บทที่ 1013 ข้างในนั้นคืออะไร

ในใจของเสิ่นซินเหยารู้สึกอบอุ่นขณะซบอยู่ในอกของเขา แค่ใช้ปลายจมูกสูดดมกลิ่นกายของเขาในใจก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นแล้ว

“คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นฉันกลัวแค่ไหน? ฉันเตรียมตัวเตรียมใจที่จะตายแล้ว ...”

จวงเจียเหวินปิดปากที่เธอกำลังอ้าปากพูดอยู่ “เรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่ต้องกลับไปคิดแล้ว แล้วก็ยิ่งห้ามพูดว่าตายด้วย อยากให้ผมกลายเป็นพ่อหม้ายเหรอ?”

เสิ่นซินเหยาเบ้ปาก “คุณก็หาใหม่ได้อยู่แล้วนี่”

“แต่คนที่ผมชอบคือคุณ” จวงเจียเหวินยกมือขึ้นมองดูเวลาก็เห็นว่าเป็นเวลาตีห้าซึ่งใกล้เช้าแล้วจึงเช็ดหน้าให้เธอ “เราต้องไม่ทำให้ผู้ใหญ่เป็นห่วงเรา โอเคไหม?”

เสิ่นซินเหยาพยักหน้าพร้อมดวงตาที่แดงก่ำ “โอเค”

“เดี๋ยวผมไปเอาเสื้อผ้ามาให้คุณ” จวงเจียเหวินยืนขึ้นแล้วเดินไปเอาเสื้อผ้าจากห้องนอนมาให้เสิ่นซินเหยา เสิ่นซินเหยาขดตัวอยู่ในผ้าห่มนิ่งไม่ขยับและทำตาปริบๆมองไปที่เขา

จวงเจียเหวินยิ้ม “ทำไม จะให้ผมใส่ให้เหรอ?”

เสิ่นซินเหยาส่ายหน้า “ไม่ใช่ คุณออกไปก่อน”

จวงเจียเหวิน “...”

ตอนนี้เขายังไม่กล้าปล่อยให้เสิ่นซินเหยาอยู่ในห้องคนเดียว

เขายืนอยู่ปลายเตียง “วันนี้เราเป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการแล้ว คุณยังไม่กล้าให้ผมดูของคุณอีกเหรอ?”

เสิ่นซินเหยารู้ว่าข้าเป็นห่วงตัวเอง “เปล่า”

เธอก็ไม่ได้เป็นคนอ่อนแอถึงขั้นต้องให้คนอื่นมาปลอบตัวเองตลอด

อีกอย่างเรื่องราวก็ผ่านไปแล้ว

ความใจกว้างของจวงเจียเหวินได้ปัดเป่าความแค้นที่อยู่ในใจของเธอออกไปตั้งนานแล้ว เธอเม้มปากพลางเปิดผ้าห่มออก จากนั้นทั้งตัวก็เหลือแต่ชุดชั้นใน เธอสบตาเขาโดยไม่ได้รู้สึกอายอะไร “คุณอุ้มฉันไปอาบน้ำสิ”

เธออยากจะล้างเนื้อล้างตัว

จวงเจียเหวินตอบ “โอเค”

เขาโน้มตัวลงไปอุ้มเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เธอกำลังที่มองเขาอยู่แต่เขากลับไม่มีความคิดอย่างอื่นเลยสักนิด

เพราะตอนนั้นจิตใจของเสิ่นซินเหยากำลังอ่อนแออยู่