ตอนที่3 บังเอิญ

"ทีหลังไม่ต้องมากินถึงที่นี่ ถ้าโรงอาหารที่คณะเต็ม ก็ออกไปกินข้างนอก เข้าใจหรือเปล่า"

มิลลิยังคงถูกคนเป็นพี่ชายบ่นไม่หยุด ขนาดว่ากินข้าวจะเสร็จแล้ว ก็ยังทำหน้าไม่พอใจ

"หรือว่าแอบชอบใครที่คณะนี้"สายตาคมของโซลหรี่มองน้องสาวอย่างจับผิด

"แค่ก! แค่ก!"

มิลลิสำลักออกมาทันที เมื่อคนเป็นพี่พูดแทงใจดำ พูดราวกับมานั่งอยู่ในใจเธอ หันหาเพื่อนสองคนเพื่อขอความช่วยเหลือ ถึงพี่ชายของเพื่อนจะหวงน้องสาวเหมือนกัน แต่คงไม่เท่าพี่ชายเธอทั้งสองคน

"เอ่อ...คือ ไม่มีหรอกค่ะพี่โซล ทีหลังเราจะไม่มาอีกแล้วนะคะ จะไปกินคณะนิติฯ แทน"

ปลายฝนแกล้งบอกออกไปแบบนั้น เพื่อให้โซลเห็นว่า ไม่ว่าจะคณะไหนก็มีผู้ชายทั้งนั้น

"ไม่ต้อง บอกว่าให้ออกไปกินข้างนอก"

"กินข้างนอกอะไร บางวันพักแค่ชั่วโมงเดียวมันไม่ทัน ไม่รู้แหละต่อไปมิลจะมากินที่นี่แหละ ใกล้กว่าคณะอื่นด้วย"

"อย่าดื้อได้ไหมมิล เดี๋ยวฟ้องพ่อนะ หรือพี่ฟรินท์ดี หรือแม่"

เมื่อถูกเอ่ยขู่ ด้วยคนที่เธอกลัวทั้งนั้น ก็ทำให้ร่างเล็กหุบปากลงไปได้ทันที

"เราก็เหมือนกันเทียร์ ไหนบอกไม่ชอบผู้ชายคณะนี้ เถื่อนอย่างนั้น เถื่อนอย่างนี้ ทำไมไม่ห้ามเพื่อน"

"แล้วทำไมเทียร์ต้องห้าม เราโตกันแล้วนะ อายุ20แล้วด้วย มีสิทธิ์มีแฟนแล้วด้วยซ้ำ"

มิลลิกับปลายฝนอมยิ้มชอบใจ แอบยกนิ้วโป้งให้ ที่คาเทียร์พูดแบบนั้นกับคนเป็นพี่ชาย

"ใครอนุญาติ?"

"ทำไมต้องรอให้ใครอนุญาติ ทีพวกพี่ยังควงสาวไม่เว้นแต่ละวัน พอพวกเราทำมาเป็นห้าม แบบนี้ไม่ยุติธรรมนะคะ เดี๋ยวนี้ผู้ชายหรือผู้หญิงก็เท่าเทียมกันทั้งนั้น"เรื่องเถียงไว้ใจคาเทียร์ได้เลย

"มันไม่เหมือนกัน ถ้าจะมีก็ต้องผ่านพวกพี่ไปก่อนเข้าใจไหม ผู้ชายเดี๋ยวนี้ไว้ใจได้ที่ไหนกัน"

คราวนี้เป็นสกายพี่ชายของปลายฝนที่บ่นออกมาเหมือนกัน หลังจากนั่งเงียบอยู่นาน

"พี่ก็อย่าเอานิสัยของพวกพี่มาวัดสิคะ ถ้าพี่เอานิสัยตัวเองมาวัด เชื่อเถอะว่าไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกนี้ดีสักคนแน่นอน"

"หยุดได้แล้วเทียร์ เถียงคำไม่ตกฟาก"

สามสาวตัดสินใจลุกขึ้นทันที ขืนให้นั่งต่อ ต้องโดนบ่นอีกพักใหญ่แน่

"ไปนะคะ"

เมื่อเอ่ยลาพี่ชายทั้งสามคน ก็เดินจะออกจากโรงอาหาร โดยมิลลิจูงมือเพื่อนทั้งสองให้เดินผ่านโต๊ะของพวกยีนส์ ตอนที่เธอเดินผ่านสายตาคมก็ยังคงมองสบตาเธอ เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นจากเขา คือรอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นมาเบา ๆ แต่ก็เป็นเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น

เขายิ้มให้เธอใช่ไหม?

แบบนี้เขารู้แล้วหรือเปล่าว่าเธอชอบเขา แต่ถึงยังไงเธอก็ได้เห็นรอยยิ้มของเขาแล้ว แม้ว่าจะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีก็ตาม

"มึงเห็นเหมือนกูเห็นไหม ปลายฝน"

"รุ่นพี่คนนั้นเขาเหมือนจะยิ้มให้มึง"

แสดงว่าเธอไม่ได้คิดไปเองคนเดียว เพื่อนสองคนของเธอก็เห็นเหมือนกับเธอ

"กูอยากจะกรี๊ดให้ดัง ๆ พี่เขาหล่อมาก ขนาดไม่ได้ยิ้มกว้างอะไร ยังหล่อขนาดนี้ ถ้าได้เห็นรอยยิ้มกว้าง ๆ ของเขา มันจะขนาดไหนว่ะ"