บทที่ 1031 ค่าตอบแทน

“อืม”

จงเหยียนเฉินตอบกลับ

“หนทางตั้งไกลขนาดนี้ มาพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันจะไปรินน้ำมาให้ดื่ม” เฉินชือหานพูดจบก็เดินไปรินน้ำ

“เยวียนเอ๋อร์” จงเหยียนเฉินยื่นมือออกมา “คุณอยู่ที่ไหน?”

มู่เยวียนเอ๋อร์ วางมือลงบนฝ่ามือจงเหยียนเฉิน“พอไปถึงเมืองC คุณจะได้พบกับพ่อแม่ของผม แล้วก็น้องชายน้องสาวของผมด้วย......”

“จงเหยียนเฉิน” มู่เยวียนเอ๋อร์ พูดขัดจังหวะเขา เดิมทีเธอคิดว่าเขาเป็นเพียงคนที่มาจากตระกูลธรรมดาทั่วไป แต่นับที่เธอเดินทางมานี้ ระหว่างทางเธอก็รู้สึกได้ว่าคนรอบข้างของเธอปฏิบัติต่อจงเหยียนเฉินเป็นอย่างดี และพ่อที่จงเหยียนเฉินเรียกนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่คนธรรมดา

“คุณไม่ได้มาจากตระกูลธรรมดาทั่วไปใช่ไหมคะ?”

“ไม่ต้องกังวลไปนะครับ แม่ของผมเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนมาก เธอจะต้องชอบคุณแน่นอน” จงเหยียนเฉินไม่ต้องการให้เธอติดอยู่ในเรื่องของภาพลักษณ์ จึงได้พูดขึ้นอีกว่า “ไม่ต้องกังวลนะครับ ทุกคนในครอบครัวของผมเข้าถึงง่าย คุณคือคนที่ผมรัก และพวกเขาก็จะรักคุณด้วย”

เฉินชือหานเดินถือน้ำมาได้จังหวะพอดี เธอได้ยินคำพูดของจงเหยียนเฉินเมื่อครู่ จากนั้นจึงหยุดและจ้องไปที่ มู่เยวียนเอ๋อร์ ตอนแรกเธอคิดว่า มู่เยวียนเอ๋อร์ เป็นเพียงคนที่ช่วยจงเหยียนเฉินเอาไว้เท่านั้น ตอนนี้ดูเหมือนความสัมพันธ์ของพวกเขาจะไม่ธรรมดา

หรือเธอวยโอกาสตอนที่จงเหยียนเฉินได้รับบาดเจ็บและทำบางสิ่งบางอย่างกับเขา ไม่เช่นนั้นทำไมเหยียนเฉินถึงชอบเธอทั้งๆที่เขามองไม่เห็น?

จากที่เฉินชือหานมองดู เด็กสาวจากชนบทเช่นนี้ไม่คู่ควรกับจงเหยียนเฉินเลย ยิ่งไม่เหมาะสมกับตระกูลจงแม้แต่น้อย

เธอเดินถือน้ำส่งไปให้จงเหยียนเฉินก่อนจะมองไปที่ มู่เยวียนเอ๋อร์ “ฉันขอพูดอะไรกับคุณสักสองสามคำได้ไหม? ฉันอยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในช่วงที่จงเหยียนเฉินได้รับการช่วยเหลือ”

“ได้ค่ะ” มู่เยวียนเอ๋อร์พูดอย่างถ่อมตน

“คุณป้า เยวียนเอ๋อร์ ขี้กลัว อย่าทำให้เธอตกใจนะครับ” จงเหยียนเฉินยิ้มมู่เยวียนเอ๋อร์เพิ่งเดินทางมาถึง เขากังวลว่าเธอจะไม่สบายใจ

เฉินชือหานมองมาที่เขา “เจ้าเด็กคนนี้ เอาใจใส่คนอื่นเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

ผีเข้าหรือไงนะ? ก่อนหน้านี้เธอจำได้ว่าเขาไม่เคยใส่ใจและปกป้องผู้หญิงคนไหนเลย

เขาไม่เคยเห็นหน้าตาของเธอเสียด้วยซ้ำ แต่ก็พยายามปกป้องเธอ ดังนั้นเฉินชือหานจึงรู้สึกว่ามู่เยวียนเอ๋อร์ต้องทำอะไรบางอย่างกับจงเหยียนเฉินแน่จึงได้เป็นเช่นนี้

“ไม่ต้องห่วงไปหรอก ฉันไม่กินคนเสียหน่อย” เฉินชือหานยิ้ม

จงเหยียนเฉินมองไม่เห็น ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ถึงความคิดของเฉินชือหานได้ในขณะนี้

“ฉันจะพาคุณไปดูรอบๆ” เฉินชือหานจับมือมู่เยวียนเอ๋อร์อย่างกระตือรือร้น “อย่าคิดว่าที่นี่ดูเก่า แต่คนที่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้ไม่ใช่คนธรรมดา”

มู่เยวียนเอ๋อร์ เม้มริมฝีปากและพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอันสุภาพ

เมื่อแน่ใจว่าจงเหยียนเฉินไม่ได้ยินเสียงของตนแล้ว เฉินชือหานก็เก็บรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอลง “คุณรู้จักครอบครัวของจงเหยียนเฉินไหม?”

“น่าจะดีมากทีเดียวค่ะ” มู่เยวียนเอ๋อร์ พูด

นี่คือความรู้สึกของเธอ เธอไม่รู้หรอกว่าที่จริงเป็นอย่างไร

“น่าจะดีมากเหรอ?” เฉินชือหานยิ้ม “ต่อให้คุณตัดคำว่าน่าจะทิ้งไป ก็ยังไม่อาจบรรยายถึงตระกูลเขาได้”

มู่เยวียนเอ๋อร์ ยิ้มและพูดว่า “งั้นเหรอคะ?”

“แน่นอน” เฉินชือหานเปิดหน้าต่างรับแสงและพูดอย่างสดใสว่า “น้องชายของเขาเพิ่งแต่งงานเมื่อไม่กี่วันก่อน บิดาของคู่สมรสเป็นข้าราชการในกระทรวง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงภูมิหลังทางครอบครัว ฉันได้ยินมาว่าคุณไม่มีพ่อแม่ เป็นเด็กกำพร้าเหรอ?”

มู่เยวียนเอ๋อร์เป็นคนฉลาด ดังนั้นเธอจึงสามารถเข้าใจความหมายของหล่อนได้เป็นอย่างดี

“ครอบครัวที่ร่ำรวยอันดับต้น ๆ เงินทองกองเต็มบ้าน ถ้าคุณคิดอะไรแบบนั้นกับเขา คาดว่าคงไม่ต่างอะไรกับอีกาที่อยากจะเป็นหงส์” คำพูดของเฉินชือหานเฉียบแหลมและไม่น่าฟัง “คุณช่วยเหยียนเฉินเอาไว้ พวกเรารู้สึกซาบซึ้งมาก คุณสามารถเรียกเงินได้มากเท่าที่ต้องการ แต่หากจะใช้วิธีนี้มาหลอกลวงเหยียนเฉิน พวกเราคงจะไม่ปล่อยให้คุณทำอะไรแบบนั้นแน่”

“ฉันไปหลอกเขาเรื่องอะไร?” มู่เยวียนเอ๋อร์ ขมวดคิ้วขึ้น เธอไม่อาจยอมรับการดูถูกเช่นนี้จากเฉินชือหานได้จริงๆ

“ตอนนี้เขามองไม่เห็น แต่ทำไมเขาถึงชอบคุณล่ะ?” เฉินชือหานมองดูเธออย่างดูถูก “ช่วยบอกฉันที”

มู่เยวียนเอ๋อร์ ไม่รู้จะพูดอะไรดี