธอสักหน่อย”

อีกฝั่งได้ตอบมาอย่างรวดเร็ว “ได้เลยค่ะ คุณนายเวย์นบอกว่าเธอจะออกไปเดี๋ยวนี้”