บทที่ 1015 ตอบแทนด้วยร่างกาย

มู่เยวียนเอ๋อร์อมยิ้ม “หรือว่าอยากได้ยินแค่เสียงของฉัน แต่ไม่อยากเห็นฉัน?”

จงเหยียนเฉินมีท่าทีขึงขัง “ผมไม่ได้ตัดสินคนจากภายนอกนะ”

มู่เยวียนเอ๋อร์เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา เธอพิงกรอบประตูพลางมองเขา “ฉันช่วยคุณแล้ว ฉันมันก็แค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง คุณอยู่กับฉัน ถ้าฉันจะให้คุณแต่งงานกับฉันเพื่อตอบแทนขึ้นมา คุณจะยอมมั้ย?”

จงเหยียนเฉินไม่ได้ตอบเธอ แต่กลับยื่นมือออกไปหาเธอ

มู่เยวียนเอ๋อร์ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามือของเขา เธอเงยหน้ามองเขา “คุณบอกว่าไม่ตัดสินคนจากภายนอก แล้วทำไมถึงไม่ตอบฉันล่ะ?”

เขายังคงไม่ตอบคำถามตามเคย ทว่ากุมมือของเธอไว้แน่น จากนั้นก็กระตุกดึงเธอเข้ามาในอ้อมอก พลางโอบเอวคอดของเธอแน่น “แล้วนี่พอจะอธิบายคำตอบของผมได้ไหม?”

มู่เยวียนเอ๋อร์กะพริบนัยน์ตาสุกใส เธอเงยหน้าจ้องเขา หากมองจากมุมของเธอขึ้นไป สิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาคือสันกรามอันคมคาย เพราะอยู่ใกล้ชิดกัน ทำให้เห็นตอหนวดสีเขียวขรึมเป็นชั้นเบาบาง เขาเม้มริมฝีปากแน่น องค์ประกอบใบหน้าชัดเจน

เขาให้ความรู้สึกแข็งแกร่ง ทว่าไม่แข็งกระด้าง กลับเป็นไปในทางอ่อนโยนละเอียดอ่อนเสียด้วยซ้ำ

ความแข็งแกร่งและความอ่อนโยนผสมผสานบนตัวเขาได้อย่างลงตัว

เธอขมุบขมิบปากเอ่ยว่า “ได้”

จงเหยียนเฉินก้มหัวลง ลากริมฝีปากผ่านเส้นผมของเธอ บนตัวของเธอมีกลิ่นหอมจางๆ “กลิ่นบนตัวของคุณคือกลิ่นอะไร?”

มู่เยวียนเอ๋อร์ก้มหน้าดมกลิ่นบนร่างกายตนเอง พลางเอ่ยขึ้น “นี่เป็นกลิ่นหอมของเพ่ยหลัน ฉันไปร้านยามา”

เพ่ยหลันคือสมุนไพรจีนที่มีกลิ่นหอม

“ฉันจะไปทำอาหาร” มู่เยวียนเอ๋อร์พยุงเขากลับไปบนเตียง จากนั้นก็ลงไปชั้นล่างเพื่อตุ๋นไก่ที่เธอซื้อมา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซุปไก่ของเธอก็ตุ๋นจนได้ที่ ในเวลาเดียวกันเธอก็ผัดกับข้าวอย่างอื่นไปด้วย

เธอตั้งโต๊ะเสร็จสรรพ

จากนั้นเธอก็ขึ้นไปชั้นบนเพื่อพยุงจงเหยียนเฉินลงมาชั้นล่าง

เธอลากเก้าอี้ออกมา พลางพยุงจัดให้เขานั่งลง

“ฉันป้อนคุณเอง” มู่เยวียนเอ๋อร์ตักซุปใส่ในถ้วย ใช้ช้อนป้อนเขา ตอนกำลังยื่นมาที่ปากของเขา เธอเป่าลมแผ่วเบา เพื่อไม่ให้ร้อนจนเกินไป ก่อนจะยื่นจรดที่ริมฝีปากของเขา

“วันนี้ฉันทำผัดรากบัวกับผัดผักกาดหอมด้วยนะ”

แม้จงเหยียนเฉินยังไม่อ้าปาก เขาก็ได้กลิ่นยาโชยมา “คุณใช้อะไรตุ๋นซุปไก่?”

“สมุนไพรจีนที่ส่งผลดีกับดวงตาของคุณ” มู่เยวียนเอ๋อร์ยื่นช้อนจ่อที่ริมฝีปากของเขา “รีบกินซะสิ เย็นแล้วนะ”

จงเหยียนเฉินยังคงไม่อ้าปาก “ถ้าดวงตาของผมหายดี คุณจะยังทำดีกับผมขนาดนี้อยู่ไหม?”

“จะเป็นอย่างนั้นได้ไง?” มู่เยวียนเอ๋อร์มองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอย่างไม่ปิดบัง

พอเขาอ้าปากแล้ว มู่เยวียนเอ๋อร์เลยยื่นช้อนซุปไป “ถ้าผมจนมากๆ ล่ะ…..”

“ฉันจะเลี้ยงคุณเอง”

เขายังพูดไม่ทันจบประโยคดี ก็โดนมู่เยวียนเอ๋อร์ตัดบท ทั้งยังพูดต่ออย่างแน่วแน่ว่า “คุณคือผู้ชายที่ฉันชอบ ไม่ว่าคุณจะเป็นคนแบบไหน ฉันก็ต้องการคุณ”

“เป็นสาวเป็นแส้ คุณจะไม่เหนียมอายหน่อยเหรอ?” มุมปากของเขาเหยียดยิ้มจางๆ