บทที่ 970

ชาร์ลีและแคลร์นั่งทางด้านขวามือของคุณนายลูอิสตามคำขอของเธอ ส่วนคนอื่น ๆ ก็เริ่มนั่งลงทีละคน

ทันทีที่ทุกคนนั่งลงแล้ว คุณนายลูอิสก็เหลือบมองทุกคนและยิ้มอย่างอ่อนโยน “เด็ก ๆ ฉันมีความสุขและขอบคุณมากที่พวกเธอยังจำฉันได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาและยังมาเยี่ยมฉันด้วย!”

ทุกคนบนโต๊ะรีบพูดขึ้นว่า “คุณนายลูอิส คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? มันเป็นสิ่งที่เราควรทำ”

คุณนายลูอิสถามว่า “ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ พวกเธอเป็นอย่างไรกันบ้าง?”

พวกเขาตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณที่เป็นห่วง พวกเรากำลังไปได้ดี”

หลังจากออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากันมาหลายปี ทุกคนต่างก็ดำเนินชีวิตไปในทิศทางของตัวเอง โดยทั่วไปแล้ว พวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดา แม้ว่าในตอนแรกจะมีอุดมการณ์และความทะเยอทะยานมากเพียงใด แต่ทั้งหมดนั่นก็ถูกลดลงเพราะความเป็นจริงอันโหดร้าย ในที่สุดพวกเขากลับสู่ชีวิตธรรมดา

ทุกคนเปลี่ยนไปมาก ขณะที่มีคนพูดคุยเรื่องชีวิตของพวกเขาที่ดูเหมือนจะสะดวกสะบาย แต่ก็จะมีคนฟังที่เงียบ เห็นได้ชัดว่า ไม่ใช่ทุกคนที่มีชีวิตที่มีความสุข

โดยปราศจากการสนับสนุนของครอบครัว พวกเขาต้องพึ่งพาตนเองในโลกแห่งความจริงที่แสนโหดร้าย มันคงจะดีถ้าตอนนี้พวกเขาได้เป็นอย่างที่หวัง แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำฝันอันยิ่งใหญ่ให้เป็นจริง

มีคนถามว่า “แม็กซ์ ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้นายเป็นกรรมการบริษัทในตลาดหลักทรัพย์เลยจริงหรือเปล่า?”

แม็กซ์หัวเราะอย่างพอใจ "ใช่! ฉันเป็นกรรมการมาหกเดือนแล้ว!”

หลายคนอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ “ว้าว กรรมการบริษัทในตลาดหลักทรัพย์! เงินเดือนประจำปีของนายต้องอย่างน้อยสองสามแสนใช่ไหม? แม็กซ์ นายยอดเยี่ยมมาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่นายจะสามารถซื้อ เบนซ์ได้!”

แม็กซ์พูดด้วยน้ำเสียงพอใจ “งั้น ๆ แหละ บอกตามตรง เงินเดือนประจำปีฉันแค่หลายแสน มันพอแค่เลี้ยงชีพ!”