บทที่ 96

ตอนนี้ชาร์ลีโกรธมาก “คุณคิดว่าคุณจะออกไปจากสิ่งนี้ได้โดยไม่พูดอะไรเลยงั้นเหรอ? ผมจะบอกให้รู้ว่าที่นี่คือโอลรัส! คุณไม่รู้หรือว่าผู้คนในห้องนี้ล้วนมีอำนาจมากพอ ๆ กับพื้นที่นี้ พวกเขาสามารถให้คุณตายในคูน้ำได้ตราบเท่าที่พวกเขาพูดอย่างนั้น! ผมขอแนะนำให้คุณบอกความจริงกับเราในทันที ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่สามารถแม้แต่จะช่วยตัวเองได้!”

จัสมินรู้ดีว่าชาร์ลีพยายามที่จะจัดการกับเขา ดังนั้นเธอจึงแสดงออกอย่างเข้มงวด และเล่นตามบท “ตระกูลมัวร์มีอิทธิพลมากพอสมควร หากใครตั้งใจจะหลอกลวงเรา เราจะสอนบทเรียนที่ดีให้กับเขาอย่างแน่นอน เพราะถ้าหากเราเลือกที่จะปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ ชื่อเสียงของเราในสายตาของสาธารณชนจะต้องเสื่อมเสียอย่างแน่นอน!”

ชายอ้วนผวาไปทั้งตัวของเขา เขารู้ว่าตระกูลมัวร์มีอำนาจสูงสุดในพื้นที่นี้ ถ้าเขาจะทำให้จัสมิน มัวร์ โกรธเขาก็ต้องตายในโอลรัสแน่ ๆ !

ด้วยความตื่นตระหนกเขาหันไปหา คิลท์ด้วยความสิ้นหวัง “คิลท์ช่วยฉันด้วย! นี่ไม่ใช่สิ่งที่เราตกลงกันไว้!”

การแสดงออกทางสีหน้าของ คิลท์เปลี่ยนไป “นาย… นายกำลังพูดถึงอะไร? หลอกลวงตระกูลมัวร์ไม่พอ และต้องการที่จะมากล่าวโทษฉัน! ฉันจะฆ่านาย!"

เขาดึงมีดสั้นออกมาจากกระเป๋ากางเกง และการจ้องมองของคิลท์นั้นเย็นชาขณะที่เขาพุ่งไปยังทิศทางของชายอ้วนคนดังกล่าว

ชายอ้วนจ้องมองเขา “ไอ้สารเลวเอ้ย นายมันแทงข้างหลัง ไอ้ชาติชั่ว! นายเป็นคนหนึ่งที่บอกฉันว่ามัวร์เชื่อมั่นในความสามารถในการประเมินของนายอย่างเต็มที่! นายเป็นคนหนึ่งที่บอกว่าชิ้นส่วนนี้จะขายได้ตราบเท่าที่นายพูดอย่างนั้น! นายกำลังจัดฉากให้ฉันเป็นคนผิด!”

จัสมินจ้องมองทั้งสองอย่างเย็นชาขณะที่พวกเขาต่อสู้กันก่อนที่จะหันไปทางชาร์ลี “ขอโทษนะคะ คุณเวด ขอขอบคุณที่มากับฉันที่นี่ เราออกจากที่นี่กันเถอะ ครอบครัวของฉันจะส่งคนมาที่นี่เพื่อสะสางความยุ่งเหยิงนี้”

ชาร์ลีพยักหน้า “ได้เลยครับ”

ทั้งสองลุกขึ้นเตรียมออกเดินทาง ขณะที่จัสมินเดินออกจากล็อบบี้ คิลท์ก็เดินไปที่เท้าของเธอด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่คิดจะพยายามฆ่าชายอ้วนอีกต่อไป “คุณหนู โปรดช่วยผมด้วย! ตลอดหลายปีที่ผมได้รับใช้ครอบครัวของคุณ โปรดให้อภัยผมสักครั้ง ... ”

ก่อนที่จัสมินจะตอบกลับ เทรวิสก็ลุกขึ้นยืน และเย้ยหยัน “ห๊ะ นี่คุณอยากจะตายอีกเหรอไง? คุณต้องการหลอกลวงฉัน คุณต้องการหลอกลวงเจ้านายของตัวเอง! ถึงขนาดอยากหลอกลวงเงินมากถึงสองถึงสามพันล้านดอลลาร์! คุณยังคิดว่าตระกูลมัวร์จะช่วยคุณอีกเหรอ?”

ใบหน้าของคิลท์ เต็มไปด้วยสี และเขาก็ตัวแข็งด้วยความตกใจราวกับเป็นอัมพาตอยู่บนพื้น