บทที่ 1036 ไม่ใช่คนนอกสำหรับผม

ด้วยกาลเวลาที่ผ่านไป ไป๋ยิ่นหนิงมีริ้วรอยมากมายปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกทั้งผมขาวโพลน แต่มองไปแล้วยังคงสดชื่นอยู่มาก แม้จะนั่งอยู่แต่บนรถเข็นเขาก็ไม่ได้มีเนื้อมีหนังเพิ่มขึ้นเลย เขาผอมลงกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ในวันนี้เขาสวมชุดสูทสีดำสนิท ส่วนโจวฉุนฉุนสวมสูทสีดำกับชุดลูกไม้ที่เรียบง่ายไม่มีการตกแต่ง

เธอเข็นไป๋ยิ่นหนิงตรงเข้ามาและเรียกหลินซินเหยียนว่า “พี่”

หลินซินเหยียนพยักหน้าเบา ๆ

“อย่าเศร้าโศกไปเลย คนที่จากไปก็สบายแล้ว เราคนที่ยังอยู่ต้องดูแลตัวเองด้วย” ไป๋ยิ่นหนิงมองไปที่หลินซินเหยียนก่อนจะพูดออกมา

หลินซินเหยียนและจงจิ่งห้าวโค้งคำนับพร้อมกัน

“ทั้งที่อยู่ไกลขนาดนี้ ขอบคุณที่เดินทางมานะคะ” หลินซินเหยียนพูดด้วยเสียงเบาๆ น้ำเสียงของเธอแหบเล็กน้อยเห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะร้องไห้ออกมา

“ผมต้องมาสิ เขาไม่ใช่คนนอกสำหรับผม” ไป๋ยิ่นหนิงระลึกเสมอว่าเขาเป็นน้องชายของเฉิงยู่ซิ่ว และเฉิงยู่ซิ่วเป็นผู้หญิงคนโปรดของพ่อบุญธรรมเขา

เป็นเพราะเธอ เขาจึงไม่แต่งงานอีกเลยตลอดชีวิต

ตรงกันข้าม เขาไม่สามารถเทียบเท่าพ่อบุญธรรมของตนได้ แม้ว่าเขาจะมีคนรักแล้วในใจ แต่เขาก็แต่งงานกับคนอื่นในที่สุด

บรรดาแขกคนอื่นยืนรออยู่ข้างหลัง จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปในห้องโถงไว้ทุกข์เพื่อจุดธูป

วันนี้เรียกได้ว่าทุกคนแทบจะมารวมตัวกันที่นี่ แต่เนื่องจากเป็นงานศพจึงไม่ค่อยมีใครพูดถึงเรื่องอื่นมากนัก ทุกคนตกอยู่ในความรู้สึกหนักอึ้ง

เมื่อเห็นจงเหยียนเฉินและจงเหยียนซี ดวงตาของไป๋ยิ่นหนิงก็เศร้าลงทันใด เขาเคยอิจฉาจงจิ่งห้าวในเมื่อก่อน รวมถึงในตอนนี้ด้วย

เมื่อลูกชายลูกสาวโตขึ้น ในอนาคตก็จะมีหลานๆ มีความสุขกับความสัมพันธ์ในครอบครัว ส่วนเขาคงมีเพียงโจวฉุนฉุนคนเดียว

“หิวน้ำไหมคะ” โจวฉุนฉุนถาม

เพราะพวกเขารู้ข่าวตอนดึกแล้ว จึงรีบเร่งเดินทางมาให้ทันงานศพ

ไป๋ยิ่นหนิงส่ายหน้า “ถ้าคุณหิวก็ไปกินเถอะ ผมอยู่คนเดียวได้ไม่มีปัญหา”

“งั้นเดี๋ยวฉันมานะคะ” โจวฉุนฉุนปล่อยเก้าอี้รถเข็นลง

ไป๋ยิ่นหนิงหามุมที่เงียบสงบและมองไปที่โถงไว้ทุกข์ ตรงกลางมีภาพของเฉิงยู่เวิน รายล้อมไปด้วยเบญจมาศสีขาว โดยรอบมีแต่สีขาวและสีดำทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้าเมื่อมองไป

เขาคิดในใจว่า ทุกคนที่ตายไปแล้วจะได้รวมตัวกันในสวรรค์หรือไม่นะ?

จู่ๆก็เกิดอารมณ์อ่อนไหวขึ้น เขาไม่รู้ว่าพ่อแม่แท้ๆ ของตนเป็นใคร เมื่อตายไปแล้วจะไปหาใครที่ไหนดี?