บทที่ 1020 สายตาประสานกัน

หลินซินเหยียนและซางหยูเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นจวงเจียเหวินเดินอุ้มเสิ่นซินเหยามาจากระเบียงทางเดินและกำลังจะมุ่งหน้าไปทางนั้นพอดี

เดิมทีบ้านใหม่อยู่ในวิลล่า แต่เพราะเกิดเรื่องนั้นไป จงเหยียนซีจึงตกแต่งห้องใหม่ในโรงแรมแทน หลินซินเหยียนกับซางหยูกลัวว่า จงเหยียนซีจะไม่รู้ธรรมเนียมการเข้าหอ ทั้งสองจึงขึ้นมาดูว่ามีตรงไหนที่ยังขาดตกบกพร่องอีกไหม

ชั่วครู่เดียวใบหน้าของเสิ่นซินเหยาก็แดงระเรื่อจนถึงลำคอ เธอกระโดดออกจากอ้อมอกของจวงเจียเหวินโดยมิรอช้า เธอสวมชุดราตรีสีแดง ทว่าการกระโดดครั้งนี้ รองเท้าส้นสูงของเธอดันไปสะดุดเข้ากับชายกระโปรงตัวเองอย่างไม่ได้ตั้งใจ และตัวเธอเองก็มีท่าทีจะล้มลงไป

จวงเจียเหวินยื่นมือไปคว้าตัวเธอไว้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือ เขาก็ล้มไปกองอยู่ที่พื้นกับเธอ

ทั้งสองล้มพับอยู่ตรงระเบียงทางเดิน ท่าทางของพวกเขานั้นพอจะพูดได้ว่าเป็นเรื่องที่น่าขัน ซางหยูถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “พวกเธอก็โตๆกันแล้ว ทำไมยังทำตัวสะเพร่าอีก?”

ชายหนุ่มจวงเจียเหวินที่ไม่รู้สึกเคอะเขิน ต่างกับเสิ่นซินเหยาที่อ่อนไหวง่าย ที่ขณะนี้เธอยังคงนอนราบกับพื้นและไม่ยอมลุกขึ้นมา เพราะรู้สึกอาย

เขานั่งบนพื้นพลางมองไปที่ซางหยู “สวัสดีครับคุณแม่ทั้งสอง ก็ผมเพิ่งเข้าเรือนหอเป็นครั้งแรกนี่ครับ ผมตื่นเต้น ได้โปรดให้อภัยผมด้วย”

“เจ้าเด็กคนนี้นะ……” ซางหยูคว้าแขนหลินซินเหยียนและเดินไปที่ลิฟต์ “รีบลุกขึ้นมา หรือจะให้คนอื่นมาเห็นในสภาพนี้”

จวงเจียเหวินยิ้มร่า และไม่ได้สนใจอะไร

เมื่อประตูลิฟต์ถูกปิดลง เขาก็สะกิดเสิ่นซินเหยาที่อยู่ข้างๆ “ลุกขึ้นมาได้แล้วครับ พวกเขาไปกันแล้ว”

เสิ่นซินเหยาพูดเสียงต่ำ “คุณอย่ามาหลอกฉัน”

“ผมไม่ได้หลอกคุณ” จวงเจียเหวินดึงตัวเธอ

เสิ่นซินเหยาแอบมอง เมื่อเห็นว่าทั้งสองไปแล้วจริงๆ เธอถึงจะเงยหน้าขึ้น ตอนนี้เอง ใบหน้าของเธอก็ยังคงแดงก่ำ

“ต้องโทษคุณ เป็นความผิดของคุณ” เสิ่นซินเหยาจับปกเสื้อจวงเจียเหวิน

“โทษผมเอง เป็นความผิดของผมเอง……” จวงเจียเหวินคว้ามือเธอไว้ “ถ้าไม่อยากขายขี้หน้า ก็รีบลุกขึ้นมา ถ้ามีคนมาเห็นคุณนั่งอยู่บนพื้น ก็จะยิ่งขายขี้หน้านะครับ”

เสิ่นซินเหยาเก็บมือและลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

จวงเจียเหวินที่เคลื่อนไหวเร็วก็ยังไม่มีท่าทีที่ตอบสนอง

เขาเงยหน้ามองเสิ่นซินเหยา “คุณภรรยา……”

“รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว” เสิ่นซินเหยายื่นมือไปจับมือเขา

จวงเจียเหวินจับมือเธอไว้ เมื่อเห็นว่าเธอยังคงกลัวคนอื่นจะมาเห็นในสภาพนี้ เขาจึงตั้งใจใช้ลูกไม้โดยการดึงตัวเธอลงไปอย่างสุดแรง

“อุ้ย……”

เสิ่นซินเหยาปิดปากตัวเอง ทว่าเธอก็ล้มเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของจวงเจียเหวิน

“คุณบ้าไปแล้วหรอ?” เสิ่นซินเหยาพูดด้วยความโมโห พลางขึงตาใส่เขา