ตอนที่5 คนคุย

ยีนส์กลับมาถึงคอนโดสุดหรูของเขา ห้องพักที่มีขนาดใหญ่ สมกับฐานะลูกชายเจ้าของโรงแรมหรูชื่อดัง อันที่จริงคนเป็นแม่อยากให้เขาไปอยู่ที่โรงแรมมากกว่า แต่ทว่าเขาไม่ชอบให้ตัวเองอยู่ในสายตาครอบครัวมากเกินไป

หากไม่ได้ไปมหาลัย หรือเพื่อนสองคนชวนไปผับ เขาก็ไม่เคยออกไปไหน นิสัยจริง ๆ คือค่อนข้างเป็นคนเก็บตัว นอกจากคีรินกับตะวัน เขาก็ไม่มีเพื่อนสนิทที่ไหนอีก

ยกเว้นเมื่อก่อน ที่เพื่อนที่เขาสนิทที่สุดคือโซล เราสองคนคบกันตั้งแต่มัธยมต้น เรียนห้องเดียวกันมาตลอด เข้ามาเรียนมหาลัยก็ยังเรียนคณะเดียวกัน ถึงจะคนละสาขา แต่ก็ตัวติดกันเหมือนปาท่องโก๋ ไม่เคยมีความลับต่อกัน จนกระทั่งเกิดเรื่องเกือบสองปีก่อน ตอนเข้าเรียนปีหนึ่งใหม่ ๆ

เขาชอบผู้หญิงคนหนึ่ง เรียนคณะนิเทศศาสตร์ปีเดียวกัน ตามจีบอยู่สักพัก ยอมรับว่าเธอคือรักแรกของเขา เป็นผู้หญิงที่ตรงสเปกทุกอย่าง จนกระทั่งได้คบกันเป็นแฟน เพื่อนทุกคนต่างรู้จักเธอ เพราะเขาพาไปไหนมาไหนด้วยกัน ในมหาลัยก็นั่งกินข้าวด้วยกันตลอด

เราสองคนมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันหลังจากตกลงเป็นแฟนกันทันที บางครั้งเธอก็มานอนกับเขาที่คอนโด แต่ไม่เคยให้เขาไปนอนที่คอนโดของเธอ เราคบกันได้ประมาณห้าเดือน ความสัมพันธ์ก็เริ่มระหองระแหง เป็นเธอที่มักปฏิเสธที่จะมาเจอเขา หรือให้เขาไปรับ จนเขาเก็บความสงสัยในอาการแปลกไปของเธอไม่ได้

เลยตัดสินใจตามแอบดูเธอ จนได้รู้ว่าเธอกำลังอยู่กับเพื่อนสนิทเขาอย่างโซล ตอนแรกที่รู้ก็ยังไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าเรื่องคงแค่นั้น หรือเข้าใจผิดไปเอง แต่ทว่าเขากลับจับได้ว่าทั้งคู่เคยลึกซื้งกัน เพราะเห็นออกมาจากคอนโดด้วยกันในตอนเช้ามืด ตอนนั้นมันเหมือนถูกเพื่อนรักที่สุดหักหลัง เขากลายเป็นคนเสียสูญ เก็บตัว ไม่มาเรียนเป็นอาทิตย์ จนคีรินกับตะวันต้องมาตามที่คอนโด

เป็นเพราะคำพูดของเพื่อนสองคนที่ทำให้เขาได้สติ คิดว่าผู้หญิงแบบจูเน่ ไม่มีค่าอะไรให้เขาต้องเสียใจ เป็นแฟนกับเขาอยู่ดี ๆ เขาให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าโซลคือเพื่อนสนิทของเขา แต่ก็ยังไปแอบทำแบบนั้นลับหลังเขา

วันแรกที่เขากลับมาเรียน โซลก็มาขอเคลียร์ แต่ทว่าเขากลับสวนหมัดเข้าไปตรงหน้าโซลทันที ตอนนั้นเป็นใครก็คงไม่ใจเย็น ถึงแม้ว่าโซลจะพยายามอธิบายให้เขาฟัง แต่เขาก็ไม่ฟัง ต่อให้จะรักมากแค่ไหนทั้งเพื่อนทั้งแฟน แต่เขาก็ตัดทุกอย่างมาตั้งแต่ตอนนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ไม่เคยสนใจเรื่องของสองคนนั้นอีก ถึงคีรินจะบอกเขาว่า สองคนนั้นไม่ได้คบกัน และเลิกยุ่งกันตั้งแต่ตอนนั้น เห็นจูเน่ควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า แต่เขาก็ไม่อยากเข้าใจ และปล่อยผ่านแม้ในใจจะร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟเผา

มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหน้าเบอร์ที่โดนบันทึกชื่อไว้ว่ามิลลิ ผู้หญิงคนนี้เขาไม่รู้ว่ามีความสัมพันธ์แบบไหนกับอดีตเพื่อนรักของเขา แต่เพราะเธอทำเหมือนกับสนใจเขา ความคิดร้าย ๆ ก็เลยผุดมาตั้งแต่ตอนนั้น ไม่ใช่ที่ผ่านมาเขาจะไม่แค้นใจกับเรื่องที่ผ่านมาเลย เพียงแต่เขายังหาโอกาสแก้แค้นไม่ได้เท่านั้น

แต่ตอนนี้โอกาสนั้นมาถึงแล้ว ไม่ว่าเธอกับมันจะมีสถานะอะไรกัน เขาจะทำให้เธอหลงเขาจนหัวปัก หัวปำ จะแย่งเธอมาเป็นของเขาให้ได้ เหมือนที่มันเคยทำกับเขาไว้

นิ้วเรียวกดปุ่มโทรออกทันที รอไม่นานเสียงหวานปลายสายก็ส่งมา

(ฮัลโหล)

"ฉันเอง...ยีนส์"

ปลายสายเงียบไป ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจเบา ๆ

"จะคุยหรือเปล่า?"

(คะ คุยค่ะ พี่มีอะไรหรือเปล่าคะ)

"เธออยู่ไหน?"

(อยู่คอนโดค่ะ)

"อยู่กับใคร"

(อยู่คนเดียวสิคะ พี่ล่ะอยู่ไหน)

"อยู่คอนโดเหมือนกัน แต่เบื่อ ๆ ไม่มีอะไรทำ"

(โทรหาเพื่อนสิคะ พวกผู้ชายเขาไปไหนกันหลังเลิกเรียน)

คุยแค่นี้เขาก็รู้ทันที ว่าเธอเป็นคนคุยเก่ง ยิ่งหากสนิทกว่านี้ น่าจะเป็นคนที่สดใสร่าเริงพอสมควร ไม่น่าเชื่อว่าสเปกไอ้โซลจะเป็นแบบนี้

"ปกติก็ผับ แต่วันนี้ไม่ไป ฉันอยากคุยกับเธอ"

เสียงหวานเงียบไปอีกแล้ว ถ้าให้เขาเดาคงจะกำลังเขินเขาอยู่

"แล้วเธอล่ะ ไม่ไปไหนเหรอ"

(นัดกับเพื่อนไปร้านเหล้าเปิดใหม่ข้างมหาลัยค่ะ แต่ไปตอนสองทุ่ม)