ตอนที่ 1033
บทที่ 1033 อย่าให้ต้องกังวล
October 28, 2026
เมื่อพูดถึงตรงนี้บรรยากาศก็เงียบลงทันที เดิมทีการที่จงเหยียนเฉินซึ่งไม่ค่อยได้กลับมาบ่อยเดินทางกลับมาเป็นเรื่องดีทีเดียว แต่ตอนนี้เฉิงยู่เวินเพิ่งลาจากโลกนี้ไป การที่คนในครอบครัวตายจากไปจึงดูไม่น่าดีใจนัก
“พ่อแม่เสียใจมากไหม?” จงเหยียนเฉินถาม
“คนเราเมื่อแก่ไป ยังไงวันนี้ก็ต้องมาถึง พวกเขาสบายดีแต่ก็มีทุกข์บ้าง โชคดีที่ทั้งสองคนเข้าใจว่านี่คือกฎแห่งธรรมชาติ มนุษย์เราไม่สามารถละเมิดได้”จวงเจียเหวินตอบ
เมื่อเดินออกจากสนามบิน จวงเจียเหวินก็ช่วยพยุงจงเหยียนเฉินขึ้นไปบนซึ่งเขาเป็นคนขับ ส่วนรถอีกคันมีคนขับรถนั่งอยู่ “คุณลุงคุณป้า เชิญคันนี้นะครับ”
“อืม” มองจากภายนอกเหวินเสี่ยวจี้ดูเหมือนคนปกติทั่วไป
แต่เฉินชือหานไม่ได้อดทนเก่งเหมือนเขา ความโกรธของเธอยังไม่ลดลงเลย เธอส่งถุงที่บรรจุยาและใบสั่งยาของจงเหยียนเฉินไปให้
“เอ้านี่ ยาของเหยียนเฉิน”
จวงเจียเหวินเอื้อมมือมารับไป พบว่าเฉินชือหานดูไม่ค่อยมีความสุข เขาจึงยิ้มแล้วถามว่า “คุณป้าเป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ?”
“งอนผมอยู่นะสิ อย่าไปสนใจเธอเลย พวกคุณนำหน้าไปก่อน แล้วเราจะตามพวกคุณไป” เหวินเสี่ยวจี้เอื้อมไปกอดเฉินชือหาน
แต่เฉินชือหานไม่ไว้หน้าเขา เธอผละออกจากมือของเขาอย่างจงใจและเดินเข้าไปในรถด้วยท่าทางโกรธจัด
เพียงมองแค่หางตาก็รู้ว่าเธออารมณ์ไม่ดี
จวงเจียเหวินยิ้ม “คุณลุงครับ ทำคุณป้าหงุดหงิดเหรอ?”
เพื่อไม่ให้อับอายต่อหน้ารุ่นลูกหลาน เหวินเสี่ยวจี้จึงยิ้มและตอบว่า “ไม่มีอะไรหรอก วัยหมดประจำเดือนก็เลยอารมณ์ฉุนเฉียว”
จวงเจียเหวิน “......”
“ไปกันเถอะ อย่าไปเสียเวลาอีกเลย” เหวินเสี่ยวจี้ก้าวขึ้นรถ
จวงเจียเหวินรู้ว่าเมื่อสามีภรรยาทะเลาะกันคงจะไม่อยากให้คนนอกเห็น เขาจึงไม่ถามอะไรอีกรีบเปิดประตูและช่วยพยุงจงเหยียนเฉินขึ้นรถ
“ฉันนั่งกับพี่ใหญ่แล้วกัน” เสิ่นซินเหยาเห็นว่าจงเหยียนเฉินมองไม่เห็น เธอจึงจะนั่งข้างเขาเพื่อคอยดูแล
จวงเจียเหวินพยักหน้า
จากนั้นเอื้อมมือไปลูบศีรษะเธอ “เด็กดี”
“ไปเลยนะ!” เสิ่นซินเหยาจ้องเขาตาเขม็ง “คุณอายุมากกว่าฉันแค่ปีเดียวเอง อย่าทำตัวเหมือนโตกว่าฉันมากขนาดนั้นสิ อยู่ต่อหน้าพี่ใหญ่แล้วคุณไม่ต่างจากเด็กเลย”
จวงเจียเหวินไม่ได้โกรธแต่หัวเราะอย่างมีความสุขกว่าเดิม “พี่ใหญ่แก่กว่าผมหลายปีนะครับ แต่เขาคงไม่มีลูกก่อนผมแน่ๆ ลูกของเขาต้องเรียกลูกผมว่าพี่”
เสิ่นซินเหยา “......”
เธออยากจะเตะจวงเจียเหวินจริงๆ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องเอาไปพูดหมด ปากไม่มีหูรูดเอาเสียเลย
“มองอะไรล่ะ ผมพูดความจริงไม่ใช่หรือไง ก็พี่ใหญ่ยังไม่มีแฟน แต่ผมแต่งงานแล้วนะ เขาจะตามผมทันได้ยังไง?” เขายิ้มอย่างน่าตบ “ใช่ไหมพี่?”
จงเหยียนเฉินรู้ว่าเขามีนิสัยแบบนี้จึงพูดอย่างร่วมมือว่า “อืม”
“ฟังสิ พี่ใหญ่ยอมรับด้วยตนเองเลย” เขาสตาร์ทรถแล้วหันกลับมามอง “พี่ครับ มาพนันกันไหม?”
“พนันอะไร”
จวงเจียเหวินลดเสียงลง “พวกเราสองคน ใครที่มีลูกทีหลังจะรับช่วงต่อธุรกิจทั้งหมดในครอบครัว เป็นไง?”
กวนจิ้งคงต้องเกษียณไม่ช้าก็เร็ว จากนั้นคงต้องหาใครสักคนที่เหมาะสมเข้ามาจัดการ ส่วนเขาเมื่อจบจากมหาวิทยาลัยมาก็ได้เข้าทำงานในบริษัทแล้ว ยังไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเลย
เขาเดาว่าตนคงจะมีลูกก่อน ดังนั้นจึงกล้าเดิมพันกับพี่ชายคนนี้ที่ยังไม่มีแม้แต่แฟน ว่าใครจะมีลูกก่อนกัน
จงเหยียนเฉินยิ้ม “ดูมั่นใจมากนะว่าจะฉัน?”
จวงเจียเหวินพูดอย่างเต็มไปด้วยความมั่นใจ “แน่นอน”
“ตกลง ฉันพนันด้วย ถ้าแกชนะฉันจะรับหน้าที่ทั้งหมดนี้เอง แกพาเหยาเหยาเดินทางไปเที่ยวรอบโลกได้ตามใจชอบ และฉันจะรับผิดชอบหาเงินให้ใช้เอง แต่ว่าถ้าฉันชนะ แกก็จะต้องรับช่วงธุรกิจของตระกูลต่ออย่างว่าง่าย หาเงินให้ฉันใช้โดยไม่บ่น”
“ไม่มีปัญหา” จวงเจียเหวินมั่นใจมาก “เมื่อถึงเวลาอย่ากลับคำก็แล้วกัน”
“บุรุษพูดคำไหนคำนั้น!” จงเหยียนเฉินพูด
“คุณได้ยินไหมเหยาเหยา คุณต้องพยายามแล้วละ” จวงเจียเหวินมองกลับมาที่เธอ
เสิ่นซินเหยา “......”
เธอโกรธจวงเจียเหวินมากจริงๆ ถ้าจะพูดเรื่องแบบนี้ก็ควรจะพูดตอนเธอไม่อยู่สิ มาพูดต่อหน้าเธอแบบนี้เธอจะอายและลำบากใจขนาดไหน?
น่ารำคาญจริงๆ!
เธอจ้องมองเขาอย่างดุเดือด