บทที่ 144 เป็นคนหล่อทั้งนั้น

เมื่อเดินออกจากตระกูลจง ป้าหยูมองหลินซีเฉินที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอ “พวกเราไปซูเปอร์มาร์เก็ตกันเถอะ เรื่องที่มาที่นี่ในวันนี้ อย่าบอกแม่และยายของหนูได้ไหม?”

เธอหาข้ออ้างว่าจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตถึงออกมา ถ้าไม่ซื้ออะไรกลับไป กลัวว่าจวงจื่อจิ่นจะสงสัย

นอกจากนี้เรื่องนี้ยังไม่มีผลลัพธ์ หากให้หลินเซียนเหยียนและจวงจื่อจิ่นรู้ และขัดขวางการตรวจดีเอ็นเอ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความจริงจะถูกเปิดเผย

แม้ว่าพวกเขาจะปิดบังเรื่องการตรวจดีเอ็นเอ แต่หลินซีเฉินก็สังเกตเห็น ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

เขากัดริมฝีปากแน่น “พวกเขาสงสัยผมเหรอ?”

ป้าหยูรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่”

หลินซีเฉินยิ้ม เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ

ป้าหยูอธิบายว่า “หม่ามี๊ของหนูไม่ได้บอกแด๊ดดี้ของหนูเรื่องชาติกำเนิดของหนู เป็นเพราะโกรธแด๊ดดี้หนูแน่ๆ ดังนั้นพวกเราต้องแสดงหลักฐาน และโน้มน้าวเธอ ใช่ไหม?”

ดูเหมือนจะเป็นเหตุผลนี้ หลินซีเฉินแหงนหน้ามองท้องฟ้า “ไม่รู้ว่าถ้าหม่ามี๊รู้ จะโกรธไหม”

“แล้วหนูต้องการให้แม่กับพ่อคืนดีกันไหม ครอบครัวสี่คนอาศัยอยู่ด้วยกันไง?” ป้าหยูถามเขา

ต้องการ

หลายวันมานี้รอยยิ้มของน้องสาวมีมากกว่าแต่ก่อน

เขาต้องการครอบครัว ครอบครัวที่มีพ่อกับแม่ ปู่ย่า และเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

ป้าหยูยิ้ม โดยรู้ว่าเขากำลังซึมซับเข้าไปในหัวใจ

อุ้มเขาขึ้นรถแล้วไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต จากนั้นก็กลับไปที่วิลล่า

ในตอนบ่าย ขณะที่หลินเซียนเหยียนและจงจิ่งห้าวยังไม่กลับมา จวงจื่อจิ่นพาเด็กสองคนไปเล่นในห้อง เธอเอาผมของหลินซีเฉินและไปเอาผมของจงจิ่งห้าวในห้องน้ำ และมอบให้ลุงเฟิ๋งพร้อมกัน

“นายท่านสั่งมา ให้คุณดูแลเด็กสองคนนั้นให้ดี” ลุงเฟิ๋งพูดกับป้าหยู

ตอนนี้ผลยังไม่ออกมา ท่านก็ไม่อยากมาโดยพลการ ถ้าไม่ระมัดระวังจะทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวก่อน รอผลออกมาก่อน ค่อยมา

“ให้นายท่านวางใจเถิด ฉันจะดูแลอย่างดี”

“งั้นก็ดี” ลุงเฟิ๋งเอาเส้นผมแล้วจากไป

ป้าหยูกลับไปที่วิลล่า

การพบกันของพวกเขาดูเหมือนจะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็เป็นเวลาที่หลินเซียนเหยียนเปิดร้าน LEOภายในประเทศซึ่งออกแบบสำหรับลูกค้าแต่ละคน เปิดอย่างเป็นทางการ

เช้าตรู่ มีรถส่งดอกไม้เข้ามา และขนกระเช้าดอกไม้หลายสิบกระเช้าลงมาเรื่อยๆ วางไว้ที่ทางเข้าประตู

ฉินยาตกตะลึง ใครให้กระเช้าดอกไม้มากมายขนาดนี้?

เธอวิ่งไปถามผู้ที่กำลังขนดอกไม้ “ของพวกนี้ใครเป็นคนส่งมาให้?”

“พวกเราก็แค่คนรับจ้าง ใครเป็นคนส่งพวกเราไม่รู้ คุณดูบนการ์ดสิว่ามีเขียนชื่อไว้ไหม”

ก็เพราะว่าฉินยาไม่เห็น ดังนั้นจึงมาถามพวกเขา “ช่างมันเถอะ”

เธอสวมชุดเดรสสีม่วง และเดินเข้าไปในร้าน เดี๋ยวจะมีแขกมาหาคุณนายเวลเลี่ยนเธอต้องดูว่ายังมีอะไรบ้างที่ยังไม่ได้เตรียม จากนั้น เธอพึ่งเดินได้เพียงสองก้าว ก็มีรถอีกคันหยุดที่หน้าประตู จากนั้นก็ลงมาขนดอกไม้

ครั้งนี้ก็ไม่น้อย ยังคงเป็นกระเช้าดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุด ทั้งสีแดงและสีเหลือง สีชมพูและสีม่วง แข่งความงดงาม ละเอียดอ่อนและสดใส

ไม่นานหน้าประตูก็ไม่มีที่วาง และวางไปถึงบนถนน

ฉินยาเดินไป ครั้งนี้บนกระเช้าดอกไม้มีลงนามไว้ ชื่อเสิ่นเผยซวน

เสิ่นเผยซวนไม่เจ้าเล่ห์เหมือนซูจ้านคนขายดอกไม้ถามชื่อผู้ให้ดอกไม้ เขาก็พูดออกมาทันที

ฐานะของหลินเซียนเหยียนก็ปรากฏอยู่แล้ว พวกเขาเป็นเพื่อนซี้ของจงจิ่งห้าว จึงต้องมาอุดหนุน ทำให้ร้านมีชีวิตชีวา เพื่อให้ผู้คนรู้ว่า เจ้าของร้านนี้มีผู้สนับสนุน

ฉินยาเข้าใจแล้วว่าทั้งหมดนี้ใครเป็นคนส่งมา เธอเหลือบมองกระเช้าดอกไม้ที่เรียงรายไปถึงถนน และถอนหายใจ “มันช่างงดงามจริงๆ”

นี่ยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ มันก็ ครึกครื้น แล้ว

คุณนายเวลเลี่ยนวันนี้ก็สวมชุดหรูหราเป็นทางการมาก สูทสีน้ำเงินเข้ม มัดผม คราวนี้ใส่เครื่องประดับเพชรมรกตชุดหนึ่ง ซึ่งดูสง่างาม หรูหราและสูงส่ง

ในมือไอรอนถือถุงเสื้อผ้า แล้วเดินตามเธอไปที่ห้องโถง หลินเซียนเหยียนกำลังตรวจสอบแผนผังในห้องโถง เพื่อดูว่ามีที่ใดบ้างที่ไม่เข้าที่ ห้องโถงต้อนรับขนาดใหญ่ ทางด้านขวามือมีของว่างและเครื่องดื่ม ซ้ายมือเป็นโซนของเสื้อผ้าที่จะจัดแสดงโชว์ในครั้งนี้ ตรงกลางมีเวที ถึงเวลาจะมีแฟชั่นโชว์ เพื่อแสดงให้เห็นถึงศักยภาพของ LEO

แม้ว่าหลินเซียนเหยียนอยู่ในประเทศไม่ได้กว้างขวาง แต่อยู่ในวงการนี้เธอก็มีชื่อเสียง ประกอบกับความกว้างขวางของคุณนายเวลเลี่ยนชื่อเสียงของLEO ในวันนี้คงจะมีคนจำนวนมากมาที่นี่

“หลิน” ไอรอนเรียกเธอ