7

EP7 - กลรักร้าย เจ้านายมาเฟีย (กะตัญ)

กระทั่งช่วงบ่าย เอแคลตกใจเมื่อการ์ดพาช่างเดินมาที่ห้องพักของเธอ เธอเอ่ยถามขึ้นเพราะไม่รู้ว่าทำไม

"พี่การ์ด มีอะไรเหรอคะ"

"อ่อ นี่ช่างประตู นายสั่งให้มาติดลูกบิดดิจิตอลห้องน้องเอแคล"การ์ดเอ่ย

"คะ???"

เอแคลถึงกับอ้าปากค้าง เพราะที่นี่เป็นบ้านของแม่บ้านและการ์ด ในบ้านจะแบ่งเป็นห้องๆคล้ายคอนโด ภายในมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบ ห้องนึงจะนอนกันสองคนเพราะห้องใหญ่และแบ่งเป็นห้องละ2ฝั่ง แต่ห้องของเอแคลเป็นห้องส่วนตัวที่นอนคนเดียว แต่ก็ยังอยู่ภายในโซนของบ้านแม่บ้าน เพียงแต่ห้องเธอเป็นห้องที่ต่อเติมขึ้นใหม่เป็นห้องสุดท้าย อยู่มุมสุดที่เห็นวิวด้านสวนฝั่งบ้านปีกขวาของกะตัญชัดเจน

"แล้วห้องอื่นเขาติดกันหมดแล้วเหรอคะ"

"ไม่มีห้องไหนได้ติดหรอกน้องเอแคล มีแต่ห้องนี้แหละที่นายสั่งมา น้องเอแคลออกไปรอข้างนอกก่อนนะ เดี๋ยวพี่ดูช่างเอง"

เอแคลเดินออกจากห้องของตัวเองมา ก่อนจะเห็นว่ากะตัญที่ยืนลองปืนรุ่นใหม่เอี่ยมกับการ์ดสองคนที่ด้านข้างสวนของบ้านปีกขวา ปืนนับสิบกระบอกวางเรียงรายกัน กะตัญยืนถือปืนทำท่ายกขึ้นเล็งไปด้านหน้า ท่าทางของเขา หุ่นเขา มันเท่เอาซะเหลือเกิน แม้ว่าจะโตมาในบ้านหลังนี้ เห็นกะตัญมานาน แต่ก็มีช่วงที่ห่างไปและกลับมาเจอกันอีกทีก็ตาม

"ทำไมเท่จังเลย" เสียงเอแคลที่เอ่ยขึ้นกับตัวเองพรางแอบมองเขาอยู่ไกลๆ

ทางด้านกะตัญที่ลองปืนที่เพิ่งส่งเข้ามาทีละกระบอก ก่อนจะฟังรายละเอียดและความสามารถของมันจากลูกน้องที่จะพูดรายละเอียดทุกครั้งที่เขาหยิบปืนแต่ละกระบอก

"ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะส่งมา"

"3อาทิตย์ครับนาย ไวสุด10วันครับ"ลูกน้องเอ่ยในขณะที่กะตัญลองปืนกระบอกนึงซึ่งเขาดูค่อนข้างถูกใจในศักยภาพของมันไม่น้อย ความทันสมัยและกระชับมือ

"สั่งไป200กระบอก ทยอยส่งมา" กะตัญเอ่ย

"ครับนาย"

สายตาของชายหนุ่มหันไปเห็นเอแคลที่แอบยืนมองห่างๆก็กดยิ้มเบาๆพรางลองปืนโดยที่เอแคลที่แอบมองไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะคิดว่ากะตัญไม่เห็น ในขณะที่มองเพลินๆจู่ๆกะตัญที่กำลังลองปืนก็หันมาอย่างรวดเร็วจ่อปืนมาทางเธอ ทำเอาเอแคลที่กำลังมองเพลินๆตกใจจนล้มลงกับพื้นสนามหญ้า

กะตัญขำเบาๆ สายตาเย็นชาของเขาค่อยๆมองไปทางเดิม ก่อนจะหันกลับมาลองปืนต่อ เอแคลที่ค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะบ่นเบาๆเพราะรู้ว่ากะตัญจงใจทำให้เธอตกใจ

"ตกใจหมดเลย"

เมื่อลุกขึ้นได้ เอแคลก็เดินกลับเข้าบ้านใหญ่เพื่อไปหายายของเธอที่กำลังช่วยพาเพลินทำขนม เอแคลแอบยืนมองเพราะไม่กล้าเข้าไปกวนคุณผู้หญิงใหญ่ของบ้านอย่างพาเพลินนัก

"เอแคล เข้ามาซิ ทำไมไปยืนแบบนั้นละจ๊ะ"พาเพลินเอ่ย

"หนูขอโทษค่ะคุณผู้หญิง"

"เห็นกะตัญซื้อไอแพดให้ใช่มั้ย แล้วจอมันแตกแล้วทำยังไงละ เดี๋ยวให้การ์ดเอาไปซ่อมให้นะ"พาเพลินเอ่ย

"คุณกะตัญให้เครื่องใหม่หนูมาแล้วค่ะคุณผู้หญิง"

"อ้าวเหรอ งั้นก็หายห่วงหน่อย จะได้มีไว้ใช้เรียนเนอะ"พาเพลินเอ่ยก่อนยิ้มหวานออกมา

"ค่ะ"

"อ่อ เดี๋ยวแคลยกของว่างไปให้กะตัญที่บ้านปีกขวาหน่อยนะจ๊ะ อ่อ ช่วยปอกส้มให้อาหน่อยนะ เดี๋ยวยกไปให้กะตัญด้วยเลย"พาเพลินเอ่ยพรางยกของว่างใส่ถาดให้เอแคลเอาไปเสิร์ฟ

เอแคลหยิบส้มมาค่อยๆปอก กะตัญชอบกินส้มมาก แต่เขาเป็นคนที่ไม่ชอบกินไยขาวๆที่ติดกับเนื้อส้มมากๆ เธอจึงค่อยๆลอกมันออกอย่างเบามือจนกระทั่งหมดแล้วจัดใส่จาน

ของว่างถูกเอแคลยกขึ้นเดินตรงไปยังบ้านปีกขวา ก่อนจะเดินเข้าไปที่สวนที่กะตัญกับลูกน้องของเขายืนลองปืน เอแคลค่อยๆวางทุกอย่างลงบนโต๊ะก่อนเอ่ยขึ้น

"คุณผู้หญิงให้เอาของว่างมาให้ค่ะ"เอแคลเอ่ย

"อืม มือฉันไม่ว่าง หยิบมาป้อนหน่อย" กะตัญเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่งโดยที่ไม่ได้มองหน้าเธอแม้แต่น้อย

"ค่ะ" เอแคลหยิบจานผลไม้ที่เธอปอกมา ก่อนจะเดินไปหากะตัญ