บทที่ 160 ผู้ชายคืนนั้นคือใคร

หมู่บ้านแห่งหนึ่งในชานเมืองเมืองB ข้างเนินเขามีชั้นวางของวางเป็นแถวๆอยู่ เถาวัลย์องุ่นปีนตามชั้นวางของขึ้นไป ใบไม้สีเขียวในฤดูร้อน ก็เริ่มเหลืองแล้ว ผลไม้ที่เต็มต้นไม่มีอีกแล้ว

ตามสวนองุ่นไปข้างใน มีตึกสองชั้นอยู่ รั้วสีขาวล้อมเป็นลานเล็กๆ

สดชื่นน่าอยู่ เหมาะแก่การพักฟื้น

ห้องบนชั้นสอง เตียงไม้ที่ไม่กว้างมาก ข้างบนมีผู้หญิงที่สลบนอนอยู่ ขนตาของเธอขยับเล็กน้อย ไม่นาน เธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา

ทุกอย่างที่เข้าตาเป็นสิ่งที่แปลกตาทั้งนั้น ใจของเธออยู่ๆก็กระชับขึ้นทันที มีคนส่งข้อความให้เธอ ข้างในพูดถึงหลินซีเฉินและหลินลุ่ยซี เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะข่มขู่ถึงลูกของเธอ เธอก็เลยติดต่อกับคนที่ส่งข้อความให้เธอเองเลย

อีกฝ่ายเรียกเธอพบที่ห้องเช่าแห่งหนึ่ง.....

“ยานี้สามารถทำลายประสาทของคนได้ หลังจากฉีดแล้ว จะทำให้คนเกิดภาพหลอน ความทรงจำสับสน”

จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายแทรกเข้ามาในหูของเธอ เธอหันไปมองทางต้นเสียง กั้นไว้ด้วยผ้าม่าน เธอมองเห็นร่างคนสองคนยืนอยู่หน้าระเบียบอย่างราๆง มองจากส่วนสูงและเสียงแล้ว น่าจะเป็นผู้ชายทั้งสอง

เธอกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น พวกเขาเป็นใคร？คิดจะทำอะไร？

ชั้นสอง มีผู้ชายกับหมอที่ใส่ชุดสีขาวยืนอยู่หน้าระเบียง

เหอรุ่ยเจ๋อมองไปทางภูเขาที่ไม่ไกลมาก เหมือนว่ากำลังสับสน

หมอเห็นว่าเขาลังเล พูดว่า “ถ้านายอยากให้เธอลืมเรื่องเมื่อก่อน ก็ต้องทำแบบนี้อย่างเดียว”

เหอรุ่ยเจ๋อเงียบไปสักพัก เหมือนว่าตัดสินใจแล้ว พูดว่า “ได้ ฉีดให้เธอเลย”

เสียงนี้.......

จากนั้นก็มีเงาของคนสองคนขยับไปมา เปิดประตูระเบียงแล้วเดินเข้ามาในห้อง

หลินซินเหยียนไม่ทันคิดมาก หลับตาแล้วแกล้งนอน

มือที่อยู่ในผ้าห่ม กลับสั่นไม่หยุด

เมื่อกี้พวกเขาบอกว่าฉีดยา ให้เธอ？

หลังจากที่ฉีดความทรงจำจะซับซ้อน จนลืมเรื่องเมื่อก่อน？

ไม่ ไม่ เธอเสียความทรงจำไปไม่ได้

เธอรู้สึกได้ว่าบนแขนมีคนใช้แอลกอฮอล์มาเช็ดที่ผิวของเธอ

ความกลัวลึกลงไปเรื่อยๆ อยู่ๆเธอก็ลืมตาขึ้นมา ภาพที่เข้าตาเธอเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยและซับซ้อน

เหอรุ่ยเจ๋อ

เขาอยู่ในคุกไม่ใช่หรอ？

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้？

เธอมีข้อสงสัยมากมาย แต่ก็ถามออกมาไม่ได้

ตอนนี้ที่เธอต้องทำคือ ไม่ถูกฉีดยา

เหอรุ่ยเจ๋อคิดไม่ถึงว่าอยู่ๆเธอก็ตื่นขึ้นมา รู้สึกทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา

“เหยียนเหยียน....”

เธอมองไปทางผู้ชายที่จับเข็มยื่นอยู่ข้างเตียงไว้ มือทั้งสองกำแน่น มองพวกเขาด้วยสีหน้าที่น่ากลัว “พวกนายเป็นใคร？”

เหอรุ่ยเจ๋ออึ้ง “เหยียนเหยียนฉันเอง”

“นาย นายรู้จักฉัน？”หลินซินเหยียนหดตัวอยู่บนหัวเตียง เห็นได้ชัดว่าท่าทางเป็นการป้องกัน

เหอรุ่ยเจ๋อมองไปทางหมอ เหมือนว่ากำลังสอบถามว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น？

ยาของเขายังไม่ทันได้ฉีด ทำไมหลินซินเหยียนถึงมีปฏิกิริยาของการสูญเสียความทรงจำ？

หมอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “อันนี้ต้องให้ฉันตรวจสอบก่อนถึงจะรู้”

เหอรุ่ยเจ๋อก้มตัวลง มองหลินซินเหยียน “เธอจำฉันไม่ได้แล้วหรอ？”

หลินซินเหยียนกลัว “นาย นายเป็นใคร นายรู้จักฉันหรอ？”

“ฉันรู้จักเธอ เธอเรียกฉันว่าพี่ตลอดเลย เธอลืมแล้วหรอ？”

หลินซินเหยียนแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ ส่ายหน้า “จำไม่ได้”

เหอรุ่ยเจ๋อยื่นมือไปลูบผมที่ยุ่งของเธอให้เรียบ “ไม่ต้องกลัว ฉันเป็นญาติของเธอ เธอบาดเจ็บเล็กน้อย ให้หมอคนนี้ดูหน่อยได้ไหม？”

หลินซินเหยียนหันหน้าหนีจากการแตะต้องของเขา เห็นได้ชัดว่าต่อต้านมาก