บทที่ 1019 อนุญาตให้คิดถึงแค่ผมคนเดียว

เธอผลักจวงเจียเหวินและพูดต่อ “อย่าพลาดเวลามงคลสิ”

“พี่โอเคจริงหรอ?” จวงเจียเหวินยังคงเป็นห่วงเธอ

จงเหยียนซีขมวดคิ้ว “เธอเป็นผู้ชายแท้ๆ ทำไมพูดจาซ้ำซากแบบนี้ ทำตัวให้มีความสุขหน่อยไม่ได้หรือไง?”

จวงเจียเหวิน “……”

เขาครุ่นคิดอยู่ในใจ ก็ฉันห่วงพี่อยู่ไม่ใช่หรือไง?

“ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ”

จวงเจียเหวินโอบเสิ่นซินเหยาและหันหลังเดินจากไป เสิ่นซินเหยาดึงแขนเสื้อเขาด้วยความไม่สบายใจ “พี่สาวคุณดื่มเยอะเกินไปแล้ว ฉันเป็นห่วง……”

“คุณดูสิ คุณน้าฉินยามองเราอยู่นะ แบบไม่เผยตัวน่ะ”

“ตรงไหน?”

เสิ่นซินเหยาหาฉินยาแทบไม่เจอ

“เธออยู่ตรงขวามือของห้องโถง ด้านหลังเสา” จวงเจียเหวินเห็นคุณน้าฉิน อีกทั้ง คุณน้าฉินยังขยิบตาส่งซิกให้เขาไปก่อน ไม่เช่นนั้น เขาจะปล่อยให้จงเหยียนซีอยู่ที่นี่โดยปราศจากความกังวลได้อย่างไร?

เสิ่นซินเหยามองตาม คุณน้าฉินก็อยู่ตรงนั้นจริงๆ

“คุณคิดว่า คุณน้าฉินยาคิดอะไรอยู่?” เธอเดาต่อ “หรือว่าอยากจะจับคู่พี่สาวคุณกับซงเก้น？”

“ผมคิดว่างั้น” จวงเจียเหวินถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

เสิ่นซินเหยาเห็นเขามีท่าทีที่แปลกไป “ทำไมหรอคะ? แบบนี้ไม่ดีหรอ? ฉันคิดว่า ซงเก้น ก็ไม่เลวนะ หน้าตาก็หล่อ หลักๆคือเรื่องครอบครัว ไม่ใช่เพราะฉันมองว่าครอบครัวเขาดีเลยอวยเขาขนาดนี้ คุณจำครั้งก่อนที่เราไปเยี่ยมคุณแม่ที่ประเทศไทยได้ไหมคะ เราก็เคยเจอซงเก้น คุณแม่บอกว่า ความรักใคร่ใยดีของคุณพ่อคุณแม่ของเขานั้นดีมาก ซงเก้นเติบโตมาจากครอบครัวที่เต็มไปด้วยความรัก พี่สาวคุณก็เติบโตมาจากบ้านที่เต็มไปด้วยความรักเช่นกัน พวกเขาทั้งสองต่างก็มีจิตใจที่บริสุทธิ์และมีเมตตา เพียงแต่ตอนนี้พี่สาวอาจจะไม่ได้มีจิตใจที่บริสุทธิ์เหมือนแต่ก่อน ทั้งหมดเป็นความผิดของเจียงโม่หาน หรือว่าควรยกโทษให้เจียงโม่หาน ที่ไม่ได้ตกลงปลงใจกับพี่สาวคุณ?

จวงเจียเหวินมองเธอ

เสิ่นซินเหยาพูดต่อ “ไม่ใช่ว่าฉันมีอคติกับเจียงโม่หาน ฉันยอมรับว่า เขาเป็นคนมีความสามารถ แต่นิสัยของเขา ไม่สิ ควรจะพูดว่าเขากับพี่สาวนั้นไม่เหมือนกันเลย อย่างแรกคือ การเติบโตจากสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมือนกัน และนิสัยที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง คุณคิดว่านิสัยของสองคนที่ต่างกันสุดขั้วแบบนี้ จะสามารถอยู่ด้วยกันได้หรอ?”

จวงเจียเหวินยู่ปาก….. ““เหยาเหยา”

“หืม?”

เขาอมยิ้ม “วันนี้เป็นวันสำคัญของเรานะ คุณพูดเรื่องของเราบ้างได้ไหมครับ?”