บทที่ 1016 ถูกฉกตัว

ในตอนนั้นเองบทเพลงงานแต่งงานได้เริ่มบรรเลงขึ้น ท่วงทำนองไพเราะแสนกินใจ

บรรเลงวนเวียนไปเช่นนี้ ดุจดั่งหยกเนื้องาม ที่ทั้งอ่อนโยนและนุ่มนวล แนบชิดจิตวิญญาณ บรรเลงสื่อถึงความสง่าผ่าเผยและความตื่นเต้นของคู่รักที่ได้ครองรักกันในที่สุด

และมีการพูดระบายอันแสนอ่อนโยน รวมถึงการใฝ่ฝันและการเฝ้ารอคอย

เสิ่นซินเหยายืนบนรองเท้าส้นสูงฝังเพรช เธอเดินเข้ามาในงานพร้อมกับบทเพลงบรรเลงทีละก้าวๆ

ตอนนี้สายตาของทุกคนล้วนจ้องมองมา

เจ้าสาวเป็นการมีอยู่ที่งดงามที่สุดในวันนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

เธอสวมชุดแต่งงานสีขาวสะอาด ตัดเย็บขึ้นได้พอเหมาะพอดีกับเรือนร่าง ผิวสัมผัสสูงต่ำขับเน้นเส้นโค้งเว้าบนเรือนร่างของเธอ ผิวลาดไหล่เปลือยเปล่าขาวใสเสียยิ่งกว่าหิมะ เส้นผมสีดำนุ่มสลวยราวกับใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะเกล้ามวยผมขึ้นมา ปล่อยปอยผมแนบหูสองข้าง ขับเน้นให้ดูสวยหวานยิ่งขึ้น บนศีรษะสวมมงกุฎระยิบระยับ ดุจดั่งเจ้าหญิงเดินออกมาจากนิทานวัยเด็ก สวยงามเพริศพริ้งเป็นที่สุด

ฉินยานั่งข้างๆ หลินซินเหยียน เธอแตะหล่อนเบาๆ “เจ้าสาวสวยมากเลย ลูกชายของคุณโชคดีจัง”

หลินซินเหยียนอมยิ้ม

เธอรู้สึกจากก้นบึ้งว่าเด็กทั้งสองคนช่างเหมาะสมกันจริงๆ

ฉินยาขยับเข้ามาใกล้ พลางพูดที่ข้างๆ หูของเธอเสียงเบา “คนนั้นชื่อซงเก้น คงชอบเหยียนซีของเราสินะ?”

หลินซินเหยียนมองเธอ

ฉินยาส่งสัญญาณให้เธอมองไปด้านหลัง

จงเหยียนซีและซงเก้นอยู่ด้านหลัง

“ฉันเอาแต่ดูพวกเขาสองคน ทั้งสองคนดูมีเรื่องให้พูดคุยกันหลายเรื่องทีเดียว ทั้งยังดูเข้ากันได้ดีอีกต่างหาก” ฉินยาครุ่นคิดไปสักพักก่อนจะเอ่ยต่อ “เหยียนซีก็ยังหนุ่มอยู่…..”

คงไม่อยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตหรอกมั้ง?”

แน่นอนว่าตอนนี้มีคนโสดตั้งมากมาย เวลาโสดก็ไม่ถูกนินทาไร้สาระเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่เธอก็คิดว่า อยู่คนเดียวแล้วมันโดดเดี่ยวเกินไป ยังไงอยู่เป็นคู่สองคนดีกว่าเยอะ

“ซงเก้นก็ไม่เลวเลย ไม่ว่าจะเปรียบเทียบกับเจียงโม่หานในด้านไหน…….”

“ลูกชายของฉันไม่หล่องั้นเหรอ?” หลินซินเหยียนตัดบทเธอ

ฉินยาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่ซึ่งยืนอยู่ใต้แสงสปอตไลต์ เขาสวมทักซิโด้ชายยาว ไหล่กว้างและเอวสอบ ขาทั้งสองถูกคลุมด้วยกางเกงสูท ทั้งยาวทั้งเหยียดตรง เป็นสุภาพบุรุษที่ยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาวในนิทานวัยเด็ก

“เจียเหวินหล่อที่สุดในสายตาของฉัน” ใบหน้าของฉินยาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม

ทั้งยังเป็นการเอ่ยในใจ

อาจเป็นเพราะเธอได้ใช้เวลาร่วมกับจวงเจียเหวินค่อนข้างยาวนาน จนคิดว่าเป็นลูกชายของตัวเองไปแล้ว

ที่คิดว่าเขาดีที่สุด เหยียนเฉินที่โดนเธอพาไปตั้งแต่เด็กยังเทียบไม่ติดเลย!

ความรู้สึกล้วนเกิดจากการบ่มเพาะ จงเหยียนซีเข้ากองทัพตั้งแต่เนิ่นๆ หลังจากเติบใหญ่ขึ้นมาก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้กัน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงการอยู่ร่วมกันเลย