บทที่161 เรื่องราวความรักของเรา

“อยากรู้มากใช่ไหม ว่าพ่อของลูกแกเป็นใคร?” เหอรุ่ยหลินเดินเข้าไปใกล้ๆ

หลินซินเหยียนเผลอก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว ในตอนนี้เอง หน้าประตูก็มีผู้หญิงคนหนึ่งใส่แมสก์ สวมหมวกแก๊ปเดินเข้ามา

ที่บอกว่าเธอเป็นผู้หญิง เพราะว่าชุดที่เธอใส่ การแต่งตัวก็คือสไตล์ของผู้หญิง

เพียงแค่มองเห็นหน้าเธอไม่ชัดเท่านั้น

เสียงดังปึง ประตูรั้วเหล็กโทรมๆถูกปิดตาย

หลินซินเหยียนยืนอยู่ข้างหลังบ้าน ตั้งแต่ที่ผู้หญิงคนนี้เดินเข้ามา มือของเธอก็เหงื่อออกไปหมด

เมื่อประตูถูกปิดลง ใจเธอก็สั่นแรง

แม้ว่าหล่อนจะไม่ได้พูดอะไร แต่หลินซินเหยียนก็รู้สึกได้ว่า หล่อนไม่ได้เป็นมิตรกับตน เป็นศัตรูด้วยซ้ำ

เหอรุ่ยหลินหันหน้าไปมองครู่หนึ่ง ทั้งสองดูเหมือนจะสนิทกันมาก “มาแล้วหรอ”

ผู้หญิงคนนั้นตอบอืมเบาๆ

สายตากลับจ้องมายังหลินซินเหยียน

แสงไฟสลัวทำให้หลินซินเหยียนเห็นสีหน้าของหล่อนไม่ค่อยชัด ซ้ำยังใส่แมสก์อีก แต่ดวงตาคู่นั้นตอนมองมาที่เธอเต็มไปความเกลียดชัง

หลินซินเหยียนรู้สึกร้อนรนอย่างมาก พยายามควบคุมสีหน้าไว้ “คุณเป็นใคร?”

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตอบกลับเธอ เพียงแค่ยิ้มอย่างเย็นชา “แกไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร รู้แค่ว่า จากวันนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างที่เป็นของแกมันจะกลายเป็นของฉันทั้งหมดก็พอ เพียงแต่...”

เธอเปลี่ยนบทสนทนา ยิ้มอย่างเยือกเย็นขึ้นอีก “วันนี้แกตกอยู่ในมือฉันแล้ว ฉันก็จะไม่ปล่อยแกไปง่ายๆหรอก ไม่อย่างนั้นฉันจะเทียบกับแกได้ยังไง ส่งแม่ฉันเข้าไป กดดันฉันไม่ให้ไปจากเมืองB คิดไม่ถึงล่ะสิว่าฉันจะกลับมาได้?”

พอสิ้นเสียง เธอและเหอรุ่ยหลินก็เข้ามาล้อมหลินซินเหยียนไว้

หลินซินเหยียนมองสำรวจผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาหวาดกลัว “คุณคือ หลินหยู่หาน?”

“ฮ่าๆ ยังไม่โง่ซะหมดหนิ ยังจำฉันได้” หลินหยู่หานยิ้มหยัน มองไปทางเหอรุ่ยหลินที่อยู่ข้างๆ “ด้วยกันมั้ย?”

เหอรุ่ยหลินกระตุกยิ้ม “วันนี้มันตกอยู่ในมือของฉันแล้ว ฉันไม่ปล่อยมันไปแน่”

หลินซินเหยียนจ้องไปที่ประตูที่กำลังปิดอยู่ ดูว่าจะมีโอกาสหนีออกไปได้มั้ย หลินหยู่หานเหมือนจะดูออกว่าเธอคิดจะทำอะไร “ไม่ต้องคิดที่จะหนี แกหนีไม่พ้นหรอก พวกฉันวางแผนมาอย่างดิบดี ไม่ง่ายเลยที่จะหลอกแกมาได้ แกคิดว่าพวกฉันจะปล่อยแกหนีไปงั้นหรอ? ”

“ทำไมพวกเธอถึงอยู่ด้วยกันได้?” หลินซินเหยียนตั้งใจที่จะพูดถ่วงเวลา ล้วงมือควานหามือถือที่อยู่ในกระเป๋า ถึงพบว่ามือถือไม่รู้ตกหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

“ไม่เคยได้ยินประโยคประโยคหนึ่งรึไง? ศัตรูของศัตรู ก็คือมิตร” หลินหยู่หานเชยคางเธอ “เพื่อวันนี้ ฉันใช้เวลาสี่ปี เพื่อมาแก้แค้นแก ถ้าหากแกไม่กลับประเทศมาซะแต่แรก ฉันก็คงเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิน ไข่มุกของคุณพ่อ ลูกรักของคุณแม่ แต่ทั้งหมดนี้กลับเปลี่ยนไปตั้งแต่แกกลับมา แกว่า ฉันจะปล่อยแกไปงั้นหรอ?! ”

หลินซินเหยียนสะบัดมือเธอออก “ตอนนั้นที่บริษัทของหลินกั๋วอันประสบปัญหาในตอนแรก คุณนั่นแหละที่บริจาคเงินหนีไป จะมาโทษฉันได้ยังไง ถ้าจะโทษก็โทษที่คุณมันไม่ซื่อสัตย์เอง... ”

เพี๊ยะ!

หลินหยู่หานใช้มือตบเข้าไปบนหน้าของหลินซินเหยียน เธอคิดที่จะตบกลับ เหอรุ่ยหลินก็อ้อมเข้ามาจับมือที่ง้างขึ้นของเธอไว้

หลินหยู่หานหรี่ตาเพ่งมองไปที่เธอ ราวกับโมโหถึงขีดสุด ทำให้เธอถึงกับหายใจไม่ออก เพลิงไฟทะลุผ่านนัยน์ตาของเธอ ทิ่มแทงไปยังหลินซินเหยียน ริมฝีปากเผยรอยยิ้ม ยิ้มเย้ยหยัน ยิ้มอย่างโหดร้าย “จะตายอยู่แล้ว ยังจะขัดขืนอีก กล้าโต้กลับงั้นหรอ?!”

“อย่ามัวพูดไร้สาระกับมันอยู่เลย” เหอรุ่ยหลินรู้สึกคันไม้คันมือมาตั้งนานแล้ว อยากที่จะลงมือกับหลินซินเหยียนแล้ว แค่นึกถึงภาพของมัน นึกถึงจงจิ่งห้าวทำดีกับมัน นึกถึงเด็กสองคนที่มันคลอดออกมา เหอรุ่ยหลินก็เกลียด เกลียดจนอยากให้มันตาย

เจ็บ!

หลินซินเหยียนไม่รู้ว่าเหอรุ่ยหลินใช้อะไรตีที่เอวของเธอ รู้สึกแค่เพียงเจ็บแปล๊บ เผชิญหน้ากับผู้หญิงบ้าสองคน ไม่มีช่องว่างให้เธอโต้กลับเลย

พวกหล่อนไม่มีหลักเกณฑ์ ราวกับแม่ค้าปากตลาด มือไม้ตบตี ปากด่าทอ ดึงผม ต่างๆนาๆลงบนร่างของหลินซินเหยียน

หลินซินเหยียนคิดจะวิ่งหนีอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถูกจับไว้

หลินหยู่หานไม่รู้ว่าเอากระบองไม้ท่อนหนึ่งมาจากไหน ตีเข้าที่หัวของเธอ ตรงหน้าเธอมืดสนิท ร่างกายร่วงล้มลงไปกองกับพื้น จากนั้นเธอก็ไม่ได้สติอีก ก่อนที่จะสลบไป ได้ยินเหอรุ่ยหลินพูดว่า “หยุดเถอะ อย่าให้มันตายเลย”

“ไม่ทำให้ตาย นี่มันระเบิดเวลานะ เธอแน่ใจงั้นหรอว่ามันจะไม่มาโผล่เมืองBอีก ไม่มาปรากฏต่อหน้าจงจิ่งห้าวอีก?”

“ฉันรับรองว่า ไม่แน่นอน”

“พี่ชายเธอเป็นพวกหลงจนโงหัวไม่ขึ้นนี่.. ”

แล้วเธอก็สลบไป พอฟื้นขึ้นมาก็อยู่ในห้องนั้นแล้ว ได้ยินเสียงพูดคุยของเหอรุ่ยเจ๋อกับคุณหมอ แล้วก็เรื่องที่เขาจะทำกับตน