บทที่ 183 ไม่ใช่ทุกครั้งที่มีน้ำใจให้แล้วจะถูกยอมรับ

“ผมมั่นใจได้เลยว่าคนที่โทรมาคือหม่ามี๊ของผม”หลินซีเฉินสาบานได้เลย

เสิ่นเผยซวนมองจงจิ่งห้าว ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง จงจิ่งห้าวจึงถามขึ้น“หาตำแหน่งได้ไหม？”

“เนื่องจากเวลาโทรมันสั้นเกินไปเลยไม่อาจระบุตำแหน่งที่ชัดเจนได้ แต่ว่าอาจจะพอหาได้ว่าหมายเลขที่โทรมาจากไหน”เสิ่นเผยซวนพูดขึ้น

“แค่ผมกดโทรกลับเบอร์นี้ก็ตรวจหาตำแหน่งที่ชัดเจนได้แล้วไม่ใช่หรอครับ？”หลินซีเฉินไม่อาจปิดบังความร้อนรุ่มในใจไว้ได้อีกแล้ว เขาอยากจะหาหม่ามี๊ให้เจอเร็วๆ

จงจิ่งห้าวจับมือน้อยๆของเขาเอาไว้ แล้วดึงเข้ามากอดเบาๆ เขาพยายามดิ้นแต่กลับถูกจงจิ่งห้าวกดไหล่ไว้“ถ้าหม่ามี๊ของหนูไม่ถูกจับตาดูอยู่ เธอจะต้องติดต่อมาแน่ แต่นี่โทรติดแล้วกลับไม่พูดไม่จา แถมลูกยังได้ยินเสียงคนอื่นอีก เพราะงั้นนี้จึงแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังถูกจับตามองอยู่ อีกอย่างถ้าลูกโทรกลับไปหาเธออีก คนร้ายเกิดไหวตัวทันขึ้นมาแล้วย้ายไปที่อื่นล่ะ เราจะทำไง？”

หลินซีเฉินคิดดูมันก็จริง ถ้าหม่ามี๊เป็นอิสระอยู่ล่ะก็เธอจะต้องติดต่อมาหาเขาแน่ เพราะงั้นตอนนี้ที่ยังไม่ติดต่อมาก็แสดงว่าเธอถูกคนจับตัวไว้

“งั้นตอนนี้จะทำยังไงดีครับ？”หลินซีเฉินถามอย่างร้อนใจ

“พ่ออยู่นี่ พวกเราจะต้องหาเธอเจอแน่นอน ลูกอย่างกังวลไปเลย”จงจิ่งห้าวเบี่ยงเบนความสนใจของเขาได้สำเร็จ ในขณะเดียวกันหนูน้อยก็ลืมไปแล้วว่าตัวเองนั่งอยู่บนตักจงจิ่งห้าว เพราะเขาเอาแต่คิดว่าจะหาหม่ามี๊เจอได้ยังไง

เสิ่นเผยซวนเหลือบมองโดยไม่พูดอะไรออกมา“เดี๋ยวผมไปคุยกับคนขับรถเรื่องเส้นทางสักครู่ครับ”

ตามหมายเลขโทรศัพท์ที่หลินซินเหยียนโทรมา เขาสืบหาได้แล้วว่าเลขนั้นมาจากที่ไหน และถึงแม้ข้อมูลมันจะกว้างมาก แต่ถ้าได้ไปถึงมันก็แสดงว่าพวกเขาได้เข้าใกล้กับสถานที่ที่หลินซินเหยียนถูกเอาไปซ่อนไว้มากขึ้นนิดหน่อย และแน่นอนว่ามันจะช่วยพวกเขาได้มากเลยทีเดียว

“อืม”

จงจิ่งห้าวตอบอืมออกไปด้วยท่าทีเรียบเฉย

“พวกเราจะหาหม่ามี๊เจอไหมครับ？”หลินซีเฉินถาม

“เจอสิ”จงจิ่งห้าวตอบอย่างมั่นใจ

เขาเชื่อมั่นว่าอย่างนั้นจริงๆ

เขาจะหาเธอเจอแน่นอน！

เสิ่นเผยซวนเดินเข้ามา“เดี๋ยวต้องเอารถไปเติมน้ำมันที่จุดบริการพักรถ เพราะงั้นพาเสี่ยวซีกับเสี่ยวลุ่ยไปรับอากาศข้างนอกด้วยดีกว่า”

อุดอู้อยู่ในรถมาตลอดพวกเขาคงจะเบื่อแย่ ถึงแม้ในรถจะมีทุกอย่างเหมือนในบ้านก็ตาม แต่ถึงยังไงมันก็เป็นรถบ้าน พื้นที่เลยค่อนข้างจำกัด

หลินซีเฉินลุกขึ้น“งั้นผมลงไปกับคุณก่อน”

“ครับ”เสิ่นเผยซวนยื่นมือออกมา“จับมือผมไปนะครับ”

หลินซีเฉินค่อนข้างว่านอนสอนง่าย เขายื่นมือออกไปจับไว้

“ดูแลเขาให้ดีล่ะ”จงจิ่งห้าวกำชับ

เนื่องจากจุดบริการพักรถมีคนพลุกพล่าน อีกทั้งยังมีคนหลากหลายประเภทอยู่ด้วย

“ผมรู้น่า”เสิ่นเผยซวนเหลือบมองเขา ตอนนี้เป็นพ่อคนแล้วกลายเป็น‘คนอ่อนไหวง่าย’ไปแล้วสินะ

เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ต้องดูแลเด็กได้สิ

แต่ก็เข้าใจคนเป็นพ่อก็ต้องรักและเป็นห่วงลูกตัวเองเป็นธรรมดา เขาเลยไม่พูดอะไรมาก

“ดูกันว่าที่นี่จะมีที่ให้พักผ่อนไหม？”

เสิ่นเผยซวนอุ้มหลินซีเฉินลงจากรถ ส่วนจงจิ่งห้าวก็เดินไปข้างหลังรถเพื่ออุ้มลูกสาวออกมา

เด็กหญิงตัวน้อยนอนหลับปุ๋ย แก้มแดงระเรื่อ เขาก้มลงไปอุ้มลูกสาวขึ้นมา เธอตื่นทันทีเพราะถูกอุ้ม

เธอลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย แต่พอเห็นว่าคนที่อุ้มอยู่คือจงจิ่งห้าว เธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“คุณพ่อ”

จงจิ่งห้าวหัวใจแทบละลายเมื่อถูกเรียกว่าพ่อ เขาจุ๊บลงเบาๆที่หน้าผากของลูกสาว“พวกเราออกไปรับอากาศข้างนอกรถกันนะ”

เมื่อได้ยินว่าจะได้ลงจากรถเด็กสาวก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที ความงัวเงียที่พึ่งตื่นเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้ง“ที่นี่มีอะไรขายไหมคะ？”

จงจิ่งห้าวบีบจมูกลูกสาวเล่นเบาๆ แล้วพูดด้วยความเอ็นดู“มีสิ”

หูว

เด็กสาวฉีกยิ้มร่า

ผมของหลินลุ่ยซีพันกันไปหมด จงจิ่งห้าวจึงอยากจะช่วยหวีให้ ทว่าแค่เขาเริ่ม เด็กสาวก็สีหน้าเปลี่ยนทันที“เจ็บค่ะ”

จงจิ่งห้าวไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน

เขารีบชักมือกลับแล้ววางหวีลง“พ่อไม่เคยหวีผมให้ใครมาก่อน”

หลินหลุ่ยซีส่องกระจกดู ผมของเธอยุ่งนิดหน่อย แต่เธอไม่อยากให้คุณพ่อหวีผมให้ เธอเลยทำหน้าบึ้งออกไป“คุณพ่อคะ คุณพ่อไม่ชอบที่หนูน่าเกลียดใช่ไหมก็เลยจะหวีผมให้？”

จงจิ่งห้าว“……”

“ไม่น่าเกลียดเลย ลูกสาวพ่อสวยที่สุด สวยจนไม่มีใครเทียบได้”จงจิ่งห้าวอุ้มลูกสาวขึ้น“ถ้างั้นไม่หวีแล้ว”

เด็กน้อยซบลงตรงไหล่เขา“หนูอยากไปซื้อของอร่อยๆค่ะ”