บทที่ 143 ตรวจดีเอ็นเอ

ปังปัง……

เมื่อมีเสียงเคาะประตู จงฉีเฟิง ไม่แม้แต่จะเงยหน้า ใช้พู่กันเขียนตัวหนังสือต่อไป และพูดเบาๆเข้ามาได้

ลุงเฟิ๋งเปิดประตู “ป้าหยูมา”

ป้าหยู?

จงฉีเฟิงลืมไปเลยว่ายังมีบุคคลนี้อยู่

ลุงเฟิ๋งพูดว่า “ตอนที่นายหญิงแต่งงานเข้ามาในบ้านนี้ เป็นคนใช้ที่พามาด้วย”

จงฉีเฟิงนึกขึ้นมาได้ทันที และถามอย่างเฉยเมย “เธอมาทำอะไรที่นี่?”

“ไม่รู้ครับ ผมเห็นเธอจูงมือเด็กผู้ชายคนหนึ่ง” ลุงเฟิ๋งนึกถึงรูปลักษณ์ของเด็กผู้ชายคนนั้น ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “เด็กคนนั้นอาจเป็นลูกของคุณชาย”

เขาเป็นคนเก่าแก่ในตระกูลจง เคยเห็นรูปลักษณ์ตอนที่จงจิ่งห้าวยังเป็นเด็ก รูปลักษณ์ของเด็กผู้ชายคนนี้ เหมือนกับจงจิ่งห้าวในวัยเด็กทุกประการ

“อะไรน?” จงฉีเฟิงมองลุงเฟิ๋งด้วยความประหลาดใจ “เขามีลูกแล้วเหรอ?”

ทำไมเขาถึงไม่รู้อะไรเลย?

เขาวางพู่กันลง แล้วเดินออกจากห้องหนังสือ “ไปดูกันเถอะ”

ราวกับคิดอะไรได้ และก็พูดว่า “ขึ้นไปข้างบนแล้วเรียกเธอลงมา”

สองสามวันมานี้ยู่ซิ่วรู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงพักผ่อนที่ชั้นบน

“ครับ” ลุงเฟิ๋งหันตัวขึ้นไปข้างบน

จงฉีเฟิงเข้าไปในห้องรับแขกก่อน ป้าหยูและหลินซีเฉินกำลังนั่งอยู่บนโซฟา ที่ด้านหลังโซฟา เขามองเห็นหัวเล็กๆ ฝีเท้าของเขาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินอย่างรวดเร็ว

อยากรีบเห็นรูปลักษณ์ของหลินซีเฉิน

เมื่อเห็นจงฉีเฟิงเดินมา ป้าหยูก็รีบลุกขึ้นยืน

“คุณมาแล้วเหรอ” จงฉีเฟิงเป็นกันเองมาก

ป้าหยูพยักหน้า “นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอกัน”

แม้จะอยู่ไม่ไกล แต่โอกาสน้อยมากที่จะได้พบกัน ครั้งสุดท้ายตอนที่จงจิ่งห้าวแต่งงาน จงฉีเฟิงเรียกเธอมาที่นี่เพื่อสอบถาม

จงฉีเฟิงถอนหายใจ ใช่สิ ชั่วพริบตาพวกเขาก็แก่แล้ว

“เด็กคนนี้?” เขามองไปที่หลินซีเฉินผิวขาวละเอียด ดวงตาใสราวสายน้ำใส สว่างสดใส ใบหน้าเล็กๆ ดวงตาคู่นี้……

หลินซีเฉินก็มองมาที่เขาเหมือนกัน ใบหน้าที่คมลึก ผมหงอกที่ขมับ และรอยย่นที่มุมตาของเขาซึ่งเป็นริ้วรอยของกาลเวลา เขาสวมชุดจีนผสมสากล แต่ดูดีมาก

หลินซีเฉินกะพริบลูกตาที่ดำสนิท มือเล็กๆจับมุมเสื้อผ้าไว้เหมือนทำตัวไม่ถูก บุคคลนี้คือคุณปู่เหรอ?

เขากำลังฝันอยู่หรือเปล่า?

ฝันดี

ป้าหยูไม่รู้จะตอบอย่างไร เสียเวลาไปชั่วครู่ “คุณชายเคยแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือค่ะ……”

ชีวิตคู่แต่งงานของเขาสั้นนัก และตอนนี้ก็ผ่านไปนานมาก ดังนั้นถ้าพูดขึ้นมามันก็ค่อนข้างกะทันหัน

“ใช่” จงฉีเฟิงเข้าใจแล้ว

แต่เขาก็งง ถ้านี่คือลูกของจงจิ่งห้าวจริงๆ ทำไมโตขนาดนี้แล้ว พึ่งจะพามา?

“เป็นอย่างนี้ค่ะ ตอนนั้นคุณชายได้หย่ากับคุณหลินไปแล้วไม่ใช่หรือ หลังจากหย่าร้างแล้วถึงให้กำเนิดลูก” ป้าหยูก้มมองไปที่ศีรษะของหลินซีเฉินแล้วยื่นมือไปลูบ “การหย่าร้างในครั้งนั้นของคุณหลิน อาจทำให้มีปมอยู่ในใจ ดังนั้นเลยไม่ได้บอกคุณชายว่าเด็กสองคนนี้เป็นของเขา ฉะนั้นที่ฉันมาครั้งนี้ก็เพื่อต้องการ……”

ต่อหน้าหลินซีเฉิน เธอไม่สามารถพูด ว่าให้เด็กสองคนและจงจิ่งห้าวไปตรวจดีเอ็นเอ?

อย่างนั้นจะเป็นการทำร้ายหัวใจของเขามาก?

“สองคน?” จงฉีเฟิงไม่เข้าใจ

หรือว่ายังมีอีกคนเหรอ?

ป้าหยูอธิบายด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวซียังมีน้องสาวอีกคน พวกเขาเป็นฝาแฝด”

“แฝดอะไร?” ยู่ซิ่วเดินลงมาจากบันได เธอสวมเสื้อคลุมไหล่ หน้าซีดเซียว และดูเหมือนจะป่วยหนัก

“พวกเราไปคุยกันที่ห้องหนังสือ” จงฉีเฟิงสัมผัสได้ถึงความกังวลของป้าหยูและให้คนใช้ดูแลหลินซีเฉินในห้องรับแขก “ไปหาอะไรให้เขาทาน”

“ผมไม่หิว” หลินซีเฉินพูด

จงฉีเฟิงตอบรับ “ถ้างั้นก็ได้ ให้คนใช้พาเธอไปเที่ยวชมรอบๆ”

“ตกลง ขอบคุณครับ” หลินซีเฉินอยากเห็นที่นี่เหมือนกัน ที่นี่เป็นที่พ่ออาศัยอยู่ตอนยังเป็นเด็กใช่หรือเปล่า?

เขาเดินตามคนใช้ด้วยความคาดหวัง

ยู่ซิ่วเดินลงมา ใบหน้าที่ซีดเผือด “พวกคุณกำลังพูดถึงอะไร?”

จงฉีเฟิงพยุงยู่ซิ่วและถามด้วยความเป็นห่วง “ดีขึ้นบ้างไหม?”

ยู่ซิ่วยิ้มอย่างอ่อนหวาน “ดีขึ้นมากแล้ว ไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไร ไม่ต้องกังวล”

“คุณคิดว่าคุณยังอายุน้อยเหรอ” จงฉีเฟิงเหลือบมองเธอ “พวกเราทุกคนแก่แล้ว”

ยู่ซิ่วรู้สึกเศร้า “ฉันคิดว่าฉันยังอายุน้อย ตอนที่ได้พบคุณ มันก็เหมือนเมื่อวาน”