ตอนที่ 1024
บทที่ 1024 ฉันจะรักษาคุณให้หาย
October 21, 2026
เขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?
ซูจ้านดูสับสนเล็กน้อย
“ผมพูดอะไรผิดเหรอ?” เขามองที่จงจิ่งห้าว
หลินซินเหยียนก็มองมาที่เขาเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาขัดจังหวะซูจ้านขึ้นเมื่อครู่
จงจิ่งห้าวเหลือบมองที่ซูจ้านอย่างแผ่วเบา “พออายุมากขึ้นก็เริ่มอ่อนไหวเหมือนผู้หญิงงั้นเหรอ?”
ซูจ้าน “......”
ทำไมเขาจึงพบว่าคำพูดเมื่อครู่มันดูผิดปกติไป?
หลินซินเหยียน “......”
ผู้หญิงอ่อนไหวงั้นเหรอ?
เธอเองก็ไม่สามารถพูดอะไรได้เหมือนกันหรือ? มิฉะนั้นเขาอาจจะบอกว่าเธอ 'อ่อนไหว' ใช่ไหม?
เมื่อเข้าไปในบ้าน หลินซินเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “คำพูดเมื่อสักครู่ คุณพูดให้ซูจ้านฟังหรือให้ฉันฟังกันแน่?”
จงจิ่งห้าว “......”
ความอ่อนไหวนี่มัน เห้อ......
“คุณต้องการจะบอกว่าอย่างคุณนี่ ยังไม่เรียกว่าอ่อนไหวใช่ไหม?” หลินซินเหยียนเดินเข้ามาแล้วยิ้ม “โอเค บางทีฉันอาจจะอ่อนไหวก็ได้ เอาละค่ะเราเข้านอนแต่หัวค่ำเถอะ พรุ่งนี้ต้องบินแต่เช้า ถ้ายังไม่นอนก็จะพักผ่อนไม่เพียงพอเอานะคะ”
หลินซินเหยียนนึกดูตนเองแล้วรู้สึกว่าช่วงนี้เธอเองดูเหมือนว่าจะอ่อนไหวเล็กน้อย เธอใช้เวลาอยู่กับเขามาเกือบทั้งชีวิต จู่ๆก็รู้สึกว่าเขามีบางอย่างที่ปิดซ่อนเธอเอาไว้ ที่จริงเธอไม่ควรมีความคิดเช่นนั้น
“นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้ห่างกัน” เธอปลดกระดุมคอเสื้อของเขาออกอย่างนุ่มนวล เนื่องจากจงจิ่งห้าวไม่ได้ดูแลเรื่องบริษัทมานานแล้ว เขาจึงเปลี่ยนชุดจากทางการเป็นลำลองเสียส่วนมาก คราวนี้เป็นงานแต่งงานของจวงเจียเหวินดังนั้นเขาจึงใส่ชุดเป็นทางการ
หลินซินเหยียนช่วยเขาปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ดอย่างตั้งใจ “ไปอาบน้ำเถอะค่ะ”
จงจิ่งห้าวมองลงไปที่เธอ “ทำไมจู่ๆ คุณถึงดีกับผมแบบนี้ล่ะ?”
เธอเลิกคิ้วขึ้น “ก่อนหน้านี้ฉันปฏิบัติกับคุณไม่ดีเหรอคะ?”
“ดีครับ” จงจิ่งห้าวจับมือเธอ “ไหนๆคุณก็ถอดเสื้อผ้าให้ผมแล้ว จะอาบให้ผมด้วยไหม?”
“คุณอายุเท่าไหร่แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กๆไปได้” เธอตบมือของจงจิ่งห้าว “ไปอาบน้ำได้แล้ว”
จงจิ่งห้าวยิ้มเบาๆ และเดินไปห้องน้ำอย่างเชื่อฟัง ดูเหมือนเมื่อครู่ที่ซูจ้านเข้ามาขัดจังหวะทำให้หลินซินเหยียนลืมเรื่องความสงสัยไปได้แล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น จงจิ่งห้าวนั่งเครื่องบินในรอบเช้าสุดจากไป
หลินซินเหยียนพักอยู่ที่บ้านของซูจ้าน
พวกเขาไม่ได้รอให้จวงเจียเหวินและ เสิ่นซินเหยากลับมาก่อน
“กินข้าวก่อนเถอะ” ฉินยาเทนมให้หลินซินเหยียน “พวกเขาน่าจะกินที่โรงแรม”
หลินซินเหยียนหยิบนมขึ้นมาดื่ม “วันนี้อย่าไปที่ร้านเลย ออกไปกับฉันเถอะ”
ที่จริงมีดีไซเนอร์อยู่ในร้านมากมายอยู่แล้ว ไม่สำคัญว่าฉินยาจะไปหรือไม่ เธอนั่งลงทำขนมปังปิ้งกับเนยถั่ว “มีเรื่องอะไรหรือ?”
“เราต้องซื้อบ้านใหม่ให้พวกเขา จะให้พักในโรงแรมไปตลอดได้ยังไง แต่หากอาศัยอยู่ที่นี่คนก็จะเยอะเกินไป ซื้อบ้านใหม่และปล่อยให้พวกเขาอาศัยอยู่ข้างนอกดีกว่า” หลินซินเหยียนกล่าว
“นั่นสิ พวกเขายังเด็กและเพิ่งแต่งงานกัน พวกเขาน่าจะต้องการโลกส่วนตัวเพียงสองคน อืม หลังอาหารเช้า ฉันจะไปกับคุณ” ฉินยากล่าว
“กินข้าวเช้าเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” จวงเจียเหวินและเสิ่นซินเหยาเข้ามาที่ประตู
“ไม่รอพวกเราเลย” จวงเจียเหวินเดินเข้าไปในห้องอาหารและช่วยเสิ่นซินเหยาดึงเก้าอี้ออกมา
“ไม่ใช่ว่าเราไม่รอ แต่คิดว่าพวกเธอจะไม่กลับมากินอาหารเช้าด้วย พวกเธอต่างหาก ทำไมเช้าขนาดนี้?” ฉินยาลุกขึ้นและเดินไปหยิบจานอาหารให้พวกเขา
“ปกติเราไม่นอนดึก” จวงเจียเหวินพูดด้วยรอยยิ้ม
ไม่รอคำตอบจากฉินยา ซูจ้านก็พูดต่อไปว่า “ตามปกติคือตามปกติ แต่เมื่อวานพวกเราเพิ่งแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ? ฉันคิดว่าคงตื่นเช้าไม่ได้ ฉันเลยไม่ได้รอคุณ”
ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็ดูเหมือนจะมีความหมายอื่นแอบแฝง แต่ความหมายก็ตรงไปตรงมา
เสิ่นซินเหยาก้มศีรษะลง ใบหน้าของเธอแดงเล็กน้อย
จวงเจียเหวินเป็นผู้ชายเช่นกัน แม้ว่าเขากับซูจ้านจะต่างกันคนละรุ่น แต่ก็เข้ากันได้เหมือนเพื่อน พวกเขาเป็นกันเองและพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมา
“พวกอาบน้ำร้อนมาก่อนก็มีประสบการณ์แบบนี้แหละ”