บทที่ 1025 รางวัล

มู่เยวียนเอ๋อร์กะพริบตามองเขา “ไม่เชื่อฉันเหรอ? หรือกลัวว่าฉันจะรักษาดวงตาของคุณไม่ได้?”

“อันที่จริง ผมคิดว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว” จงเหยียนเฉินหัวเราะเบา ๆ

“คุณมองไม่เห็นฉัน ดีตรงไหนคะ?” ท่าทางของมู่เยวียนเอ๋อร์จริงจังมาก “ฉันต้องรักษาคุณให้หายแน่”

จงเหยียนเฉินโบกมือให้เธอ “มานี่สิ”

มู่เยวียนเอ๋อร์ วางยาจีนในมือของเธอแล้วเดินไปนั่งบนตักของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ร่างของเธอมีกลิ่นยาจางๆอยู่ แต่ไม่ได้ทำให้อารมณ์เสียเลย ตรงกันข้าม กลิ่นนั้นทำให้เขาสดชื่น

จงเหยียนเฉินค่อยๆ คลำไปที่แก้มของเธอ จากนั้นบีบเบาๆ “ผมกลัวว่าคุณจะน่าเกลียดจนทำให้ผมตกใจน่ะสิ”

มู่เยวียนเอ๋อร์ พิงไปที่ไหล่ของเขา “คุณเคยบอกว่าคุณจะไม่เกลียดฉันเพียงเพราะฉันน่าเกลียด จู่ๆจะมากลับคำได้ยังไงคะ?”

“ไม่ได้กลับคำครับ” เสียงของจงเหยียนเฉินเริ่มลึกซึ้งจริงจัง “ต่อให้คุณน่าเกลียดจริงๆ ผมก็จะแต่งงานกับคุณ”

“ถ้าฉันน่าเกลียดและยังไม่มีเงิน คุณจะได้อะไรจากฉันล่ะคะ?” มู่เยวียนเอ๋อร์ มองมาที่เขา จมูกของเธอแตะใบหน้าเขาเล็กน้อย ลมหายใจของเธอรดไปที่ผิวของเขา

มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน จงเหยียนเฉินไม่ต่อต้านความรู้สึกนี้ อีกทั้งรู้สึกชื่นชอบด้วยซ้ำ

เขาชอบเธอตรงไหน? เสียงไพเราะ? มีความรู้เรื่องยาจีน? อ่อนโยน?

เขาเองก็ไม่รู้ แต่เขาชอบที่จะได้ใกล้ชิดกับเธอแบบนี้ แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน แต่เสียงของเธอก็หวานและนุ่มนวลมาก

เสมือนสายลมเย็นในฤดูร้อนพัดมาให้สดชื่น

เมื่อเขากอดมู่เยวียนเอ๋อร์ ก็สามารถสัมผัสได้ถึงร่างกายที่บางและอ่อนนุ่มของเธอ ก็อดไม่ได้ที่หัวใจจะรู้สึกเกิดเป็นคลื่น