บทที่ 1017 นึกเสียดาย

จงจิ่งห้าวมีประสาทสัมผัสไว แม้จังหวะเท้าของหลินซินเหยียนจะแผ่วเบา แต่เขาก็ยังจับได้ เขาเอ่ยขึ้นแค่ “ตามหาต่อไป” จากนั้นจึงวางสายโทรศัพท์

เขาเก็บโทรศัพท์ ก่อนเปลี่ยนท่วงท่าหันกายมาหาหลินซินเหยียน พลางเดินเข้าไปหาเธอ “มา ไปกันเถอะ”

หลินซินเหยียนเงยหน้าขึ้น “เมื่อกี้คุณคุยโทรศัพท์กับใคร?”

“เพื่อนที่มาร่วมงานแต่งไม่ได้คนหนึ่งน่ะ” จงจิ่งห้าวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หลินซินเหยียนจับผิดร่องรอยคำโกหกของเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ในใจมีเพียงความสงสัย เมื่อกี้เธอได้ยินชื่อของจงเหยียนเฉินเต็มหู หรือว่าเธอฟังผิด?

แต่เธอกลับไม่คิดว่าตนเองฟังผิดเลย

“เพื่อนคนไหน?” เธอยังจี้ถามต่อ

หลายปีผ่านมานี้ คนใกล้ตัวของจงจิ่งห้าว เธอก็รู้จักแทบจะหมดแล้ว

จงจิ่งห้าวเงยหน้ามองเธอ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “หืม? ไม่เชื่อใจผมเหรอ?”

หลินซินเหยียนเม้มปาก ก่อนจะพูดไปตรงๆ “เมื่อกี้ฉันได้ยินเหยียนเฉิน เกี่ยวกับเหยียนเฉินไหม?”

เป็นสามีภรรยากันมาเนิ่นนานขนาดนี้ ไม่ปิดบังระหว่างกัน ล้วนพูดกันอย่างตรงไปตรงมา

“คุณฟังผิดแล้ว” จงจิ่งห้าวโอบไหล่ของเธอ “วันนี้จะได้เป็นแม่ยายแล้ว อีกสักแป๊บก็ต้องขึ้นเวที อารมณ์ดีเข้าไว้สิ”

“ฉันฟังผิดจริงๆ?” หลินซินเหยียนยังไม่ยอมแพ้

จงจิ่งห้าวจ้องมาอย่างงแน่วแน่ “ผมเคยโกหกคุณเมื่อไหร่?”

หลินซินเหยียน “......”

ในระหว่างที่งานแต่งงานยังดำเนินต่อไป…..

บนเวทีกำลังเริ่มพิธีให้คำมั่นสัญญา

พวกเขากลับมาที่นั่ง มองไปยังบนเวที