บทที่ 1034 สาวชนบท

แม้ว่าจะเป็นน้ำเสียงเชิงตำหนิแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะตำหนิเขาจริงๆ

กลับรู้สึกเห็นใจสงสาร

“แม่ครับ ผมกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ?” จงเหยียนเฉินฟังจากเสียงแล้วตัดสินตำแหน่งของหลินซินเหยียน ก่อนจะเอื้อมมือไปเพื่อจะกอดปลอบผู้เป็นแม่ซึ่งห่วงเขาเหลือเกิน หลินซินเหยียนยื่นมือออกมา จงเหยียนเฉินสัมผัสไปเบาๆ ที่หลังมือ “ผมจะไม่ให้แม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้วครับ”

ก่อนหน้านี้หลินซินเหยียนกอดเขาก่อน แต่ตอนนี้ทั้งสองกอดกันกลม หลินซินเหยียนอยู่ในอ้อมแขนของเขา จงเหยียนเฉินทั้งสูงและแข็งแรง ตอนที่โอบกอดหลินซินเหยียนราวกับคู่รักที่มีความสูงแตกต่างกันมาก

“ไปโรงพยาบาลแล้วหรือยัง ตาจะดีขึ้นเมื่อไหร่?” นี่คือสิ่งที่เธอห่วงมากในตอนนี้

“ผมทานยารักษาอยู่ครับ เดี๋ยวก็ดีขึ้นแม่ไม่ต้องห่วง” จงเหยียนเฉินตอบอย่างว่องไว เขาบอกเธอด้วยท่าทางว่าเขาสบายดีไม่มีปัญหาอะไร “ผมจะไปหาคุณยาย”

“อืม” หลินซินเหยียนสนับสนุนเขา

“เหยียนเฉิน” จวงจื่อจินโบกมือเรียก จากนั้นหลินซินเหยียนก็ช่วยจงเหยียนเฉินในการเดินนำทาง

“คุณย่าครับ” จงเหยียนเฉินกระซิบข้างหูว่า “อย่าเศร้าไปเลยนะครับ”

จวงจื่อจิ่นจับมือเขา “ได้ยินมาว่าเรามองไม่เห็น ย่าจะบริจาคกระจกตาให้”

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเงียบลงทันใด

จู่ๆพวกเขาก็รู้สึกว่าที่จมูกมีความรู้สึกบางอย่างจี๊ดขึ้นมา

แม้แต่จงเหยียนเฉินชายหนุ่มผู้แข็งแกร่งดุจสวมเกราะเหล็ก ขณะนี้ดวงตาก็เริ่มเป็นสีแดง หากรักแท้เป็นสิ่งที่หายากในโลกนี้ เช่นนั้นความรักจากคนในครอบครัวก็คงจะมีค่ายิ่งกว่าหลายเท่า มันคือการเสียสละ การอุทิศตน เป็นสิ่งงดงามซึ่งทำให้ใครต่อใครล้วนอบอุ่นใจ

“ผมไม่เป็นไรครับ ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนกระจกตา” จงเหยียนเฉินนั่งลงข้างเธอและกอดไปที่ไหล่เบาๆ “ตั้งแต่เด็ก คุณย่ามักจะกอดผมอยู่เสมอจนผมโต ตอนนี้ให้ผมคอยอยู่เป็นเพื่อนข้างกายคุณย่าดีไหมครับ?”

จวงจื่อจิ่นตอบว่า “อืม”

ก่อนหน้านี้คุณปู่เล็กคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอข้างกาย ทว่าบัดนี้คุณปู่เล็กได้จากไปแล้ว เธอคงจะเหงามากทีเดียว

“คุณป้า” เฉินชือหานเดินเข้าไป เมื่อเสิ่นซินเหยา เห็นเธอจึงเอ่ยเรียก

เธอตอบรับแล้วเดินเข้ามากล่าวคำปลอบโยนกับจวงจื่อจิน

จวงเจียเหวินเอนตัวไปใกล้หูของหลินซินเหยียนกระซิบว่า “แม่ครับ คุณป้ากับลุงทะเลาะกัน”

หลินซินเหยียนหันไปมองเขา

จวงเจียเหวินพยักหน้า “ตอนที่เดินทางมา พวกเราเห็นยังโกรธคุณลุงอยู่เลย”

หลินซินเหยียนตบไปที่เขาเบาๆ และจ้องมองตาเขม็งกำชับเขาว่าอย่านินทาเรื่องผู้ใหญ่

“ตอนนี้ผมมีครอบครัวมีการมีงานทำ ผมเองก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว” จวงเจียเหวินโต้กลับ

“ปากดีจริงนะเรา” หลินซินเหยียนไม่รู้จะทำอย่างไรกับเขาดี

การแสดงออกของจงเหยียนเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่มีใครสังเกตได้หากไม่สังเกต มีเพียง เสิ่นซินเหยา เท่านั้นที่พบว่าสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเฉินชือหานเดินเข้ามา

เฉินชือหานเรียกหลินซินเหยียน บอกว่ามีอะไรจะบอกเธอ

หลินซินเหยียนจึงให้เด็กๆ อยู่เป็นเพื่อนจวงจื่อจิ่นไปก่อน เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว