ตอนที่ 159
บทที่ 159 ตรงไหนคิดถึง
October 21, 2026
จวงจื่อจิ่งไม่อ้อมค้อมแล้ว เอาคำพูดในใจพูดออกมาหมด “ฉันไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของนายกับเหยียนเหยียนเป็นยังไง ฉันแค่คิดว่า ถ้าพวกนายอยู่ด้วยกันไม่ได้ ฉันหวังว่าสิทธิ์เลี้ยงเด็กจะเป็นของฉันและเหยียนเหยียน”
จวงจื่อจิ่นคิดยาวไกล คิดเยอะ
ถ้าหลินซินเหยียนสามารถสร้างครอบครัวกับจงจื่อห้าวได้ ก็ต้องดี แต่ถ้าไม่ได้ เธอหวังว่าจงจิ่งห้าวจะไม่มาแย่งสิทธิ์เลี้ยงลูกกับพวกเขา
ถ้าจะแย่งจริงๆ เธอกับหลินซินเหยียนแย่งเขาไม่ไหว
เพราะฉะนั้นเลยบอกไว้ก่อน
“ผมไม่ได้ทำเรื่องหย่ากับเธอ”นี่ไม่ใช่การแก้ตัว แต่ยิ่งกว่าการแก้ตัว “ตามกฎแล้วพวกเรายังเป็นสามีภรรยา ผมชอบลูกสาวคุณ ไม่ใช่เพราะเธอคลอดลูกให้ผม แต่ชอบที่เป็นเธอ”
จวงจื่อจิ่นโล่งใจทันที แบบนี้ก็ต้องดีอยู่แล้ว
แต่ว่าไม่รู้จะไปตอบรับการตรงไปตรงมาของเขายังไง
“ผมจะไปทำงานที่เมืองA เธอจะไปกับผม สองสามวันนี้น่าจะกลับมาไม่ได้ เสี่ยวซีเสี่ยวลุ่ยยังต้องรบกวนคุณกับป้าหยูดูแด้วย ผมกลัวว่าจะไม่ปลอดภัย นอกบ้านได้เรียกคนมาคอยเฝ้าดู ถ้าจะออกไปข้างนอก พาพวกเขาไปด้วย”จงจิ่งห้าวพูด
ตอนนี้หลินซินเหยียนยังหาไม่เจอ เขากลัวจวงจื่อจิ่นเป็นห่วง และกลัวว่าลูกทั้งสองจะถามหา
ก็เลยแกล้งบอกกับจวงจื่อจิ่นว่า เธอจะไปทำงานกับเขา
“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว”
พูดเสร็จ ในใจของจวงจื่อจิ่นสว่างขึ้นมาก
“เสี่ยวลุ่ย......”
“อยู่ในห้องฉัน”จวงจื่อจิ่นเหมือนรู้ว่าเขาจะถามอะไร ก็เลยรีบตอบ “เมื่อคืนตื่นมากลางดึก บอกว่าจะหาเหยียนเหยียนอย่างเดียว ช่วยไม่ได้ฉันก็เลยอุ้มเธอไปนอนในห้องของฉัน ปลอบไปนานกว่าจะยอมหยุด ตอนนี้น่าจะยังหลับอยู่”
คำพูดของจวงจื่อจิ่นยังไม่ขาด ก็ได้ยินเสียงที่อ่อนนุ่ม “หม่ามี๊ แด๊ดดี้”
เธอใส่ชุดเป็ดสีเหลือง ผิดขาวนุ่ม ผมยุ่งไปหมด เผยหน้าที่สะอาด วิ่งมาทางจงจิ่งห้าว เรียกอย่างหวานๆ “แด๊ดดี้จ๋า...”
จงจิ่งห้าวกอดเธอเข้าอ้อมกอด
ยัยหนูนี่กอดคอของเขาไว้แล้วจูบไม่หยุด เหมือนว่าเป็นเพราะที่เมื่อวานหลินซีเฉินไม่ให้เธอเข้าใกล้พ่อ วันนี้ก็เลยจะเอาคืนมาให้หมด “หนูคิดถึงพ่อแล้ว”
แต่ที่จริง เธอกลัวว่าพ่อจะโกรธแล้วไม่เอาเธอ
ในน้ำเสียงซ้อนการเอาใจ
จงจิ่งห้าวเก็บผมที่บังหน้าของเธอไว้ เผยหน้าทั้งใบออกมา หน้าผากที่เต็มอ่ม ตาที่โต หน้าที่อ่อนนุ่ม น่ารักมากเลย
นิ้วโป้งของเขาค่อยๆเช็ดแก้มของเธอ “ตรงไหนคิดถึง？”
หลินลุ่ยซีคิดสักพักแล้วจับที่หน้าอกแล้วพูดว่า “ใจคิดถึง”
“หม่ามี๊ไม่ได้กลับมาด้วยหรอ？”
ไม่เห็นหลินซินเหยียน หลินลุ่ยซีมองซ้ายมองขวาไปทั่ว
คอของจงจิ่งห้าวเกร็งเล็กน้อย สีหน้านิ่งเฉย “หม่ามี๊ของเธอติดงาน ก็เลยไม่ได้กลับมา”
กริ๊ง กริ๊ง....
ตอนนี้เองโทรศัพท์ในกระเป๋าของจงจิ่งห้าวก็ดังขึ้น
เขาเอาโทรศัพท์ออกมาดู เสิ่นเผยซวนเป็นคนโทรมา เขาไม่ได้รีบรับทันที แต่วางตัวหลินลุ่ยซีลงแล้วจับหัวของเธอ “เดี๋ยวพ่อไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ”
หลินลุ่ยซีเชื่อฟังมาก จวงจื่อจิ่นมาพูดว่า “ฉันพาเธอไปล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ”
“แบบนี้ก็ได้”จงจิ่งห้าวพยักหน้า
มองดูจวงจื่อจิ่นพาหลินลุ่ยซีกลับเข้าห้อง จงจิ่งห้าวเดินไปหน้ากระจกแล้วรับสาย
สายติดแล้ว “คนหาเจอแล้ว”
มีกระแสไฟไหลผ่านในใจของเขา กระตุ้นทุกส่วนในร่างกายของเขา
เสิ่นเผยซวนบอกว่าคนหาเจอแล้ว？
ตาของเขาดำสนิท คิดว่าตัวเองใจเย็นมาก กลับพูดอย่างไม่ใจเย็นว่า “ตอนนี้อยู่ที่ไหน？”
“ชานเมือง ฉันส่งโลเคชั่นให้นาย”