บทที่ 1012 ให้คุณไปจากผมไม่ได้จนชั่วฟ้าดินสลาย

ซางหยูรับน้ำมาแต่ไม่ได้ดื่ม เธอดึงมือของหลินซินเหยียนให้มานั่งข้างๆตัวเอง ในใจรู้สึกผิดมาก เพราะพรุ่งนี้ก็งานแต่งแล้ว คืนนี้ดันทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา

“ในใจของฉันรู้สึกผิดจริงๆ”เธอจับมือของหลินซินเหยียน แล้วพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด

หลินซินเหยียนตบหลังมือของเธอเบาๆ แล้วพูดปลอบว่า “ไม่เป็นไร ดีที่ทุกคนนั้นปลอดภัย”

ซางหยูพยักหน้า

“ฟ้าใกล้สว่างแล้ว ฉันจะไปทำของกินเสียหน่อย ให้ทุกคนกินอะไรเล็กน้อยก่อน เดี๋ยวยังมีงานต้องทำกัน พวกคุณสองคนก็เป็นตัวเอกของวันนี้นี่หน่า เดี๋ยวก็ต้องแต่งตัวสวยๆ อย่าให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวขายหน้าล่ะ” ฉินยาสวมผ้ากันเปื้อนแล้วมอง ซางหยู “พี่เสิ่น จะกลับมาเมื่อไหร่ จะทำให้งานแต่งงานล่าช้าไหม?”

“ไม่หรอก เขาไปจัดการเรื่องต่างๆเสร็จ​ก็มาแล้ว ไม่กระทบงานแต่งหรอก”ซางหยูยืนขึ้นมา “ให้ฉันช่วยคุณดีกว่า”

ฉินยาจับมือของเธอ “คุณน่ะ ยากที่จะมาได้ ไปคุยกับแม่สามีของลูกสาวเถอะ เรื่องอาหารเดี๋ยวฉันจัดการเอง”

ซางหยูยิ้ม “งั้นรบกวนด้วย เหนื่อยหน่อยนะ”

“ไม่เหนื่อยหรอก ฉันยังสาวอยู่”

พูดจบทั้งสามคนก็หัวเราะออกมา

แต่ก็จริง ฉินยานั้นดูไม่แก่เลย อาจเป็นเพราะเธอยังไม่เคยมีลูก ร่างกายก็เลยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาก แถมยังมีร้านเสื้อผ้า มีธุรกิจของตัวเอง คนที่อารมณ์​ดี มองดูแล้วย่อมอ่อนเยาว์​

วิลล่า

เก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย หลังจากที่ทุกคนนั้นกลับไป จวงเจียเหวินเปิดประตูห้องนอนออก เสิ่นซินเหยาที่อยู่ในห้อง ไม่พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว ไม่ว่าจงเหยียนซีจะปลอบใจยังไง จะพูดยังไง เธอก็ไม่ปริปปากออกเสียงเลย

เมื่อเห็นจวงเจียเหวินเข้ามา จงเหยียนซีก็ลุกขึ้นมา แล้วพูดกับเขา “พี่ปลอบใจหล่อน สงสัยจะไม่ได้ผล พี่ไปจองโรงแรมให้นายดีกว่า”

จวงเจียเหวินพยักหน้า

ตอนที่จงเหยียนซีเดินผ่านน้องชายของตัวเอง ก็พูดขึ้นเสียงต่ำ “พูดกับเหยาเหยาดีๆ หล่อนคงจะตกใจ”

แม้แต่เธอเองยังตกใจ อย่าพูดถึงเสิ่นซินเหยาเลย

จวงเจียเหวินพูดขึ้น “ผมทราบแล้ว”