ตอนที่2 แอบชอบ

คณะบริหาร

"เดินผ่านทุกวัน ไม่เคยเห็นว่าเขาจะสนใจเลย พรุ่งนี้กูไม่ไปแล้วนะ เบื่ออีตานั่น แซวอยู่ได้"

คาเทียร์บ่นพึมพำ เธอไม่ชอบผู้ชายเรียนวิศวะเลย ถึงพ่อเธอจะเป็นศิษย์เก่ามาก่อนก็เถอะ ผู้ชายท่าทางเถื่อน ๆ พวกนั้น ไม่พ้นนิสัยก็คงเถื่อนไม่ต่างกัน

"มึงก็นะมิลลิ ไปชอบพี่เขาได้ยังไง กูยังไม่เห็นเคยยิ้มให้มึงเลย แถมยังนั่งก้มหน้าอีกต่างหาก ทำราวกับไม่สนใจผู้หญิงงั้นแหละ หยิ่ง ๆ แบบนี้ มีไรให้ชอบหนักหนา"

"พี่เขาหล่อนะ มึงเห็นหรือเปล่า สาว ๆ มองเขาเต็มเลย แต่เขาไม่เห็นเคยสนใจใคร กูอยากเป็นคนนั้น คนที่เขายิ้มให้กูอย่างเต็มใจ"

คาเทียร์และปลายฝนหันมองหน้า อย่างรู้กันว่าเพื่อนคนนี้เป็นคนแบบไหน อยากได้อะไรต้องได้ ถึงจะไม่ได้เอาแต่ใจ แต่ก็เป็นคนมุ่งมั่น

"อย่าให้พี่โซลกันพี่ฟรินท์รู้แล้วกัน กูสองคนไม่ช่วยนะ ตีนพี่มึงยิ่งหนัก ๆ อยู่ด้วย"

ปลายฝนทำท่าขยาดขนลุก เพราะพี่ชายของมิลลิ เป็นประเภทหวงน้องสาวมาก

"แต่ว่านะ พี่เขาเรียนปีเดียวกันกับพี่โซลนิ เขารู้จักกันป่าวว่ะ"

"ไม่รู้...กูเคยเห็นเพื่อนพี่กูหมดทุกคน ไม่เคยเห็นพี่เขาเลย แต่ไม่กล้าถามหรอก"

"เห้ออ...หนุ่ม ๆ ตามจีบเป็นขบวนรถไฟ มึงกลับไปชอบคนที่ไม่แม้แต่จะแลหางตาใส่มึง"

เธอเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

ทำไงได้ก็เธอชอบเขาไปแล้ว ไม่ใช่ว่าอยู่ ๆ เธอจะไปชอบเขาเสียหน่อย มันมีความประทับใจต่างหากที่ทำให้เธอรู้สึกอยากรู้จักเขามากกว่านี้

ย้อนไปตอนปีหนึ่ง เธอเพิ่งเข้าเรียนที่นี่ใหม่ ๆ วันนั้นเธอรีบไปเข้ารับน้อง ไม่ทันระวังเลยไปชนกับเพื่อนนักศึกษาจนเอกสารหลายฉบับปลิวว่อน แล้วเพื่อนคนนั้นก็ดูจะไม่พอใจเธอเอามาก ๆ นอกจากว่าสีหน้าท่าทางจะออกแล้ว คำพูดคำจาก็โทษเธอไม่หยุด ขนาดว่าเธอช่วยเก็บเอกสารพวกนั้นอยู่ตั้งนาน จนตัวเองต้องเข้ารับน้องสายถูกทำโทษอีกต่างหาก

แต่ทว่าระหว่างที่เธอกำลังช่วยคนที่เธอเดินชนเก็บเอกสาร รุ่นพี่คนนั้นก็เดินมาช่วยด้วย ถึงจะแสดงสีหน้าเย็นชา และไม่ได้พูดคุยอะไรกัน แต่เธอก็ลอบมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา อย่างไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกที เธอก็รู้สึกอยากรู้จักพี่เขามากกว่านี้ ไม่ใช่แค่การที่เขามีน้ำใจมาช่วยเธอเก็บเอกสาร แต่เป็นเพราะว่าเธอน่าจะชอบพี่เขามากกว่า ถูกใจในรูปร่าง หน้าตา เหมือนกับผู้หญิงทั่ว ๆ ไป

"มิลลิ!!! หึ...นั่งเหม่ออีกแล้ว นี่มึงคิดถึงพี่เขาใช่ไหม"

"กูอยากรู้จักพี่เขา แค่เดินผ่านกูว่าไม่น่าจะพอ มีวิธีไหนอีกบ้างว่ะ ที่จะทำให้กูได้ใกล้ชิดพี่เขามากกว่านี้"

ปลายฝนกับคาเทียร์กรอกตามองบน อย่างเหนื่อยใจ ตอนนี้ความชอบของเพื่อนน่าจะเกินขีดจำกัดไปแล้ว

"จริงจัง?"

"ไม่จริงจังจะเดินผ่านลานเกียร์คณะวิศวะ ทำไมทุกวันว่ะ พวกมึงต้องช่วยกูด้วยนะ"

"เอางี้ไหม วันนี้เราไปกินข้าวเที่ยงคณะวิศวะกัน แบบนี้ดีหรือเปล่า"

"กูรักมึง"

มิลลิเดินเข้าไปอ้อนเพื่อนทั้งสองทันที ถูกใจที่เพื่อนคิดเหมือนมานั่งอยู่ในใจเธอ

บอกแล้วสองคนนี้ถึงจะชอบบ่นเธอ แต่คือสายซัพพอร์ตสุด ๆ เราสามคนไม่ใช่แค่เพื่อนกัน แต่พ่อแม่เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ทำให้สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ขนาดเลือกคณะเรียน ยังเลือกคณะเดียวกันเลย

เมื่อตกลงกันได้ ก็เดินไปเข้าเรียนวิชาแรกตามปกติ จนถึงตอนเที่ยงที่นัดกันว่าจะไปกินข้าวคณะวิศวะ ก็รีบเก็บของแล้วเดินตรงไปโรงอาหารคณะวิศวะทันที แต่ทว่าพอมาถึง มิลลิกลับเพิ่งคิดได้ว่าบรรดาพี่ ๆ ของพวกเธอก็เรียนคณะนี้ด้วย

"แย่แล้ว พวกพี่โซลนี่หว่า พวกมึงทำไงดี"